То рухи ту зулфи туро пеш кард

تا رخ تو زلف ترا پیش کرد

Зулфи ту маро ба пас хеш кард

زلف تو مه را به پس خویش کرد

Чашми ту даии малик ҷаҳон ме гирифт

چشم تو دی ملک جهان می گرفت

Маст шуд он ғамза ва фурӯяш кард

مست شد آن غمزه و فرویش کرد

Дӯши даҳонат намакӣ ме фишонд

دوش دهانت نمکی می فشاند

Қатра чакиду ҷигарам риш кард

قطره چکید و جگرم ریش کرد

Кард дилами порау доне ки кард

کرد دلم پاره و دانی که کرد

Тири ту , эй кофари бдкиш , кард

تیر تو، ای کافر بدکیش، کرد

Чашми ту дар хоб шуд ӯро бигӯӣ

چشم تو در خواب شد او را بگوی

Дар натавон бар саги худ пеш кард

در نتوان بر سگ خود پیش کرد

Хомаи хусрав натавонад навишт

خامه خسرو نتواند نوشت

Ончии ғамат бар ман дарвеш кард

آنچه غمت بر من درویش کرد