Маии гузашт ки чашмами хабари з хоб надорад

مهی گذشت که چشمم خبر ز خواب ندارد

Марои шабии сети сияҳи рӯ ки моҳтоб надорад

مرا شبی ست سیه رو که ماهتاب ندارد

Ба ҷони дӯст ки мурдаи ҳазор бор ба аз ман

به جان دوست که مرده هزار بار به از من

Ки борӣ аз дили бдхўии ман азоб надорад

که باری از دل بدخوی من عذاب ندارد

Ту эй ки бо маи ман хуфтае ба ноз , шабати хуш

تو ای که با مه من خفته ای به ناز، شبت خوش

Манам ки рӯзи муроди ман офтоб надорад

منم که روز مراد من آفتاب ندارد

Чаҳ гӯямат ки бихобам басаст дидани рӯят

چه گویمت که بخوابم بس است دیدن رویت

Маханд биҳдаҳ бар бедилӣ ки хоб надорад

مخند بیهده بر بیدلی که خواب ندارد

На ақл монад ва на дониш , на сабр монад ва на тоқат

نه عقل ماند و نه دانش، نه صبر ماند و نه طاقت

Касе чунин дили бечора хароб надорад

کسی چنین دل بیچاره خراب ندارد

Ба кӯии ту ҳама рӯй замин ба гиря бинишастам

به کوی تو همه روی زمین به گریه بنشستم

Ҳануз бар дар ту рӯй зардам об надорад

هنوز بر در تو روی زردم آب ندارد

зи ҳоли хусрави пурсӣ , чаҳ прессяш ки зи ҳайрат

ز حال خسرو پرسی، چه پرسیش که ز حیرت

Ба пеш рӯй ту ҷузи хомшӣ ҷавоб надорад

به پیش روی تو جز خامشی جواب ندارد