Ба номи Нақшбандӣ лавҳ ҳастӣ

به نام نقشبند لوح هستی

Ки бар мо фарз кард эзади парастӣ

که بر ما فرض کرد ایزد پرستی

Хирадро бо кифоят кард хурсанд

خرد را با کفایت کرد خرسند

Суханро бо маъонӣ дод пайванд

سخن را با معانی داد پیوند

Ду дилро кӯ ба пайванд ошно кард

دو دل را کو به پیوند آشنا کرد

Ба теғ аз икдгр натавон ҷудо кард

به تیغ از یکدگر نتوان جدا کرد

Ва гар хоҳад ду танро номи фароҳам

و گر خواهد دو تن را نافراهم

Ба сад занҷир натавон баст бо ҳам

به صد زنجیر نتوان بست با هم

Чу тақдираст моро қатъи пайванд

چو تقدیر است ما را قطع پیوند

Ризо додам ба тақдири худованд

رضا دادم به تقدیر خداوند

Чу вақт ояд ки ин ғам бар сар ояд

چو وقت آید که این غم بر سر آید

Мурод аз бому бахт аз дар ояд

مراد از بام و بخت از در آید

Ту низ эй дӯсти козор миннат хуаст

تو نیز ای دوست کازار منت خوست

Чу рӯзӣ бошудам рӯзии шӯии дӯст

چو روزی باشدم روزی شوی دوست

зи даврят ар чаҳ даврам аз ҳамаи ком

ز دوریت ار چه دورم از همه کام

Чу афтодааст май созам ба ноком

چو افتاده است می سازم به ناکام

Фиристодӣ ба сӯии ман наоне

فرستادی به سوی من نهانی

Саводии пари зи оби зиндагонӣ

سوادی پر ز آب زندگانی

Муфарраҳи номае каз завқи он роз

مفرح نامه‌ای کز ذوق آن راز

Умеди мурда дар тан зинда шуд боз

امید مرده در تن زنده شد باز

Дарон пурсиш ки аз ёри куҳан буд

دران پرسش که از یار کهن بود

Фаровони зи орзӯмандии сухан буд

فراوان ز آرزومندی سخن بود

Шудам зонгўнаҳ бо давлати ҳам оғӯш

شدم زانگونه با دولت هم آغوش

Ки худро кардам аз давлати фаромӯш

که خود را کردم از دولت فراموش

Каниз ӯем ар дорад азизам

کنیز اویم ار دارد عزیزم

Вагар хоҳад гузорад ҳам канизам

وگر خواهد گذارد هم کنیزم

Умед аз дӯстии моро чунон буд

امید از دوستی ما را چنان بود

Ки хоҳам бо ту доими ҳам Аннан буд

که خواهم با تو دائم هم عنان بود

зи омезиш ки дорад нур бо нур

ز آمیزش که دارد نور با نور

Нахоҳӣ бӯдан аз ман як замони давр

نخواهی بودن از من یک زمان دور

Гумон нафитод кофтади хори хорӣ

گمان نفتاد کافتد خار خاری

Ба чашми дӯстии зндки ғуборӣ

به چشم دوستی زندک غباری

Яқин шуд кони вафоу меҳрбонӣ

یقین شد کان وفا و مهربانی

Фиребӣ буд баҳри ман зӣоне

فریبی بود بهر من زیانی

Вагар на бар каси ин тӯҳмати тавон баст

و گر نه بر کس این تهمت توان بست

Ки худмаии нӯшӣу хуонеи марои маст

که خودمی نوشی و خوانی مرا مست

Худ аз паймони ман берун наҳй гом

خود از پیمان من بیرون نهی گام

Маро бар акс бепаймон наҳй ном

مرا بر عکس بی پیمان نهی نام

Кунӣ худ бо ҳам оғӯш дигар хоб

کنی خود با هم آغوش دگر خواب

Диҳии гӯши ман бехобро тоб

دهی گوش من بی خواب را تاب

