Гумон мабар ки марои ҳеҷ кас ба ҷой ту бошад

گمان مبر که مرا هیچ کس به جای تو باشد

Қисм ба ҷону сари ман ки хоки пой ту бошад

قسم به جان و سر من که خاک پای تو باشد

Агар ба турбатами оеи ҳазор соли пас аз ман

اگر به تربتم آیی هزار سال پس از من

Шукуфта бар сари хоками гули вафоӣ ту бошад

شکفته بر سر خاکم گل وفای تو باشد

Ғами ту хоки вуҷӯдам ба бод дод ва нахоҳам

غم تو خاک وجودم به باد داد و نخواهم

Ғубори хотири гардӣ ки дар ҳавоӣ ту бошад

غبار خاطر گردی که در هوای تو باشد

Ғариб нест ки бегона гардад аз ҳамаи олам

غریب نیست که بیگانه گردد از همه عالم

Ҳар он ғариб ки дар шаҳри ошноӣ ту бошад

هر آن غریب که در شهر آشنای تو باشد

Зиҳии ҷамоати кӯтаҳи назар ки сарви сеӣ ро

زهی جماعت کوته نظر که سرو سهی را

Гумон баранд ки чун қади дилрабоӣ ту бошад

گمان برند که چون قد دلربای تو باشد

Чигуна бар ту натарсам ки ҳар тараф ки дар ое

چگونه بر تو نترسم که هر طرف که در آیی

Ҳазор дидаи хўнриз дар қафоӣ ту бошад

هزار دیده خونریز در قفای تو باشد

Бишӯй дасти зи хусрав , агар на пеш ту ояд

بشوی دست ز خسرو، اگر نه پیش تو آید

Ки ҳар қадам ки занад дӯсти хунбҳои ту бошад

که هر قدم که زند دوست خونبهای تو باشد