Ба боми хеш чу он моҳи каҷ кулоҳ барояд
به بام خویش چو آن ماه کج کلاه برآید
Нафиру нолаи ман бар сипеҳр ва моҳ барояд
نفیر و ناله من بر سپهر و ماه برآید
Нигаҳи ту доряш аз сӯзи ҷони халқ , худоё
نگه تو داریش از سوز جان خلق، خدایا
Чу ӯ хиромад ҳар сӯ , ҳазор оҳ барояд
چو او خرامد هر سو، هزار آه برآید
Чу чашм сурх кунам бар Рахш , з дида равад хӯн
چو چشم سرخ کنم بر رخش، ز دیده رود خون
Ҳазор оҳ ки дод аз дил сиёҳ барояд
هزار آه که داد از دل سیاه برآید
Фитод дар занах ӯ , дило , бимир ки зулфаш
فتاد در زنخ او، دلا، بمیر که زلفش
На риштаи ист каз ӯ ғарқае з чоҳ барояд
نه رشته ایست کز او غرقه ای ز چاه برآید
з рӯй хуби мурод ту медиҳанд , валикин
ز روی خوب مراد تو می دهند، ولیکن
Ҳазор тавбаи куҷои пеши ин гуноҳ барояд ?
هزار توبه کجا پیش این گناه برآید؟
Шабии пагоҳи тарки сари зи хоби нози баровар
شبی پگاه ترک سر ز خواب ناز برآور
Ки офтоб наёрад ки субҳгоҳ барояд
که آفتاب نیارد که صبحگاه برآید
Чунин ки ахтари хусрав ба зери хок фурӯ шуд
چنین که اختر خسرو به زیر خاک فرو شد
Магари зи давлати шоҳи ҷаҳон паноҳ барояд
مگر ز دولت شاه جهان پناه برآید