Чу қайсар дид зи авҷи пояи хеш
چو قیصر دید ز اوج پایهٔ خویش
Чунон хуршеди андари сояи хеш
چنان خورشید اندر سایهٔ خویش
Ба тоҷ ва тахт додаш сарфарозӣ
به تاج و تخت دادش سرفرازی
Камар дар баст дар маони навозӣ
کمر در بست در مهان نوازی
Пас аз чанде ба хешӣ мужда додаш
پس از چندی به خویشی مژده دادش
Ба домодии калла бар сари ниҳодаш
به دامادی کله بر سر نهادش
зи қади Марямаши нахлӣ бабр дод
ز قد مریمش نخلی ببر داد
Вазони нахли турши хурмоӣ тар дод
وزان نخل ترش خرمای تر داد
Чу дарё лашкарӣ додаш фарои пеш
چو دریا لشکری دادش فرا پیش
Ки бинишонад ғубори душмани хеш
که بنشاند غبار دشمن خویش
Хабари бурданд бар баҳроми сари каш
خبر بردند بر بهرام سر کش
Ки хусрав мерасад чун кӯҳи оташ
که خسرو میرسد چون کوه آتش
Ду лашкар рӯй дар рӯ боз хӯрданд
دو لشکر روی در رو باز خوردند
Ба кӯшиши бозуии кин боз карданд
به کوشش بازوی کین باز کردند
Синони ҷосӯсӣ дилҳо намӯда
سنان جاسوسی دلها نموده
Забонӣ додау ҷонии рабӯда
زبانی داده و جانی ربوده
з тир андозӣ знбўрк аз давр
ز تیر اندازی زنبورک از دور
Мушаббаки синаҳо чун хони занбӯр
مشبک سینهها چون خان زنبور
Не новак навой зор ме кард
نی ناوک نوای زار میکرد
Навой ӯ ба дилҳо кор ме кард
نوای او به دلها کار میکرد
Хаданг аз сина дил мекард ғорат
خدنگ از سینه دل میکرد غارت
Камон мекардаш аз абрӯи ишорат
کمان میکردش از ابرو اشارت
Бостқболи марг аз теғ хӯрдан
باستقبال مرگ از تیغ خوردن
Ҳаме шуд пои кӯбони сари зи гардан
همی شد پای کوبان سر ز گردن
Ҷигарҳо аз блорк чок ме шуд
جگرها از بلارک چاک میشد
Ба гардуни бонги чоко чок ме шуд
به گردون بانگ چاکا چاک میشد
Ба гармии тавсанон чун барқ гашта
به گرمی توسنان چون برق گشته
Миёни обу оташ ғарқ гашта
میان آب و آتش غرق گشته
Шудаи хусрав ба кини ҷӯшонтар аз нил
شده خسرو به کین جوشانتر از نیل
Чу кӯҳи оҳанӣн бар кӯҳаи пел
چو کوه آهنین بر کوههٔ پیل
Ба пиромни бузургони сипоҳаш
به پیرامن بزرگان سپاهش
зи чашми бад ба оҳани бастаи роҳаш
ز چشم بد به آهن بسته راهش
Бузурги умед бо рои фалаки тоб
بزرگ امید با رای فلک تاب
Ниҳодаи чашм дар чашми стрлоб
نهاده چشم در چشم سطرلاب
Чу толеъро замонӣ дид фаррух
چو طالع را زمانی دید فرخ
Ба пел шоҳ кард аз фаррухии рух
به پیل شاه کرد از فرخی رخ
Ба шаҳи гуфто ки давлатро саботаст
به شه گفتا که دولت را ثباتست
Барон пелат ки душмани пилмотст
بران پیلت که دشمن پیلماتست
Равон шуд пели шаҳ бо сарфарозӣ
روان شد پیل شه با سرفرازی
Ба як шаҳи пели барад аз хасми бозӣ
به یک شه پیل برد از خصم بازی
Чу худро дар тазалзул дид баҳром
چو خود را در تزلزل دید بهرام
Ба баради он зилзила аз ҷонаши ором
به برد آن زلزله از جانش آرام
Гурезон мешуду хусрав ба дунбол
گریزان میشد و خسرو به دنبال
Равандаи саркашу ҷӯяндаи қаттол
رونده سرکش و جوینده قتال
Мухолифи гашти рӯзии қӯти бод
مخالف گشت روزی قوت باد
Ҳамаи киштии зираи як ҷониб афтод
همه کشتی زره یک جانب افتاد
бад-инсон то расед аз ҷунбиши тез
بدینسان تا رسید از جنبش تیز
Ба антокиаҳ дар сари ҳади парвиз
به انطاکیه در سر حد پرویز
Хабар бар шоҳ рафт аз маъбари об
خبر بر شاه رفت از معبر آب
Ки рӯзӣ бар даромад зуд башитоб
که روزی بر درامد زود بشتاب
Талабкорони равони гаштанди дили шод
طلبکاران روان گشتند دل شاد
Ба сӯии ганҷ бод оварад чун бод
به سوی گنج باد آورد چون باد
зи дарё бар кашиданд он хазина
ز دریا بر کشیدند آن خزینه
Чу лўлўи зи обу бодаи зи абгинаҳ
چو لولو ز آب و باده ز ابگینه
Малик бинишаст рӯзии хурраму шод
ملک بنشست روزی خرم و شاد
Ба бахшиши ганҷи бод аўр бикшод
به بخشش گنج باد اور بگشاد
Сухани гӯйони суханро тоза карданд
سخن گویان سخن را تازه کردند
Саноҳоро баланд овоза карданд
ثناها را بلند آوازه کردند
Фаровони рехт аз лўлўии маншур
فراوان ریخت از لولوی منشور
Ба домони бузурги умеду шопӯр
به دامان بزرگ امید و شاپور
Навосозӣ ки будаш борбади ном
نوا سازی که بودش باربد نام
Нўоӣии сохт он рӯзи обгини фом
نوائی ساخت آن روز آبگین فام
Ниҳод аз захма чун барзади тамомаш
نهاد از زخمه چون برزد تمامش
Навой ганҷ бод оварад номаш
نوای گنج باد آورد نامش
Чу дар маҷлис навозиш кардаш аз авд
چو در مجلس نوازش کردش از عود
Броўрд аз димоғи ошиқони дӯд
براورد از دماغ عاشقان دود