Ишқати хабари зи олам беҳӯшӣ оварад

عشقت خبر ز عالم بیهوشی آورد

Аҳли салоҳро ба қадаҳ нӯшӣ оварад

اهل صلاح را به قدح نوشی آورد

Рухсори ту ки тавбаи сад порсои шикаст

رخسار تو که توبه صد پارسا شکست

Наздик шуд ки рӯ ба сияҳ пӯшӣ оварад

نزدیک شد که رو به سیه پوشی آورد

Шавқи ту шаҳнаи ист ки султони ақл ро

شوق تو شحنه ایست که سلطان عقل را

Мӯии ҷабини гирифта ба човушӣ оварад

موی جبین گرفته به چاوشی آورد

Мурдан ба теғи ту чу ба кӯшиш муяссар аст

مردن به تیغ تو چو به کوشش میسر است

Мурдаи сети онкии майл ба кам кӯшӣ оварад

مرده ست آنکه میل به کم کوشی آورد

Гуфтам ки зон лаб аз паии девонаи шарбатӣ

گفتم که زان لب از پی دیوانه شربتی

Гуфт « ин муфарраҳии сет ки беҳӯшӣ оварад »

گفت «این مفرحی ست که بیهوشی آورد»

Ман нотавони зи ёд касе гаштам , эй табиб

من ناتوان ز یاد کسی گشتم، ای طبیب

Он доруем бидиҳ ки фаромӯшӣ оварад

آن دارویم بده که فراموشی آورد

Хусрав , агар фусун парӣ нест дар сарат

خسرو، اگر فسون پری نیست در سرت

Чашм аз фусун бапуш ки мадҳушӣ оварад

چشم از فسون بپوش که مدهوشی آورد