Хами зулфат ки машк чин омад

خم زلفت که مشک چین آمد

Бо гул ва лола ҳамнишин омад

با گل و لاله همنشین آمد

Лаби лаъли ту кони пар аз гуҳар аст

لب لعل تو کان پر از گهر است

Хотами ҳасанро нигин омад

خاتم حسن را نگین آمد

Кӯҳро соя дор натавон кард

کوه را سایه دار نتوان کرد

Ҷузи ду зулфат ки бар сарин омад

جز دو زلفت که بر سرین آمد

Гарчи гул ноз мекунад бар шох

گرچه گل ناز می کند بر شاخ

На чу рӯй ту нозанин омад

نه چو روی تو نازنین آمد

эй ки пайкони тези ғамзаи ту

ای که پیکان تیز غمزه تو

Ташнаи хӯни ҳур айн омад

تشنه خون حور عین آمد

Сӯрат ин кун ки чини абрӯят

صورت این کن که چین ابرویت

Сӯрати ҳасанро чу чин омад

صورت حسن را چو چین آمد

Бгзидми лабат ки хӯн ояд

بگزیدم لبت که خون آید

Хӯни буруни номад , ангабин омад

خون برون نامد، انگبین آمد

Аз шаби зулф ту бараст дилам

از شب زلف تو برست دلم

Гашти равшан ки хусрав ин омад

گشت روشن که خسرو این آمد