Чу хандони гашти субҳи олами афрӯз

چو خندان گشت صبح عالم افروز

Замона дод шабро муждаи рӯз

زمانه داد شب را مژدهٔ روز

Намонад андари фалаки зи анҷуми нишоне

نماند اندر فلک ز انجم نشانی

Ба нилӯфар ба дил шуд гулистонӣ

به نیلوفر به دل شد گلستانی

Малик бар ваъда дӯшина бархест

ملک بر وعدهٔ دوشینه برخاست

Ҳарифони бози ҷуст ва маҷлис орост

حریفان باز جست و مجلس آراست

Хумори ишқи бозӣ дар сар афтод

خمار عشق بازی در سر افتاد

Дил аз ҷӯши шароб аз пои дарафтод

دل از جوش شراب از پا درافتاد

Ишорат кард хондани мӯбадон ро

اشارت کرد خواندن موبدان را

Ҳамон донандагон ва ба хирадон ро

همان دانندگان و به خردان را

Хирадмандон чу гаштанд анҷуман гуфт

خردمندان چو گشتند انجمن گفت

Ки гардад ҳар дарӣ бо гавҳарии ҷуфт

که گردد هر دری با گوهری جفت

Касе каз ишқ кас бошад хаёлаш

کسی کز عشق کس باشد خیالش

Шавад ҳамсар ба кобӣни ҳалолаш

شود همسر به کابین حلالش

Ба фармони ду соҳиби чораи созон

به فرمان دو صاحب چاره سازان

Ҳамеи ҷустанди рози ишқи бозон

همی جستند راز عشق بازان

Ҳаме карданд як якро фароҳам

همی کردند یک یک را فراهم

Ду гонро ақд май бастанд бо ҳам

دو گان را عقد می بستند با هم

Чу гашти осӯдаи хотирҳо ба пайванд

چو گشت آسوده خاطرها به پیوند

Ба буии васли дилҳо гашт хурсанд

به بوی وصل دلها گشت خرسند

Малик дар пеши ширин зор бигирист

ملک در پیش شیرین زار بگریست

Ки чанд аз як дигар фориғ тавон зист

که چند از یک دگر فارغ توان زیست

На пояндааст бар мардуми ҷавонӣ

نه پاینده است بر مردم جوانی

На касро эътимоди зиндагонӣ

نه کس را اعتماد زندگانی

Чаҳ бахтаст инки чун ман подшоӣӣ

چه بختست اینکه چون من پادشائی

Буд муҳтоҷи рӯят чун гдоӣӣ

بود محتاج رویت چون گدائی

Кунунам даҳ закоти хӯбии хеш

کنونم ده زکات خوبی خویش

Ки фардои ман ғании гирдами ту дарвеш

که فردا من غنی گردم تو درویش