Зон гул ки андакии бутаи машк ноб шуд

زان گل که اندکی بته مشک ناب شد

Бисёр халқ аз мижа дар хӯн хизоб шуд

بسیار خلق از مژه در خون خضاب شد

Дар хрдгиш дидам ва гуфтам ки маи шӯй

در خردگیش دیدم و گفتم که مه شوی

ӯ худ барои сӯзиши халқ офтоб шуд

او خود برای سوزش خلق آفتاب شد

Он содагӣ ки дошт , ба сурхӣ шудаш ба дил

آن سادگی که داشت، به سرخی شدش به دل

Қандӣ ки дошт нешикар ӯ , шароб шуд

قندی که داشت نیشکر او، شراب شد

Баҳри худо дигар ба дили ман гузар макун

بهر خدا دگر به دل من گذر مکن

эй чашмаи ҳаёт ки хӯни ман об шуд

ای چشمه حیات که خون من آب شد

Ҷузи буи хӯн наомад аз ӯ дар димоғи ман

جز بوی خون نیامد از او در دماغ من

Аз зулф ӯ гуҳӣ ки ҷаҳони машк ноб шуд

از زلف او گهی که جهان مشک ناب شد

эй пндгўӣ , назд ту саҳласт ишқ , лек

ای پندگوی، نزد تو سهل است عشق،لیک

Мискин касе ки ҷону дил ӯ хароб шуд

مسکین کسی که جان و دل او خراب شد

Дай дар чаман шудам бигушоед магари дилам

دی در چمن شدم بگشاید مگر دلم

Оҳӣ задам ки он ҳамаи гулҳо гулоб шуд

آهی زدم که آن همه گلها گلاب شد

Дар хоби пеши чеҳраи хусрави падеди гашт

در خواب پیش چهره خسرو پدید گشت

Султони гузашту қиссаи мо нақш об шуд

سلطان گذشت و قصه ما نقش آب شد