Касе ки буии тўош дар димоғ ме уфтад

کسی که بوی تواش در دماغ می افتد

зи зиндагонии хешаш фироқ ме уфтад

ز زندگانی خویشش فراغ می افتد

Шудам зи зулфи ту девона , оҳи мискинӣ

شدم ز زلف تو دیوانه، آه مسکینی

Ки ин хаёли каҷаш дар димоғ ме уфтад

که این خیال کجش در دماغ می افتد

Ба қатраи сӯзи дили ман ҳаме кашад зини чашм

به قطره سوز دل من همی کشد زین چشم

Чу шуълаи шуълаи гулӣ каз чароғ ме уфтад

چو شعله شعله گلی کز چراغ می افتد

Наме зайд ки дили сӯхтаи сет хӯрдан ӯ

نمی زید که دل سوخته ست خوردن او

Бигӯӣ агар чаҳ ки бар кушта доғ ме уфтад

بگوی اگر چه که بر کشته داغ می افتد

Хабари зи доғ дилам медиҳад ба буии ҷигар

خبر ز داغ دلم می دهد به بوی جگر

зи хӯни дида ки бар ҷома доғ ме уфтад

ز خون دیده که بر جامه داغ می افتد

зи баҳри сӯзиши мурғон ба боғи ман чаҳ рӯм ?

ز بهر سوزش مرغان به باغ من چه روم؟

Ки нола мекунам оташ ба боғ ме уфтад

که ناله می کنم آتش به باغ می افتد

Ман аўФтодаҳ ба поён , наҳуфтаи пеш дараш

من اوفتاده به پایان، نهفته پیش درش

Лабаш ба ханда ки хусрав ба лоғ ме уфтад

لبش به خنده که خسرو به لاغ می افتد