Худ андозӣ ба бозори шукри шӯр

خود اندازی به بازار شکر شور

зи хуии талх бо ширин кунӣ зӯр

ز خوی تلخ با شیرین کنی زور

зи ширини рӯза Марям кунӣ беш

ز شیرین روزهٔ مریم کنی بیش

Пас аз шукри гшоӣии рӯзаи хеш

پس از شکر گشائی روزهٔ خویش

Чу аз танги шукри бардоштии банд

چو از تنگ شکر برداشتی بند

Накардӣ ёди ширин шукр ханд

نکردی یاد شیرین شکر خند

зи тӯҳмат бегуноҳиро манеҳ хор

ز تهمت بی گناهی را منه خار

Ки на гул дид азин бустон на гулзор

که نه گل دید ازین بستان نه گلزار

Дилаши рӯзӣ ки паҳлавӣ ман омад

دلش روزی که پهلوی من آمد

На ман хондам ки худ сӯй ман омад

نه من خواندم که خود سوی من آمد

Кунун чандон ки май ронами зи пешаш

کنون چندان که می رانم ز پیشش

Таманно беш май байнам ба хешаш

تمنا بیش می‌بینم به خویشش

Касе каз баҳр ман кӯшад ба ҷонӣ

کسی کز بهر من کوشد به جانی

Гараш надаҳум дилии бории зӣоне

گرش ندهم دلی باری زیانی

Дил ӯ чун маро мехоҳаду бас

دل او چون مرا میخواهد و بس

Балӣ хоҳандаро хоҳад ҳамаи кас

بلی خواهنده را خواهد همه کس

Манам ҳар рӯз ва ин шабҳои даии ҷавр

منم هر روز و این شبهای دی جور

Ту шаб хуш хусб эй чун рӯзи ман давр

تو شب خوش خسب ای چون روز من دور

Ман ар сад бори худро бар ту бандам

من ار صد بار خود را بر تو بندم

Чу бовари ноидт бар худ чаҳ хандам

چو باور نایدت بر خود چه خندم

Ҳамонам ман кати андари дил яқин аст

همانم من کت اندر دل یقین است

Раҳо кун гӯ чунин бош ар чунин аст

رها کن گو چنین باش ار چنین است

Чаҳ чора чун чунин афтод тақдир

چه چاره چون چنین افتاد تقدیر

Турои рӯзии шукри бодои марои шер

ترا روزی شکر بادا مرا شیر

Чу нома хатм шуд пайки сабки хез

چو نامه ختم شد پیک سبک‌خیز

зи ширини бастад ва додаш ба парвиз

ز شیرین بستد و دادش به پرویز

Малик зон ганҷи гавҳари меҳри бардошт

ملک زان گنج گوهر مهر برداشت

Иборатҳои ширин дар назар дошт

عبارتهای شیرین در نظر داشت

Фгндаҳи печи печи нома дар пеш

فگنده پیچ پیچ نامه در پیش

Ҳаме хонду ҳамеи печид бар хеш

همی خواند و همی پیچید بر خویش

Чу дар худ хӯрд шӯри ин сухан ро

چو در خود خورد شور این سخن را

Бшўрониди ғамҳои куҳан ро

بشورانید غمهای کهن را

Дилаш аз шӯри ширин бе хабари гашт

دلش از شور شیرین بی خبر گشت

Вазони шӯридагии шӯридаи баргашт

وزان شوریدگی شوریده برگشت

Ба ёрон гуфт дар ёбед корам

به یاران گفت در یابید کارم

Ки бӯдан беш азин тоқат надорам

که بودن بیش ازین طاقت ندارم

На ширин бошад аз ширинии кор

نه شیرین باشد از شیرینی کار

Ки ширини ёр ва ман давр аз чунон ёр

که شیرین یار و من دور از چنان یار

Бидон азм аз бисот базм бархест

بدان عزم از بساط بزم برخاست

Ҷнибти ҷусту соз рафтан орост

جنیبت جست و ساز رفتن آراست