Шаб ба рӯз омад басӣ каз дил наҳодӣ ёд ро

شب به روز آمد بسی کز دل نهادی یاد را

Ҷони з тан омад буруни бӯеи надодии бод ро

جان ز تن آمد برون بویی ندادی باد را

Сар ба девори сироят май занам то бенгарӣ

سر به دیوار سرایت می زنم تا بنگری

Зонка бо бози шикории хуш буд сайёд ро

زانکه با باز شکاری خوش بود صیاد را

Бозуии ҳиҷрати қавӣ дар куштани бечорагон

بازوی هجرت قوی در کشتن بیچارگان

Чун қисос афзӯн фитад одат шавад ҷаллод ро

چون قصاص افزون فتد عادت شود جلاد را

Ҷон ба фарёдами баромад , лек сад ҷони орзӯ

جان به فریادم برآمد، لیک صد جان آرزو

Бишинавӣ ва роҳ надиҳӣ сӯии ҷони фарёд ро

بشنوی و راه ندهی سوی جان فریاد را

эй ки май гӯйӣ ки вақте лавҳи сабрати боди барад

ای که می گویی که وقتی لوح صبرت باد برد

Солҳо шуд то Фромш кардаам он ёд ро

سالها شد تا فرامش کرده ام آن یاد را

Ин ҳамаи хунобаи кошомми ҳамеи зини рӯзи бад

این همه خونابه کاشامم همی زین روز بد

Беҳтарини рӯзӣ халал андозад ин бунёд ро

بهترین روزی خلل اندازد این بنیاد را

Чанд гарем чун сияҳи рӯеи ишқам аз қазост

چند گریم چون سیه رویی عشقم از قضاست

Об кӣ шустан тавонад доғи модарзод ро

آب کی شستن تواند داغ مادرزاد را

То ба сӯй гуфт ширини сет , дили хороу кӯҳ

تا به سوی گفت شیرین ست، دل خارا و کوه

Кандан аз нохун чу гул чидан буд Фарҳод ро

کندن از ناخن چو گل چیدن بود فرهاد را

Нӯки мижгони ту дар дил монад хусравро чунонк

نوک مژگان تو در دل ماند خسرو را چنانک

Дар раг бемор нашутур бишиканади Фсод ро

در رگ بیمار نشتر بشکند فصاد را