Бе рӯй ту хуш кардам ман талхии ҳиҷрон ро

بی روی تو خوش کردم من تلخی هجران را

Бо шарбати дидорат бдхў накунам ҷон ро

با شربت دیدارت بدخو نکنم جان را

Аз бас ки дили халқӣ гум шуд ба занхдонат

از بس که دل خلقی گم شد به زنخدانت

Хӯн пар шавад ар кованд он чоҳи занхдон ро

خون پر شود ار کاوند آن چاه زنخدان را

Дай шона задӣ гесу , афтод басии дилҳо

دی شانه زدی گیسو، افتاد بسی دلها

Гирди ори дамии охири дилҳои парешон ро

گرد آر دمی آخر دلهای پریشان را

Дар ҷайби вуҷӯд кас нагузоштае нақдӣ

در جیب وجود کس نگذاشته ای نقدی

Як лутф бикун зин пас магушоӣ гиребон ро

یک لطف بکن زین پس مگشای گریبان را

Ту май рӯй ва дилҳо дунболи давон ҳар сӯ

تو می روی و دلها دنبال دوان هر سو

Чун халқ ки бишитобади назораи султон ро

چون خلق که بشتابد نظاره سلطان را

Бадбахт дилӣ дорам , девонаи бути рӯйон

بدبخت دلی دارم، دیوانه بت رویان

ё раб ки мабод ин дили ҳиндӯу мусулмон ро

یا رب که مباد این دل هندو و مسلمان را

Гӯйанд ки аз хубон бадном шудӣ хусрав

گویند که از خوبان بدنام شدی خسرو

Чун дил накунад фармон , хусрав чаҳ кунад он ро

چون دل نکند فرمان، خسرو چه کند آن را