Ман зи баҳрат дӯст дорам ҷони ишқи андеш ро

من ز بهرت دوست دارم جان عشق‌اندیش را

Каз сегон доғ ӯ кардам дили дарвеш ро

کز سگان داغ او کردم دل درویش را

Вақтро хуши дор бар рӯй батон , чун рафтании сет

وقت را خوش دار بر روی بتان، چون رفتنی ست

Ёд кун охири Фромши куштагони хеш ро

یاد کن آخر فرامش کشتگان خویش را

Ақл агар гуяд ки ишқ аз сари буна , маъзӯри дор

عقل اگر گوید که عشق از سر بنه، معذور دار

Давр кун аз сар , зи ҳам ақли хаёли андеш ро

دور کن از سر، ز هم عقل خیال اندیش را

Ҷони фидоӣ дӯст кун , кам зон зани ҳиндӯ на Эй

جان فدای دوست کن، کم زان زن هندو نه‌ای

Каз вафои шӯй дар оташ бисӯзад хеш ро

کز وفای شوی در آتش بسوزد خویش را

Дарди ганҷ роҳатаст , ар мурдаи ёбии табъ ро

درد گنج راحت است، ار مرده یابی طبع را

Доғи айн марҳамаст , ар пухтаи бинии риш ро

داغ عین مرهم است، ار پخته بینی ریش را

Ман дил ва дида нахоҳам доштани бории дареғ

من دل و دیده نخواهم داشتن باری دریغ

Тир то боқӣ буд таркони кофари кеш ро

تیر تا باقی بود ترکان کافر کیش را

Хсрўо ,гар ангабин май хоҳӣ аз шукри лабон

خسروا، گر انگبین می خواهی از شکر لبان

Аввали андари ком ширин кун забони хеш ро

اول اندر کام شیرین کن زبان خویش را