Аз онгаҳе ки кушодам ба рӯяти ин назари худ

از آنگهی که گشادم به رویت این نظر خود

Чаҳ хӯн ки хӯрдам азин чашми пар дару гуҳари худ

چه خون که خوردم ازین چشم پر در و گهر خود

Ба боғ рафтаму қӯтии зи буи гул бигирифтам

به باغ رفتم و قوتی ز بوی گل بگرفتم

зи бас ки сӯхтам аз тоби сӯзиши ҷигари худ

ز بس که سوختم از تاب سوزش جگر خود

Каҷоти байнам ва бар боми ту чигуна броим ?

کجات بینم و بر بام تو چگونه برآیم؟

Ҳазор вой ки мурғон намедиҳанд пари худ

هزار وای که مرغان نمی دهند پر خود

Серум ки бар дарат афтод то ки пот наранҷад

سرم که بر درت افتاد تا که پات نرنجد

Ба пушти по чу кулӯхяш давр кун з дар худ

به پشت پا چو کلوخیش دور کن ز در خود

Чу банда рӯй бибинад , бар он шавад ки бигардад

چو بنده روی ببیند، بر آن شود که بگردد

Ҳазор бор ба гирди сари ду чашмтар худ

هزار بار به گرد سر دو چشم تر خود

Дилам сидқ надорад ба кори ишқ , чаҳ будӣ

دلم صدق ندارد به کار عشق، چه بودی

Ваа ин нигини дурӯғӣ ҷудо кун аз камари худ

وه این نگین دروغی جدا کن از کمر خود

зи ишқи онкии расидаи сипари надидаи хадангат

ز عشق آنکه رسیده سپر ندیده خدنگت

Бар онаст дидаи хусрав ки бФгнди сипари худ

بر آنست دیده خسرو که بفگند سپر خود