Малик фармуд коиди мӯбадии зуд

ملک فرمود کآید موبدی زود

Кунад пайвастаи мақсӯдӣ ба мақсӯд

کند پیوسته مقصودی به مقصود

Хирадмандӣ талаб карданд ҳушёр

خردمندی طلب کردند هشیار

зи дили дрёўш ва аз лаби гуҳари бор

ز دل دریاوش و از لب گهر بار

Дар омад кордон ва роз пурсед

در آمد کاردان و راز پرسید

Ду як дилро ризоҳо боз пурсед

دو یک دل را رضاها باز پرسید

Пас онгаҳ бар тариқи он ду ҳамкеш

پس آنگه بر طریق آن دو همکیش

Муайян кард кобӣнии зи ҳад беш

معین کرد کابینی ز حد بیش

Ба боридан дар омад гавҳар ва дар

به باریدن در آمد گوهر و در

Чу дарё шуд тиҳии гоҳи замини пар

چو دریا شد تهی گاه زمین پر

Равон шуд бо арӯси хештани шоҳ

روان شد با عروس خویشتن شاه

Ки бинад ҷилваи хуршед бо моҳ

که بیند جلوهٔ خورشید با ماه

Шаҳ аз баси хуши дилии рӯ дар замини барад

شه از بس خوش دلی رو در زمین برد

Сари андари пои ёри нозанини барад

سر اندر پای یار نازنین برد

Фурӯ ғалатед пеши он призод

فرو غلطید پیش آن پریزاد

Чу сояи зери пои сарви озод

چو سایه زیر پای سرو آزاد

Парии пайкар дар он ошиқи навозӣ

پری پیکر در آن عاشق نوازی

Шудаи маст аз шароби ишқи бозӣ

شده مست از شراب عشق بازی

Парешон гашта зулфи ним тобиш

پریشان گشته زلف نیم تابش

Бигард ғамзаҳо май гашти хобаш

بگرد غمزه‌ها می گشت خوابش

зи мастии сар ба зонуии малики барад

ز مستی سر به زانوی ملک برد

Сари худро ба даст хеш биспурад

سر خود را به دست خویش بسپرد

Малики сари масту давлати созгораш

ملک سر مست و دولت سازگارش

Муродии он чунон андари канораш

مرادی آن چنان اندر کنارش

зи сӯзи ишқи коташ дар дил афрӯхт

ز سوز عشق کاتش در دل افروخت

Ғазал мегуфт шоҳу шамъ май сӯхт

غزل می گفت شاه و شمع می سوخت

зи ширини кории ширини дили банд

ز شیرین کاری شیرین دل بند

Фаровони хӯрда буд ангур дар қанд

فراوان خورده بود انگور در قند

Чу он шаби нозанинро бехабар ёфт

چو آن شب نازنین را بی خبر یافت

Мукофоти амалро вақт дар ёфт

مکافات عمل را وقت در یافت