Ҷавону пер ки дар банди мол ва фарзанданд

جوان و پیر که در بند مال و فرزندند

На оқиланд ки Тифлони нохирадманд

نه عاقلند که طفلان ناخردمند

Ҷамоатӣ ки бгринди баҳри айшу манол

جماعتی که بگریند بهر عیش و منال

Яқин бидон ту ки бар хештани ҳамеи хнднд

یقین بدان تو که بر خویشتن همی خندند

Хуши он касон ки бирафтанд пок чун хуршед

خوش آن کسان که برفتند پاک چون خورشید

Ки соя эй ба сари ин ҷаҳони ниФгнднд

که سایه ای به سر این جهان نیفگندند

Ба хонае ки раҳи ҷон наме тавон бастан

به خانه ای که ره جان نمی توان بستن

Чаҳ аблаҳанд касоне ки дил ҳаме банданд

چه ابلهند کسانی که دل همی بندند

Ба сабзаи зори фалаки турфаи боғбононнд

به سبزه زار فلک طرفه باغبانانند

Ки ҳар ниҳол ки шонднд боз барканданд

که هر نهال که شاندند باز برکندند

Ҷамоли талъати ҳам суҳбатони ғанимати дон

جمال طلعت هم‌صحبتان غنیمت دان

Ки май раванд на зонсон ки боз пайванданд

که می روند نه زانسان که باز پیوندند

Бақо ки нест дарави ҳосилӣ , ҳама ҳеҷ аст

بقا که نیست درو حاصلی، همه هیچ است

Чу бенгарӣ ҳамаи мардум ба ҳеҷ хурсанданд

چو بنگری همه مردم به هیچ خرسندند

Бисоз тӯшаи зи баҳри мусофирони вуҷӯд

بساز توشه ز بهر مسافران وجود

Ки миҳмон азизанд ва рўзкӣ чанданд

که میهمان عزیزند و روزکی چندند

Агар ту одаме , дар касон ба танзи мубин

اگر تو آدمیی، در کسان به طنز مبین

Ки беҳтар аз ман ва ту банда худованданд

که بهتر از من و تو بنده خداوندند

Туро ба аз амал хайр нест фарзандӣ

ترا به از عمل خیر نیست فرزندی

Ки душмананд турои зодагон на фарзанданд

که دشمنند ترا زادگان نه فرزندند

Мҷўии дунё , агар аҳли ҳимматӣ , хусрав

مجوی دنیا، اگر اهل همتی، خسرو

Ки аз эй ба мурдор майл напасанданд

که از همای به مردار میل نپسندند