Ба зорӣ гуфт к-эии ҷонами бтўи шод

به زاری گفت کای جانم بتو شاد

Ғамат шодӣ физой ҷони ман бод

غمت شادی فزای جان من باد

Бузургӣҳои беандоза кардӣ

بزرگیهای بی اندازه کردی

Ки бо хирадони бузургӣ тоза кардӣ

که با خردان بزرگی تازه کردی

Чу буд ин бесабаб дар пардаи мондан

چو بود این بی سبب در پرده ماندن

Ғарибонро з дар берун нишондан

غریبان را ز در بیرون نشاندن

Марои бгзоштӣ дар хоки хорӣ

مرا بگذاشتی در خاک خواری

Чу ма бар осмони гаштии ҳисорӣ

چو مه بر آسمان گشتی حصاری

Ҷавобаш дод шамшоди қсби пӯш

جوابش داد شمشاد قصب پوش

Ки давлати Подшаҳро ҳалқа дар гӯш

که دولت پادشه را حلقه در گوش

Агар боло шудам чун дидамат маст

اگر بالا شدم چون دیدمت مست

Макун аз сарзаниши сарви марои паст

مکن از سرزنش سرو مرا پست

Тавонам каз вафодории дарин роҳ

توانم کز وفاداری درین راه

Даҳуми тан дар ризои хизмати шоҳ

دهم تن در رضای خدمت شاه

Фурӯд оем азин манзари хиромон

فرود آیم ازین منظر خرامان

Камари бандам бар ойини ғуломон

کمر بندم بر آئین غلامان

Вале тарсам ки во монад зи парвоз

ولی ترسم که وا ماند ز پرواز

Тзрўи нозанин дар чнгли боз

تذرو نازنین در چنگل باز

Ту шоҳу ошиқу девонау маст

تو شاه و عاشق و دیوانه و مست

Чу дар домат фитодам чун тавон раст

چو در دامت فتادم چون توان رست

Бирав худро ба бозори шукри банд

برو خود را به بازار شکر بند

Ки ширин ангабинасту шукри қанд

که شیرین انگبین است و شکر قند

Лаби ширин ки ҷуз бо ҷон насозад

لب شیرین که جز با جان نسازد

Шукр донад казу чун май гудозад

شکر داند کزو چون می‌گدازد

Мабар номи шукргар худ набот аст

مبر نام شکر گر خود نبات است

Ки ширини шарбат об ҳаётаст

که شیرین شربت آب حیاتست

Шукргар чаҳ диҳад завқи забонӣ

شکر گر چه دهد ذوق زبانی

Вале ширинаст завқи зиндагонӣ

ولی شیرینست ذوق زندگانی

Ту хуши хуш бо парии рӯйони дмсоз

تو خوش خوش با پری رویان دمساز

Баҳри гулзор чун булбул ба парвоз

بهر گلزار چون بلبل به پرواز

Мадаи дамҳои сардамро ба худ роҳ

مده دمهای سردم را به خود راه

Ки аз оҳ эминаст ойинаи моҳ

که از آه ایمنست آئینه ماه

Ҳазар кун зини фиғон оташ олуд

حذر کن زین فغان آتش آلود

Ки деворат сияҳ гардад бад-ӣни дӯд

که دیوارت سیه گردد بدین دود

Набинӣ коҳи ҷони мустамандӣ

نبینی کاه جان مستمندی

Бар он кангар биндозад камандӣ

بر آن کنگر بیندازد کمندی

ДроФгни зулф то зони риштаи ноз

درافگن زلف تا زآن رشته ناز

Шавам бо чанбари гардуни расани боз

شوم با چنبر گردون رسن باز

Вагар боло нахонӣ зини муғокам

وگر بالا نخوانی زین مغاکم

Марон аз дар на охир кам зи хокам

مران از در نه آخر کم ز خاکم

Вагар розӣ бидон шуд лаъибати нур

وگر راضی بدان شد لعبت نور

Ки бӯсем устони давлат аз давр

که بوسیم استان دولت از دور

