Чу бустони тозаи гашт аз боди наврӯз

چو بستان تازه گشت از باد نوروز

Ҷаҳони бастади баҳори олами афрӯз

جهان بستد بهار عالم افروز

зи осеби сабо дар ҷилва шуд боғ

ز آسیب صبا در جلوه شد باغ

Ба ғорат дод булбули хонаи зоғ

به غارت داد بلبل خانهٔ زاغ

Ҳаво кард аз гули ошӯби хазони давр

هوا کرد از گل آشوب خزان دور

Ба машктар ба дил шуд гирди кофур

به مشک‌تر به دل شد گرد کافور

Арӯси ғунчаро нав шуд иморӣ

عروس غنچه را نو شد عماری

Камар бар басти гул дар пардаи дорӣ

کمر بر بست گل در پرده داری

Бунафшаи сар бар оварад аз лаби ҷӯй

بنفشه سر بر آورد از لب جوی

Замини гашт аз раёҳини анбарин буи

زمین گشت از ریاحین عنبرین بوی

Насими субҳи гоҳ аз машки бўӣӣ

نسیم صبح گاه از مشک بوئی

Ҳазорон нофа дар бар дошт гўӣӣ

هزاران نافه در بر داشت گوئی

Ҳарири гули варақ дар хӯн сиришта

حریر گل ورق در خون سرشته

Бароти айш бар соқии навишта

برات عیش بر ساقی نوشته

Малик бар азми саҳрои борагии ҷуст

ملک بر عزم صحرا بارگی جست

Ба пушти боди сарв нозанин раст

به پشت باد سرو نازنین رست

Нахуст аз гашт кард оҳанги нахҷӣр

نخست از گشت کرد آهنگ نخجیر

Фурӯд оварад ҳар мурғӣ ба як тир

فرود آورد هر مرغی به یک تیر

Ба гулзор омад аз нхҷиргаҳи шод

به گلزار آمد از نخجیرگه شاد

Бисот афганд зери сарви шамшод

بساط افگند زیر سرو شمشاد

Ба мебинишаст бо хосони даргоҳ

به می بنشست با خاصان درگاه

Бар омад бонги нўшои нӯш бар моҳ

بر آمد بانگ نوشا نوش بر ماه

Паёпайгар чаҳ мемекард бар кор

پیاپی گر چه می میکرد بر کار

намерафт аз сараши савдои дилдор

نمی‌رفت از سرش سودای دلدار

Шикеб буд то ҳушёре дошт

شکیبا بود تا هشیاریی داشت

Кифоятро Аннан аз даст нагузошт

کفایت را عنان از دست نگذاشت

Чу сарҳо гарм шуд аз бодае чанд

چو سرها گرم شد از باده‌ای چند

Забон бикшод бо озодае чанд

زبان بگشاد با آزاده‌ای چند

Ки наврӯз омаду гулзори бшгФт

که نوروز آمد و گلزار بشگفت

Сабо бо гули паём ошиқон гуфт

صبا با گل پیام عاشقان گفت

Равон шуд боди ҷоми лола бар даст

روان شد باد جام لاله بر دست

Хумори наргис бемор бишикаст

خمار نرگس بیمار بشکست

Ҳамаи кас бо ҳарифии боғ дар боғ

همه کس با حریفی باغ در باغ

Маро дар дили зи даврии доғ бар доғ

مرا در دل ز دوری داغ بر داغ

Ҳама шоданду ҷонам дар азобаст

همه شادند و جانم در عذابست

Ки май бе рӯй хубони заҳр ноб аст

که می بی روی خوبان زهر ناب است

Чу чанде зин суханҳо гуфт ҳоле

چو چندی زین سخنها گفت حالی

Дил аз андеша лухтӣ кард холӣ

دل از اندیشه لختی کرد خالی

Ҷнибти ҷусту зи дили бори бардошт

جنیبت جست و ز دل بار برداشت

Раҳи мшкўии он дилдори бардошт

ره مشکوی آن دلدار برداشت

Равони гашт аз шароби лаъли сархуш

روان گشت از شراب لعل سرخوش

Вале аз сӯзи синаи дили пари оташ

ولی از سوز سینه دل پر آتش

Чу омад то ба қасри нозанини танг

چو آمد تا به قصر نازنین تنگ

зи мағзаш ҳуш рафт аз синаи фарҳанг

ز مغزش هوش رفت از سینه فرهنگ

Хабари бурданд бар сарви глндом

خبر بردند بر سرو گلندام

Ки тӯбо бар дар фирдавс зад гом

که طوبی بر در فردوس زد گام

Ба ларзид аз ҳароси он дастаи гул

به لرزید از هراس آن دستهٔ گل

Казон сайлоби тундаши бишиканади пул

کزان سیلاب تندش بشکند پل

Шикваи нангу ном овора гардад

شکوه ننگ و نام آواره گردد

Либоси исматаши сад пора гардад

لباس عصمتش صد پاره گردد

Савоб он дид рои ҳӯшёраш

صواب آن دید رای هوشیارش

Ки надиҳади роҳ дар айвони бориш

که ندهد راه در ایوان بارش

Амали дорони даргаро ба фармуд

عمل داران درگه را به فرمود

Ки башитобанд пеши оҳанги шаҳи зуд

که بشتابند پیش آهنگ شه زود

Давиданд он ҳамаи фармон пазирон

دویدند آن همه فرمان پذیران

Ба истиқболи шоҳи тахти гирон

به استقبال شاه تخت گیران

Чу омад бар дар қасри длором

چو آمد بر در قصر دلارام

Казон ширини сухан ширин кунад ком

کزان شیرین سخن شیرین کند کام

Дарӣ бар баста диду мизбони давр

دری بر بسته دید و میزبان دور

Маи андари бурҷи исмати мондаи мастур

مه اندر برج عصمت مانده مستور

Таъаҷҷуб кард ва ҳайрон монад зон кор

تعجب کرد و حیران ماند زان کار

Ки нахли борвар чун гашт бе бор

که نخل بارور چون گشت بی بار

Ҷаҳон шаб шуд ба чашми ним хобаш

جهان شب شد به چشم نیم خوابش

Ки монад андари пас кӯҳи офтобаш

که ماند اندر پس کوه آفتابش

Ба хорӣ бозгаштани хост дар ҳол

به خواری بازگشتن خواست در حال

Ки хондаш нозанини зи овози халхол

که خواندش نازنین ز آواز خلخال

Маликро комади он овоз дар гӯш

ملک را کامد آن آواز در گوش

Ба ҷон бехабар боз омадаш ҳуш

به جان بی خبر باز آمدش هوش

Чу сар бар кард сӯии қасри воло

چو سر بر کرد سوی قصر والا

Замини бӯсидаи моҳи сарви боло

زمین بوسیده ماه سرو بالا

Дамид аз ҳар ду ҷониби субҳи умед

دمید از هر دو جانب صبح امید

Муқобил шуд ба дилгармии ду хуршед

مقابل شد به دلگرمی دو خورشید

Парӣ рӯй аз мижа май рехти обӣ

پری روی از مژه می ریخت آبی

Ба рӯй миҳмон мезад гулобӣ

به روی میهمان میزد گلابی

Ба назораи фурӯи монданд то дайр

به نظاره فرو ماندند تا دیر

Наме гашт аз тамошои чашмашони сайр

نمی‌گشت از تماشا چشمشان سیر