Ҷавобӣ бо ҳазорон узр чун қанд

جوابی با هزاران عذر چون قند

Кушод ва кард ширинро забони банд

گشاد و کرد شیرین را زبان بند

Ки эй доруии чашмами хоки Кувайт

که ای داروی چشمم خاک کویت

Дилами девонаи занҷири мӯят

دلم دیوانهٔ زنجیر مویت

зи рухсори ту чашмами боди пари нур

ز رخسار تو چشمم باد پر نور

Вазони рухсори зебои чашми бади давр

وزان رخسار زیبا چشم بد دور

Туро каз ошнои сад зиён буд

ترا کز آشنایی صد زیان بود

Агар бегонаи гаштии ҷои он буд

اگر بیگانه گشتی جای آن بود

Манам каз остонат сар нтобам

منم کز آستانت سر نتابم

Вагар теғами зании рух бар нтобам

وگر تیغم زنی رخ بر نتابم

Ҳаме кун ҳар чаҳ хоҳӣ дар ҳузурам

همی کن هر چه خواهی در حضورم

Макун баҳри худо аз хеши даврам

مکن بهر خدا از خویش دورم

Ман ва шабҳоу ҷони меҳнат андӯд

من و شبها و جان محنت اندود

зи ларзонеи танӣ чун соӣаҳи дӯд

ز لرزانی تنی چون سائه دود

Дар субҳи умедам бекалид аст

در صبح امیدم بی کلید است

Ки поёни шаби ғам нопадид аст

که پایان شب غم ناپدید است

Ҳамаи рӯзами баҳри сўӣии дилу ҳуш

همه روزم بهر سوئی دل و هوش

Магари рӯзӣ з науммат хуш кунам гӯш

مگر روزی ز نامت خوش کنم گوش

Ҳамаи шаби чашми ҳасрат дар раҳи бод

همه شب چشم حسرت در ره باد

Магар вақте зи бӯят дил кунам шод

مگر وقتی ز بویت دل کنم شاد

зи ту чандини ғамам дар дил наоне

ز تو چندین غمم در دل نهانی

Ҳанузат дӯст медорам ки ҷонӣ

هنوزت دوست میدارم که جانی

Ба зорӣ гӯямат дар соз бо ман

به زاری گویمت در ساز با من

Мабош аз парда санг андоз бо ман

مباش از پرده سنگ انداز با من

Ба хусрав гуфт к-эии чашми марои нур

به خسرو گفت کای چشم مرا نور

Мабод аз рӯй хубати чашми ман давр

مباد از روی خوبت چشم من دور

Марои киштӣ ва ман аз меҳрбонӣ

مرا کشتی و من از مهربانی

Гуҳат ҷон хонаму гуҳи зиндагонӣ

گهت جان خوانم و گه زندگانی

Ғамат дар ман чунон гашти оташи ангез

غمت در من چنان گشت آتش انگیز

Ки хокистар шудам зини оташи тез

که خاکستر شدم زین آتش تیز

Ҳануз андари тариқи ишқи хомам

هنوز اندر طریق عشق خامم

Ки май бояд ҳануз аз нангу номам

که می باید هنوز از ننگ و نامم

Басӣ кушедам андари пардаи пӯшӣ

بسی کوشیدم اندر پرده پوشی

Ки пӯшами нолаҳоро дар хамӯшӣ

که پوشم ناله‌ها را در خموشی

Чаҳ афтодааст неи навмедам аз хеш

چه افتاده است نی نومیدم از خویش

Ки баҳр чун тўӣии сӯзами дили риш

که بهر چون توئی سوزم دل ریش

Ҳануз рух чу барг ёсамин аст

هنوز رخ چو برگ یاسمین است

Ҳанузам сарви боло нозанин аст

هنوزم سرو بالا نازنین است

Ҳанузам гесувон ошуфта коранд

هنوزم گیسوان آشفته کارند

Ҳанузам оҳӯон мардум шикоранд

هنوزم آهوان مردم شکارند

Ҳануз себи симини норсидост

هنوز سیب سیمین نارسیداست

Ҳанузам дарҷи лўлў бекалид аст

هنوزم درج لولو بی کلید است

Ҳануз ар лаби сари хӯн рез дорам

