Маликро буд зангии посбонӣ

ملک را بود زنگی پاسبانی

Турши рухсорае кажи мжи забонӣ

ترش رخساره‌ای کژ مژ زبانی

Чу деви дӯзах аз ъФрити рўӣӣ

چو دیو دوزخ از عفریت روئی

Чу зоғи гулхан аз беҳудаи гўӣӣ

چو زاغ گلخن از بیهوده گوئی

Шаҳаш хонду атоӣ бекарон кард

شهش خواند و عطای بی کران کرد

Ба ваъда низ домонаш гарон кард

به وعده نیز دامانش گران کرد

Пас онгаҳ дар ғараз бикшод лаб ро

پس آنگه در غرض بگشاد لب را

Ки хсФи моҳ равшан кун занб ро

که خسف ماه روشن کن ذنب را

Шуд он девонаи бади хуши тобон

شد آن دیوانهٔ بد خوش تابان

Чу девии сӯии он ғӯли биёбон

چو دیوی سوی آن غول بیابان

Равон шуд сӯии Фарҳоди бади ахтар

روان شد سوی فرهاد بد اختر

Забонии пари дурӯғ ва чашмҳо тар

زبانی پر دروغ و چشمها تر

Нишаста бо шабоне қисса ме гуфт

نشسته با شبانی قصه می گفت

Кзинсони кӯҳ чун зойеъи тавон сифт

کزینسان کوه چون ضایع توان سفت

Гузашт аз марги ширини ҳафтае беш

گذشت از مرگ شیرین هفته‌ای بیش

Рафиқаш ҳам барон ҷон кандан хеш

رفیقش هم بران جان کندن خویش

Чу бишунид ин сухани Фарҳоди дили танг

چو بشنید این سخن فرهاد دل تنگ

Фитод аз бехудӣ чун шиша дар санг

فتاد از بی خودی چون شیشه در سنگ

Ба зорӣ гуфт бозами гӯ чаҳ гуфтӣ

به زاری گفت بازم گو چه گفتی

Ки ҳуш аз ҷону ҷон аз тан бирафтӣ

که هوش از جان و جان از تن برفتی

Ҷавобаш дод марди оҳанӣни дил

جوابش داد مرد آهنین دل

Ки эй дар санги мондаи пой дар гул

که ای در سنگ مانده پای در گل

Чаҳ ковии кон ки он гавҳари з кон рафт

چه کاوی کان که آن گوهر ز کان رفت

зи баҳри колбуди ғмхўр ки ҷон рафт

ز بهر کالبد غمخور که جان رفت

Ту дар кории чунин заҳмати макаш беш

تو در کاری چنین زحمت مکش بیش

Ки баради он кор фармо заҳмати хеш

که برد آن کار فرما زحمت خویش

Ба хок андохтанд андоми покаш

به خاک انداختند اندام پاکش

Ба оби дида тар карданд хокаш

به آب دیده تر کردند خاکش

Ҳазор афсӯс аз ани шохи ҷавонӣ

هزار افسوس از ان شاخ جوانی

Ки бишикаст аз дам бод хазоне

که بشکست از دم باد خزانی

Дигар раҳ кин сухан бишунид Фарҳод

دگر ره کاین سخن بشنید فرهاد

Нишон ҳӯшмандӣ рафташ аз ёд

نشان هوشمندی رفتش از یاد

Бузади зонгўнаҳи сар бар санги хоро

بزد زانگونه سر بر سنگ خارا

Ки ҷӯй худ шуд аз санги ошкор

که جوی خود شد از سنگ آشکار

Ба ҷӯии шер дар шуд ҷӯии хунаш

به جوی شیر در شد جوی خونش

Дил ки хӯн гирифт аз буии хунаш

دل که خون گرفت از بوی خونش

зи чеҳраи хӯни зи мижгон хок ме рафт

ز چهره خون ز مژگان خاک می رفت

Миёни хоку хӯн афтода ме гуфт

میان خاک و خون افتاده می گفت

Ки оҳ эй бахт бефармон чаҳ кардӣ

که آه ای بخت بی فرمان چه کردی

Ба дардам май кашӣ дар мон чаҳ кардӣ

به دردم می کشی در مان چه کردی

Кунун кони дӯсти андар хок хорӣаст

کنون کان دوست اندر خاک خواریست

Ман ар монам на шарти дўстдорист

من ار مانم نه شرط دوستداریست

Ману роҳи адами коинҷоӣ кас нест

من و راه عدم کاینجای کس نیست

Раҳи ман то адами ҷузи як нафас нест

ره من تا عدم جز یک نفس نیست

Чу ҷон бо ҷон даромезад ба ҳам шод

چو جان با جان در آمیزد به هم شاد

Даромезӣ ба хокаши хокам эй бод

در آمیزی به خاکش خاکم ای باد

Ҳаме гуфт инки рӯзашро шаб омад

همی گفت اینکه روزش را شب آمد

Ба талхии ҷони ширин бар лаб омад

به تلخی جان شیرین بر لب آمد

Даҳонаш талху ширин дар забон буд

دهانش تلخ و شیرین در زبان بود

Ба маргаши вопасини шарбати ҳамон буд

به مرگش واپسین شربت همان بود

Ба ширин гуфтамаш аз дида хӯн рафт

به شیرین گفتمش از دیده خون رفت

Ки то ширини кунони ҷонаш бурун рафт

که تا شیرین کنان جانش برون رفت