Фиғон ки ҷони ман аз ошиқӣ ба ҷон омад

فغان که جان من از عاشقی به جان آمد

зи дасти чашму дили хеш дар фиғон омад

ز دست چشم و دل خویش در فغان آمد

Ба роҳ дидам ва гуфтам равад ба хона , нарафт

به راه دیدم و گفتم رود به خانه، نرفت

Ба сӯем омаду андари миён ҷон омад

به سویم آمد و اندر میان جان آمد

Надида будаму даъвӣ сабр ме кардам

ندیده بودم و دعوی صبر می کردم

Дилам намонад дар он дам ки ногаҳон омад

دلم نماند در آن دم که ناگهان آمد

Ту дайри зӣ ки марои ҷон ман бикушт имрӯз

تو دیر زی که مرا جان من بکشت امروز

Назораи ту ки чун умр ҷовдон омад

نظاره تو که چون عمر جاودان آمد

Ба гардани дгарони омадами шаб аз Кувайт

به گردن دگران آمدم شب از کویت

Ба пои хеши зи кӯии ту чун тавон омад

به پای خویش ز کوی تو چون توان آمد

Ғами ту дӯши ҳамеи баради ҷон , ба дил шуд сулҳ

غم تو دوش همی برد جان، به دل شد صلح

Дили касон ки хаёли ту дар миён омад

دل کسان که خیال تو در میان آمد

Гарон наёмада кӯҳи ғами ту бар дили ман

گران نیامده کوه غم تو بر دل من

Дамии з васл задам , бар дилат гарон омад

دمی ز وصل زدم، بر دلت گران آمد

зи абрӯят ки ба киштӣ сарнигӯн монад

ز ابرویت که به کشتی سرنگون ماند

Умед ғарқ шуду умр бар карон омад

امید غرق شد و عمر بر کران آمد

Намонда буд зи хусрави асар ки дай ногоҳ

نمانده بود ز خسرو اثر که دی ناگاه

Ту рух намӯдӣу бечора зон ҷаҳон омад

تو رخ نمودی و بیچاره زان جهان آمد