هنوز ار لب سر خون ریز دارم

Ҳануз аз ғамзаи пайкон тез дорам

هنوز از غمزه پیکان تیز دارم

Ҳануз андари серуми сад гӯна ноз аст

هنوز اندر سرم صد گونه ناز است

Ҳануз афсонаи зулфам дароз аст

هنوز افسانهٔ زلفم دراز است

Марои ишқат чунин кардааст бе зӯр

مرا عشقت چنین کرده‌است بی زور

Ки ширинам ба рӯят бо ҳамаи шӯр

که شیرینم به رویت با همه شور

Вагар на ман ба ҳасани он офтобам

وگر نه من به حسن آن آفتابم

Ки натавонади фалак дидан ба хобам

که نتواند فلک دیدن به خوابم

Сари худ гири коиндр пойгир аст

سر خود گیر کایندر پایگیر است

Ки афсунат на бо мо ҷойгир аст

که افسونت نه با ما جایگیر است

Бигуфт ин ва кашид аз дили яке оҳ

بگفت این و کشید از دل یکی آه

Ки оташ дар гирифт андари дили шоҳ

که آتش در گرفت اندر دل شاه

Чу хусрави посухи дил хоҳ нишнид

چو خسرو پاسخ دل خواه نشنید

Ба гӯши худ зи ширин оҳ нишнид

به گوش خود ز شیرین آه نشنید

Фурӯд омад зи чашмаши сайли андӯҳ

فرود آمد ز چشمش سیل اندوه

Чу борони баҳорӣ бар сари кӯҳ

چو باران بهاری بر سر کوه

Канизӣ шуд санамро танг дил кард

کنیزی شد صنم را تنگ دل کرد

Ки абр аз гиряи дарёро хаҷал кард

که ابر از گریه دریا را خجل کرد

Шукри лаб чун шунид ин достон ро

شکر لب چون شنید این داستان را

Шкибоӣӣ намонад он длстон ро

شکیبائی نماند آن دلستان را

Хирадро хост бо худ пой дорад

خرد را خواست با خود پای دارد

Ба мастурии қадам бар ҷой дорад

به مستوری قدم بر جای دارد

Басӣ кушед ҷони мустанадаш

بسی کوشید جان مستندش

Наомад банди боли сӯдмандаш

نیامد بند بال سودمندش

Дил аз ақли хаёли андеши бардошт

دل از عقل خیال اندیش برداشت

Ҳиҷоби ному нанг аз пеши бардошт

حجاب نام و ننگ از پیش برداشت

з бе сабрии давид аз пардаи берун

ز بی صبری دوید از پرده بیرون

Ҳаёро Муқаннаъ аз сар карда берун

حیا را مقنع از سر کرده بیرون

Чу омад пеши он аз радаи хеш

چو آمد پیش آن از ردهٔ خویش

Пушаймон аз худ ва аз карда хеш

پشیمان از خود و از کردهٔ خویش

Ба зории пой шаҳ бӯсед ғамнок

به زاری پای شه بوسید غمناک

Чу оби чашм худ ғалатед дар хок

چو آب چشم خود غلطید در خاک

Чу шаҳ ин дид дӯдаш дар сар афтод

چو شه این دید دودش در سر افتاد

зи пушти зин чу биҳушон дар афтод

ز پشت زین چو بیهوشان در افتاد

Фитода ҳар ду тан то дайри монданд

فتاده هر دو تن تا دیر ماندند

Ба дил ташна бидида сайри монданд

به دل تشنه بدیده سیر ماندند

Чу боз омад зи сафро ҳар дуро ҳуш

چو باز آمد ز صفرا هر دو را هوش

Санам бар хост бо сад узр чун нӯш

صنم بر خاست با صد عذر چون نوش

Ба хоҳиш даст зад дар домани шоҳ

به خواهش دست زد در دامن شاه

Ба қасраши барад ва холӣ кард даргоҳ

به قصرش برد و خالی کرد درگاه

Намози шом буду шамъ дар тоб

نماز شام بود و شمع در تاب

Ки он хуршед шуд меҳмони маҳтоб

که آن خورشید شد مهمان مهتاب