Гул раседу ҳаркасии сӯй гулистон ме равад

گل رسید و هرکسی سوی گلستان می‌رود

Дар чаманҳо ҳар тарафи сарвӣ хиромон ме равад

در چمن‌ها هر طرف سروی خرامان می‌رود

Шуд ҷаҳони зинда ба буии гул , вале ман чун зем

شد جهان زنده به بوی گل، ولی من چون زیم

Каз гулами буи касе меояд ва ҷон ме равад

کز گلم بوی کسی می‌آید و جان می‌رود

Ошиқони гирёну масти мо ки нӯшаши бод май

عاشقان گریان و مست ما که نوشش باد می

Май ба кафи сӯии чаман дар айн борон ме равад

می به کف سوی چمن در عین باران می‌رود

Кӯрии он дидаи маҳрӯми бози он нозанин

کوری آن دیده محروم باز آن نازنین

Бар бисоти наргистар маст ва ғалтон ме равад

بر بساط نرگس تر مست و غلتان می‌رود

Гар чамани хоҳӣу фирдавс , инак инак кӯии дӯст

گر چمن خواهی و فردوس، اینک اینک کوی دوست

Халқи овораи куҷо дар боғ ва бустон меравад ?

خلق آواره کجا در باغ و بستان می‌رود؟

Вақт ӯ хуши каши гули васлии шкФт аз рӯй дӯст

وقت او خوش کش گل وصلی شکفت از روی دوست

Сӯии мо борӣ ҳамеша бод ҳиҷрон ме равад

سوی ما باری همیشه باد هجران می‌رود

эй ки сомони ҷӯӣ аз ман , кӣ буд собити қадам ?

ای که سامان جویی از من، کی بود ثابت‌قدم؟

Масти бечора ки пой ӯ парешон ме равад

مست بیچاره که پای او پریشان می‌رود

Онкӣ дар поиш назд хорӣ , куҷо донад ки чист ?

آنکه در پایش نزد خاری، کجا داند که چیست؟

Дард ӯ каш дар таҳ ҳар мӯӣ пайкон ме равад

درد او کش در ته هر موی پیکان می‌رود

Хсрўо , бар хоки осонӣ тапидан давр нест

خسروا، بر خاک آسانی تپیدن دور نیست

Ҳаст душвори онкӣ ӯ аз дил на осон ме равад

هست دشوار آنکه او از دل نه آسان می‌رود