Ҷони сарангушти он нигорин дид

جان سرانگشت آن نگارین دید

Ақли ангушт хештан багазед

عقل انگشت خویشتن بگزید

Боди бӯяш ба бӯстон оварад

باد بویش به بوستان آورد

Ғунча бар хеш перҳан бадаред

غنچه بر خویش پیرهن بدرید

Ҳар шабӣ дар ҳавои лаъли лабаш

هر شبی در هوای لعل لبش

Моу чашми сиришку марворид

ما و چشم سرشک و مروارید

Ошиқони ҷони нисор ӯ карданд

عاشقان جان نثار او کردند

Зулфи ҳиндӯаши як ба як барчед

زلف هندوش یک به یک برچید

Олимӣ дар ғам лабаш буданд

عالمی در غم لبش بودند

Ҳечкас таъми он шукр начишед

هیچکس طعم آن شکر نچشید

Ҳар кас аз вай ҳикоятӣ гуфтанд

هر کس از وی حکایتی گفتند

Кас ба канаи камол ӯ нарасед

کس به کنه کمال او نرسید

Ҳар дилӣ аз каманд ишқ биҷуст

هر دلی از کمند عشق بجست

Бози зулфаш ба дом ишқ кашид

باز زلفش به دام عشق کشید

Ҳар ки дар қайд ишқ шуд маҷнӯн

هر که در قید عشق شد مجنون

То қиёмати зи банд ӯ нрҳид

تا قیامت ز بند او نرهید

Ҳамчу хусрав бсухт аз рух ӯ

همچو خسرو بسوخت از رخ او

Ҳар ки он шева ва шамоил дид

هر که آن شیوه و شمایل دید