Ҳикояти фоши гашти андари замона

حکایت فاش گشت اندر زمانه

Ба гӯш олимӣ рафт ин фасона

به گوش عالمی رفت این فسانه

Чу андари шаҳри гашти ин достони нав

چو اندر شهر گشت این داستان نو

Расед огоҳии андари гӯши хусрав

رسید آگاهی اندر گوش خسرو

Ки ширини рози ишқи сусти бунёд

که شیرین راز عشق سست بنیاد

Ба дил шуд рағбати хусрав ба Фарҳод

به دل شد رغبت خسرو به فرهاد

Надимон ҳар чаҳ бишуниданд аз он роз

ندیمان هر چه بشنیدند از آن راز

Ҳама гуфтанд шаҳро як ба як боз

همه گفتند شه را یک به یک باز

Фитод андари дили шаҳи хорхорӣ

فتاد اندر دل شه خارخاری

Ки домон гулшан бигирифт хорӣ

که دامان گلشن بگرفت خاری

Бузург умед гуфташ кончаҳ рой аст

بزرگ امید گفتش کانچه رای است

Миннат гӯям дигар ба дон худоӣ аст

منت گویم دگر به دان خدای است

Равон кун номае бо ёдгорӣ

روان کن نامه‌ای با یادگاری

Итобу лутфро дар ваии шуморӣ

عتاب و لطف را در وی شماری

Ҷавоби номаро чун боз хонем

جواب نامه را چون باز خوانیم

Мизоҷаш ҳар чаҳ бошад боздоним

مزاجش هر چه باشد بازدانیم

Вазони посухи қиёс хеш гирем

وزان پاسخ قیاس خویش گیریم

Бидон андозаи корӣ пеш гирем

بدان اندازه کاری پیش گیریم

Малик фармуд кин маънӣ савоб аст

ملک فرمود کاین معنی صواب است

Калид ҳар саволиро ҷавобаст

کلید هر سؤالی را جوابست

Дабири хосро фармуд то зуд

دبیر خاص را فرمود تا زود

Кунад нӯки қаламро анбар олуд

کند نوک قلم را عنبر آلود

Ба имлои малики марди ҳнрснҷ

به املای ملک مرد هنرسنج

Фишонд аз калаки чубини гавҳарин ганҷ

فشاند از کلک چوبین گوهرین گنج