Ки чун Фарҳоди рӯзи худ ба сари барад
که چون فرهاد روز خود به سر برد
Чу шамъи субҳи дам дар сӯхтани мард
چو شمع صبح دم در سوختن مرد
Халал дар ишқи ширин дар наомад
خلل در عشق شیرین در نیامد
Бар омад ҷону ширин бар наомад
بر آمد جان و شیرین بر نیامد
Хабари бурданд бар ширини хӯни рез
خبر بردند بر شیرین خون ریز
Ки хӯни кӯҳканро рехти парвиз
که خون کوهکن را ریخت پرویز
Ҳама гуфтанд кин расмӣ нав афтод
همه گفتند کاین رسمی نو افتاد
Ки ширини кишту хӯн бар хусрав афтод
که شیرین کشت و خون بر خسرو افتاد
Равон шуд нозанин каз роҳи ёрӣ
روان شد نازنین کز راه یاری
Шаҳиди хешро гиряд ба зорӣ
شهید خویش را گرید به زاری
Ба болингоҳ ӯ шуд бо дилии танг
به بالینگاه او شد با دلی تنگ
Ба оби дидаи шаст аз хӯн ӯ санг
به آب دیده شست از خون او سنگ
Ишорат кард то фармон баронаш
اشارت کرد تا فرمان برانش
Бишустанд аз гулобу заъфаронаш
بشستند از گلاب و زعفرانش
Кафан карданду бспрднди ғамнок
کفن کردند و بسپردند غمناک
Ғарибиро ба ғурбати хонаи хок
غریبی را به غربت خانهٔ خاک
Басӣ бигирист ширин бар ғарибяш
بسی بگریست شیرین بر غریبیش
Фузунтар зон зи баҳр бе насибяш
فزونتر زان ز بهر بی نصیبیش
Чаҳ дар даст омад он номеҳрбон ро
چه در دست آمد آن نامهربان را
Ки беҷурмӣ бикушт он безабон ро
که بی جرمی بکشت آن بیزبان را
Чу натавонист хӯнамро пай афганд
چو نتوانست خونم را پی افگند
Гуноҳамро сиёсат бар вай афганд
گناهم را سیاست بر وی افگند
Чу фардои дасти хӯн дар доман ояд
چو فردا دست خون در دامن آید
Дят бар хусраву хӯн бар ман ояд
دیت بر خسرو و خون بر من آید
Ба хизмат буд фартутии куҳансол
به خدمت بود فرتوتی کهنسال
Чу гардун дар ҷаҳони сӯзӣ шудаи зол
چو گردون در جهان سوزی شده زال
Нигуни пуштии валикини кажи хиромон
نگون پشتی ولیکن کژ خرامان
Маӣ дар слху номаши моҳи сомон
مهی در سلخ و نامش ماه سامان
Баҳри ҷо дар мусӣбати рўФтаҳи ҷой
بهر جا در مصیبت روفته جای
Баҳри кӯ дар арӯсии кӯфтаи пой
بهر کو در عروسی کوفته پای
Кушодаи гиряи тазвир чун май
گشاده گریهٔ تزویر چون می
Ҳазорон аҳриман ҳал карда дар вай
هزاران اهرمن حل کرده در وی
Фиреби ангезӣ аз гироӣӣ гуфт
فریب انگیزی از گیرائی گفت
Ки кардӣ пашшау симурғро ҷуфт
که کردی پشه و سیمرغ را جفت
зи доруҳо ки кор ояд занон ро
ز داروها که کار آید زنان را
зи раҳи бардаи басии симини танон ро
ز ره برده بسی سیمین تنان را
Муфарраҳҳо зи марворид ва аз дар
مفرحها ز مروارید و از در
Ки хубонро баради ҳуш аз бало дар
که خوبان را برد هوش از بلا در
Гиёҳоне ба тасхири азмўдаҳ
گیاهانی به تسخیر ازموده
Баҳри зарраи ду сад Иблиси суда
بهر ذره دو صد ابلیس سوده
Чу дар гӯш омадаш гуфтори ширин
چو در گوش آمدش گفتار شیرین
Ба дандон хаст лаб зон кори ширин
به دندان خست لب زان کار شیرین
Ки бонӯро парасторӣ чу ман пеш