Ки бошад заррае аз хеши навмед

که باشد ذره‌ای از خویش نومید

Ки хоҳад такя бар бозуии хуршед

که خواهد تکیه بر بازوی خورشید

Вагар миҳроби дигар пеш кардам

وگر محراب دیگر پیش کردم

Ҳавои нафаси кофар кеш кардам

هوای نفس کافر کیش کردم

Ҷавонии тӯҳмат мардаст доне

جوانی تهمت مرد است دانی

Битарс аз тӯҳмати рӯзи ҷавонӣ

بترس از تهمت روز جوانی

Ман ар нархи шукри пурсидам аз мор

من ار نرخ شکر پرسیدم از مار

Фгндӣ аз биҳиштами дӯзахии вор

فگندی از بهشتم دوزخی وار

зи шӯри шукрам таскин набошад

ز شور شکرم تسکین نباشد

Шукр чун шӯр шуд ширин набошад

شکر چون شور شد شیرین نباشد

Накардам ман гуноҳии вар ки кардам

نکردم من گناهی ور که کردم

Шафоат хоҳад инак рӯй зардам

شفاعت خواهد اینک روی زردم

Гуноҳам гар бубахшӣ шармсорам

گناهم گر ببخشی شرمسارم

Вагар хӯн резем ҳам бо ту ёрам

وگر خون ریزیم هم با تو یارم

Бад-ӣн хорӣ маранҷон бехудӣ ро

بدین خواری مرنجان بی خودی را

Мукофотаст охири ҳам бадӣ ро

مکافات است آخر هم بدی را

Ба хуши хўӣии тавон бо дӯстон зист

به خوش خوئی توان با دوستان زیست

Чу бдхў дӯст бошад душманӣ чист

چو بدخو دوست باشد دشمنی چیست

Гулӣ каз буи хуш набӯд нишонаш

گلی کز بوی خوش نبود نشانش

Раҳо кун то барад бод хазонаш

رها کن تا برد باد خزانش

Ба озори ғарибон даст магушоӣ

به آزار غریبان دست مگشای

Ки ғофил нест даврони сабки пой

که غافل نیست دوران سبک پای

ҶФоӣии кони зи ту бар ҳмронст

جفائی کان ز تو بر همرانست

Бтўи наздиктар аз дигаронаст

بتو نزدیکتر از دیگرانست

Дигар бораи парӣ рӯй фусуни соз

دگر باره پری روی فسون ساز

Фусунӣ тоза кард аз чашми ғаммоз

فسونی تازه کرد از چشم غماز

Дуо аз зери лаб парвоз ме дод

دعا از زیر لب پرواز می داد

Суханро чошнӣ аз ноз ме дод

سخن را چاشنی از ناز می داد

Ки шоҳо то абади шоҳ ҷаҳон бош

که شاها تا ابد شاه جهان باش

зи машриқ то ба мағриб Комрон бош

ز مشرق تا به مغرب کامران باش

Шикваатро фалаки зери нигини бод

شکوهت را فلک زیر نگین باد

Калиди оламат дар остини бод

کلید عالمت در آستین باد

Ман он товуси рангинам дар ин боғ

من آن طاووس رنگینم در این باغ

Ки дӯди дил сиёҳам кард чун зоғ

که دود دل سیاهم کرد چون زاغ

На таскинӣ ки худро боз ҷӯям

نه تسکینی که خود را باز جویم

На дилсӯзӣ ки бо ӯ роз гӯям

نه دلسوزی که با او راز گویم

Надонам кин гиреҳ то чун кунам боз

ندانم کاین گره تا چون کنم باز

Ки бо бегона натавон гуфт ин роз

که با بیگانه نتوان گفت این راز

Набинам раҳ чу рӯяти байнам аз давр

نبینم ره چو رویت بینم از دور

Чу мурғи шаб ки Кӯруши бинӣ аз нур

چو مرغ شب که کورش بینی از نور

Баронам зини дили девонаи хеш

برانم زین دل دیوانهٔ خویش

Ки оташ дар занам дар хонаи хеш

که آتش در زنم در خانهٔ خویش