Нозуке ки дидаам он рухи ҳамчуи лола ро

نازکیی که دیده ام آن رخ همچو لاله را

Сӯзам ва бар наёварам пеши ваии оҳу нола ро

سوزم و بر نیاورم پیش وی آه و ناله را

То чу сегон фиғон кунанд аз Рахши аҳл на фалак

تا چو سگان فغان کنند از رخش اهل نه فلک

Сохт маи чаҳордаҳи он бути ҳаждаҳи сола ро

ساخت مه چهارده آن بت هجده ساله را

Ақл намонад дар сиррӣ , сабр намонад дар дилӣ

عقل نماند در سری، صبر نماند در دلی

Брглу лолаи каси чунин каж наниҳад кулола ро

برگل و لاله کس چنین کژ ننهد کلاله را

Сӯхтаи рахт агар сӯии чаман гузар кунад

سوخته رخت اگر سوی چمن گذر کند

Дар дили худ гумони баради шуълаи гарми лола ро

در دل خود گمان برد شعله گرم لاله را

Бӯса агар ҳамеи диҳӣ , бар лаби худ ҳавола кун

بوسه اگر همی دهی، بر لب خود حواله کن

Ришвати тести ҷони ман аз паии ин ҳавола ро

رشوت تست جان من از پی این حواله را

Ман ба назорае хушам , васл чаҳ ҳади ман буд

من به نظاره ای خوشم، وصل چه حد من بود

Ҳавсилаи магаси мадон кӯ бихӯрад нўолаҳ ро

حوصله مگس مدان کو بخورد نواله را

Дили хату воми додмт , ҳушу хиради спрдмт

دل خط و وام دادمت، هوش و خرد سپردمت

Ҷонаст ҳануз доданӣ , пора макун қибола ро

جانست هنوز دادنی، پاره مکن قباله را

Ту зи пиёла май хурии ман ҳамаи хӯн ки дмбдм

تو ز پیاله می خوری من همه خون که دمبدم

Ҳақи лабами ҳамеи диҳӣ аз лаби худ пиёла ро

حق لبم همی دهی از لب خود پیاله را

Дил ки фусурдатар буд ҳам ба гудозаш оварад

دل که فسرده تر بود هم به گدازش آورد

Нолаи хусраваши чунон коташи тези жола ро

ناله خسروش چنان کاتش تیز ژاله را