Чун он бут аз сари кӯ бо ҳазор ноз барояд

چون آن بت از سر کو با هزار ناز برآید

зи халқ ҳар тарафии оҳи ҷонгдоз бар ояд

ز خلق هر طرفی آه جانگداز بر آید

зи тундбоди ҷигарҳо маро даруна билразад

ز تندباد جگرها مرا درونه بلرزد

Гулӣ ки бар сари он сарв сарфароз барояд

گلی که بر سر آن سرو سرفراز برآید

Марои ниҳоли қадаш бар ҷигар нишаст бдонсон

مرا نهال قدش بر جگر نشست بدانسان

Кигар ҳазор пеши бркннд , боз барояд

که گر هزار پیش برکنند، باز برآید

Ба ёди он қаду қомати сиришки лаъли ду чашмам

به یاد آن قد و قامت سرشک لعل دو چشمم

Ба ҳар замин ки бирезад , дарахт ноз барояд

به هر زمین که بریزد، درخت ناز برآید

Чу пушти дасти газам аз фусуну ҳайрати рӯйиш

چو پشت دست گزم از فسون و حیرت رویش

Фусуну ҳайратам аз нақшҳои газ бар ояд

فسون و حیرتم از نقش های گاز بر آید

Аҷаби мадори зи борони ишқу тухми муҳаббат

عجب مدار ز باران عشق و تخم محبت

Чу сабза аз гули Маҳмӯд агар Аёз бар ояд

چو سبزه از گل محمود اگر ایاز بر آید

Намоз нест марои ҷуз ба сӯии бут на ҳамоно

نماز نیست مرا جز به سوی بت نه همانا

Ки кори хусрави гмраҳ аз он намоз бар ояд

که کار خسرو گمره از آن نماز بر آید