Вақте андари сари кӯеи гузарӣ буд маро

وقتی اندر سر کویی گذری بود مرا

Вндрони кӯй наоне назарӣ буд маро

وندران کوی نهانی نظری بود مرا

Ҷон ба ҷойаст , вале зиндаи ним ман , зеро

جان به جایست، ولی زنده نیم من، زیرا

Мояи умр ба ҷузи ҷони дгарӣ буд маро

مایه عمر به جز جان دگری بود مرا

Масти гаштам ки шабаш дидам ва дар хоб ҳануз

مست گشتم که شبش دیدم و در خواب هنوز

Ба гуҳи субҳи зи мастии асарӣ буд маро

به گه صبح ز مستی اثری بود مرا

Ҳамаи касро хуру хоб ва ман бечораи хароб

همه کس را خور و خواب و من بیچاره خراب

эй хушо вақт ки хобӣу хурӣ буд маро

ای خوشا وقت که خوابی و خوری بود مرا

Ба азин будам азин пеш , агар ҳеҷ набӯд

به ازین بودم ازین پیش، اگر هیچ نبود

Борӣ аз ҷинси сабурӣ қадре буд маро

باری از جنس صبوری قدری بود مرا

Борӣ аз дида марезед гулобӣ ки ба умр

باری از دیده مریزید گلابی که به عمر

Лиззат аз ишқи ҳамин дарди сиррӣ буд маро

لذت از عشق همین درد سری بود مرا

Ҳеҷ ёд омадат , эй фитна ки вақте зини пеш

هیچ یاد آمدت، ای فتنه که وقتی زین پیش

Ошиқи сӯхта дар ба дарӣ буд маро

عاشق سوخته در به دری بود مرا

Хостами дай ки намозии бикунами пеши хаёл

خواستم دی که نمازی بکنم پیش خیال

Лек олӯда ба домони ҷгарӣ буд маро

لیک آلوده به دامان جگری بود مرا

Ҳеҷ кас набӯд кондки ғамӣ ӯро набӯд

هیچ کس نبود کاندک غمی او را نبود

Лекин аз давлати ту бештарӣ буд маро

لیکن از دولت تو بیشتری بود مرا

Нарӯм пеш ки ёди оеу девонаи шӯй

نروم پیش که یاد آیی و دیوانه شوی

Онкии гуҳи гуҳ ба гулистони гузарӣ буд маро

آنکه گه گه به گلستان گذری بود مرا

Посбони рӯзи ҳам аз қисса хусрав башнавад

پاسبان روز هم از قصه خسرو بشنود

Комшб аз гиря чаҳ нохуши саҳарӣ буд маро

کامشب از گریه چه ناخوش سحری بود مرا