که بانو را پرستاری چو من پیش
Пас онгаҳ баҳри ночизеи дилаши риш
پس آنگه بهر ناچیزی دلش ریش
Ба фармо то ба як пӯшидаи найранг
به فرما تا به یک پوشیده نیرنگ
Кунам саҳрои олам бар шукри танг
کنم صحرای عالم بر شکر تنگ
Шикеб кард ширинро фусунаш
شکیبا کرد شیرین را فسونش
Навозишҳо намӯд аз ҳади фузунаш
نوازشها نمود از حد فزونش
Ба гармӣ дод фармон то баранд
به گرمی داد فرمان تا براند
Шукрро шарбат ширин чашонд
شکر را شربت شیرین چشاند
Ъҷўзи кордони зи онҷо ба таъҷил
عجوز کاردان ز آنجا به تعجیل
Равон шуд то сипоҳони майл бар майл
روان شد تا سپاهان میل بر میل
Ба чораи раҳ дар айвон шукр кард
به چاره ره در ایوان شکر کرد
Чу мӯрии кӯ ба хузистон гузар кард
چو موری کو به خوزستان گذر کرد
Биёмад то бар шукр ба сад нӯш
بیامد تا بر شکر به صد نوش
Ниҳод аз меҳрбонии ҳалқа дар гӯш
نهاد از مهربانی حلقه در گوش
Чу муҳаррам шуд ҳамаи шодӣу ғам ро
چو محرم شد همه شادی و غم را
Ба модари хондагӣ бар зад илм ро
به مادر خواندگی بر زد علم را
зи ширини кории ҷодӯи зани пер
ز شیرین کاری جادو زن پیر
Мизоҷаш бо шукр дар хӯрд чун шер
مزاجش با شکر در خورد چون شیر
Парӣ рӯй аз чунон ҷодӯи забонӣ
پری روی از چنان جادو زبانی
Ҷудо бӯдани нёрстии замонӣ
جدا بودن نیارستی زمانی
Гуҳяш аз ишқи хусрав роз гуфтӣ
گهیش از عشق خسرو راز گفتی
Гуҳаши зи андӯҳи ширин боз гуфтӣ
گهش ز اندوه شیرین باز گفتی
Ъҷўзи фитнаи бовай рӯй дар рӯй
عجوز فتنه باوی روی در روی
Даруни рафта ба шукри мӯӣ дар мӯӣ
درون رفته به شکر موی در موی
Чунон афтод вақте фурсати кор
چنان افتاد وقتی فرصت کار
Ки кард оҳанг май сарви самани бор
که کرد آهنگ می سرو سمن بار
Ба қадари ҳафтае дар Комронӣ
به قدر هفتهای در کامرانی
Паёпай дошт даври дўстконӣ
پیاپی داشت دور دوستکانی
Бухори бода дар сар кард кораш
بخار باده در سر کرد کارش
Сдоъ ангез шуд мағз аз хумораш
صداع انگیز شد مغز از خمارش
Фитодаш дар мизоҷ аз ранҷи сустӣ
فتادش در مزاج از رنج سستی
Ба беморӣ кашидаш тандурустӣ
به بیماری کشیدش تندرستی
зи болин ҷустани сарви хиромон
ز بالین جستن سرو خرامان
Ба сомон корӣ омад моҳи сомон
به سامان کاری آمد ماه سامان
Ба тадбир остин болид ва бинишаст
به تدبیر آستین بالید و بنشست
Ҳаме омехт найрангии баҳри даст
همی آمیخت نیرنگی بهر دست
Гумон бар эътимодаши бастаи бемор
گمان بر اعتمادش بسته بیمار
Кабӯтари нозуку шоҳини ситами кор
کبوتر نازک و شاهین ستم کار
Чу ногуҳ ёфт он фурсат ки май ҷуст
چو ناگه یافت آن فرصت که می جست
Ба нӯшин шарбатии заҳраши фурӯи шаст
به نوشین شربتی زهرش فرو شست
Қадаҳ пар кард ва дар даст шукр дод
قدح پر کرد و در دست شکر داد
Лабашро зи охирин шарбат хабар дод
لبش را ز آخرین شربت خبر داد
Чу моҳ нозанин кард он қадаҳи нӯш
چو ماه نازنین کرد آن قدح نوش
Дарун нозукаш афтод дар ҷӯш
