Шносои маъонии мӯбади пер

شناسای معانی موبد پیر

Чунин кард ин хабар дар номаи таҳрир

چنین کرد این خبر در نامه تحریر

Ки чун хусрави ситади ганҷинаи рӯм

که چون خسرو ستد گنجینهٔ روم

Хилофаши рӯмёнро гашти маълум

خلافش رومیان را گشت معلوم

Чу ғолиб гашта буд аз теғи кини хоҳ

چو غالب گشته بود از تیغ کین خواه

Надоди андешаро дар хештани роҳ

نداد اندیشه را در خویشتن راه

Забонии пӯзишии кон дар ҳарам кард

زبانی پوزشی کان در حرم کرد

зи Марям чанд гоҳи он низ кам кард

ز مریم چند گاه آن نیز کم کرد

зи ширини айши Марям буд чун талх

ز شیرین عیش مریم بود چون تلخ

Азин коҳиш фитод он моҳ дар слх

ازین کاهش فتاد آن ماه در سلخ

Ба тани исои ҷонаши монда бе дам

به تن عیسی جانش مانده بی دم

Таниш чу Ни ришта Марям шуд аз ғам

تنش چو ن رشتهٔ مریم شد از غم

зи беморӣ ба бистар хуфт моҳӣ

ز بیماری به بستر خفت ماهی

Ва зон пас ҷусти дигари хоб гоҳе

و زان پس جست دیگر خواب گاهی

Малик боист ва нобоист бархест

ملک بایست و نابایست برخاست

Ба сад шодии бисот мотам орост

به صد شادی بساط ماتم آراست

Дил аз савдои ширин дар ғам афганд

دل از سودای شیرین در غم افگند

Баҳона бар фироқ Марям афганд

بهانه بر فراق مریم افگند

Ба мотам кард пероҳани басии чок

به ماتم کرد پیراهن بسی چاک

Валикин дар ҳавои ёри чолок

ولیکن در هوای یار چالاک

Чу ширин дид каз хас рафта шуд роҳ

چو شیرین دید کز خس رفته شد راه

Ба бе сабрии шитобони гашт чун моҳ

به بی صبری شتابان گشت چون ماه

Расед он дар беқимат ба дарё

رسید آن در بی قیمت به دریا

Чу хур дар баррау ма дар сурайё

چو خور در بره و مه در ثریا

Гулшан тар шуд хазонро бод бинишаст

گلشن تر شد خزان را باد بنشست

Ба озодӣ чу сарв озод бинишаст

به آزادی چو سرو آزاد بنشست