Сабо нав кард боғу бӯстон ро

صبا نو کرد باغ و بوستان را

Пиёла дод наргиси арғавон ро

پیاله داد نرگس ارغوان را

Ба хати сабз , саҳрои нусхаи бардошт

به خط سبز، صحرا نسخه برداشت

Саводи равшани доролҷнон ро

سواد روشن دارالجنان را

Саҳаргоҳон чакид аз қатраи абр

سحرگاهان چکید از قطره ابر

Гулӯтар гашти мурғ субҳ хон ро

گلوتر گشت مرغ صبح خوان را

Мизоҷ аз қатраҳо хушк кард наргис

مزاج از قطره ها خشک کرد نرگس

Чу беморӣ ки ёбад нордон ро

چو بیماری که یابد ناردان را

Бунафшаи кўжи пеши сари гӯйӣ

بنفشه کوژ پیش سر گویی

Тавозуъ мекунад перу ҷавон ро

تواضع می کند پیر و جوان را

Магар бӯсӣ намехоҳад зи сӯсан

مگر بوسی نمی خواهد ز سوسن

Ки ғунча танг мегирад даҳон ро

که غنچه تنگ می گیرد دهان را

Ало эй булбули охири бонг бар зан

الا ای بلبل آخر بانگ بر زن

Ки сӯсани гирд май норади забон ро

که سوسن گرد می نارد زبان را

Нигорои булбул инак мекунад бонг

نگارا بلبل اینک می کند بانگ

Равон кун дар чамани сарви равон ро

روان کن در چمن سرو روان را

Маро гуфтӣ мубин дар ман ба гули байн

مرا گفتی مبین در من به گل بین

Ба гул нисбат макун рӯй чунон ро

به گل نسبت مکن روی چنان را

Ҷавонӣ меравад аз даст бар бод

جوانی می رود از دست بر باد

Бирав лангари бунаи ратли гарон ро

برو لنگر بنه رطل گران را

Гули андаки умр ва чандон бод дар сар

گل اندک عمر و چندان باد در سر

Чигуна ханда ноед гулистон ро

چگونه خنده ناید گلستان را

Ба боғи маҷлиси худ , ҳамчуи булбул

به باغ مجلس خود، همچو بلبل

Нигаҳ кун хусрави ширини забон ро

نگه کن خسرو شیرین زبان را