درون نازکش افتاد در جوش
Харобӣ ёфт андари қолабаши роҳ
خرابی یافت اندر قالبش راه
зи парвоз аз адам шуд ҷонаши огоҳ
ز پرواز از عدم شد جانش آگاه
Нахуст аз бе худии худро бааш кард
نخست از بی خودی خود را بهش کرد
Видоъи модар Фрзндкш кард
وداع مادر فرزندکش کرد
Ки раҳмат бар ту бод эй модари пер
که رحمت بر تو باد ای مادر پیر
Ки дар заҳмат накардӣ ҳеҷ тақсир
که در زحمت نکردی هیچ تقصیر
зи ту он соя дидам бар сари хеш
ز تو آن سایه دیدم بر سر خویش
Ки умедам набӯд аз модари хеш
که امیدم نبود از مادر خویش
Кашад тақдири ҷон кам насибон
کشد تقدیر جان کم نصیبان
Гунаҳ бар маргу тӯҳмат бар табибон
گنه بر مرگ و تهمت بر طبیبان
зи ман бо шарти таъзимӣ ки доне
ز من با شرط تعظیمی که دانی
Замини бӯсӣ ба базми хусравоне
زمین بوسی به بزم خسروانی
Ба молии зери поиши дидаи ғамнок
به مالی زیر پایش دیده غمناک
Бгўӣии осмонро қиссаи хок
بگوئی آسمان را قصهٔ خاک
Ки мо рафтем бо ҷони пари умед
که ما رفتیم با جان پر امید
Турои ҷони тоза бо ду умри ҷовид
ترا جان تازه با دو عمر جاوید
Дарин гуфтани пилк дар ҳам ғунудаш
درین گفتن پلک در هم غنودش
Даромади хоби марг ва дар рабӯдаш
درامد خواب مرگ و در ربودش
з ҳар чашми анҷуманро хӯни баромад
ز هر چشم انجمن را خون برآمد
Нафир аз анҷуми гардун бар омад
نفیر از انجم گردون بر آمد
Ҷавони мардон ба сарҳо хок карданд
جوان مردان به سرها خاک کردند
Арӯсони остинҳо чок карданд
عروسان آستینها چاک کردند
зи мижгони халқи хӯн дида полуд
ز مژگان خلق خون دیده پالود
Бромди нолаҳои оташ олуд
برامد نالههای آتش آلود
Ба хусрав низ гашти он қиссаи равшан
به خسرو نیز گشت آن قصه روشن
Ки меҳмон шуд шукр дар сабзи гулшан
که مهمان شد شکر در سبز گلشن
Нишаст аз сӯгворӣ бо танӣ чанд
نشست از سوگواری با تنی چند
Ба мотам чок зад пероҳанӣ чанд
به ماتم چاک زد پیراهنی چند
зи наргиси баҳри он сарви хиромон
ز نرگس بهر آن سرو خرامان
Ба хок ифшоанд дар домон ба домон
به خاک افشاند در دامان به دامان
Ба сад талхии з ширин кард фарёд
به صد تلخی ز شیرین کرد فریاد
Ки ба зин хост натавон хӯни Фарҳод
که به زین خواست نتوان خون فرهاد
Амалҳоро ҷазоҳо дар камӣн аст
عملها را جزاها در کمین است
Ҷазои он ки ман кардам ҳамин аст
جزای آن که من کردم همین است
Накӯро неку бадро бад шумор аст
نکو را نیک و بد را بد شمار است
Ба подоши амали гетӣ ба кор аст
به پاداش عمل گیتی به کار است
Чу хусрави ҷурми худро ёфт подош
چو خسرو جرم خود را یافت پاداش
Пушаймони вори гашт аз дидаи хӯни пош
پشیمان وار گشت از دیده خون پاش
Тамаъи як борагии бардошт аз дӯст
طمع یک بارگی برداشت از دوست
Ризо бе мағзи гашту кӣна бе пӯст
رضا بی مغز گشت و کینه بی پوست
зи армн дар мадоин рафт ғамнок
ز ارمن در مدائن رفت غمناک
зи ҳасрати коми хушку дидаи намнок
ز حسرت کام خشک و دیده نمناک