Чу суратгар намӯд он сӯрати ҳол

چو صورتگر نمود آن صورت حال

Ба дом афтод мурғи фориғи албол

به دام افتاد مرغ فارغ البال

Маликро дар гирифт онҳоли ширин

ملک را در گرفت آنحال شیرین

Ки ширин омадаш тимсоли ширин

که شیرین آمدش تمثال شیرین

Сӯии армн шитобон шуд сабки хез

سوی ارمن شتابان شد سبک خیز

Чу унсури кӯи сӯй марказ шавад тез

چو عنصر کو سوی مرکز شود تیز

Қазоро аз иттифоқи бахти қобил

قضا را از اتفاق بخت قابل

Мау хуршед боҳам шуд муқобил

مه و خورشید باهم شد مقابل

Ба гармии бас ки дилҳо моил афтод

به گرمی بس که دلها مایل افتاد

Назар шуд гарму оташ дар дил афтод

نظر شد گرم و آتش در دل افتاد

Баробари чашм бар чашм истоданд

برابر چشم بر چشم ایستادند

Назари дуздида рӯ бирав ниҳоданд

نظر دزدیده رو برو نهادند

Шуданд аз тири якдигари нишона

شدند از تیر یکدیگر نشانه

Ки буд омоҷи дорӣ дар миёна

که بود آماج داری در میانه

Басӣ карданд тартиби сухани соз

بسی کردند ترتیب سخن ساز

зи ҳайрат ҳар дуро брномди овоз

ز حیرت هر دو را برنامد آواز

Нигаҳ мекард моҳ аз гӯшаи чашм

نگه می‌کرد ماه از گوشهٔ چشم

Дилаш пар менагашт аз тӯшаи чашм

دلش پر مینگشت از توشهٔ چشم

Чу натавонист азуи дилро ҷудо кард

چو نتوانست ازو دل را جدا کرد

Ҷнибт ронаду дил бар ҷо раҳо кард

جنیبت راند و دل بر جا رها کرد

з бесабрӣ ҷафо медид ва ме рафт

ز بی صبری جفا می‌دید و می‌رفت

зи ҳайрат дар қафо медид ва ме рафт

ز حیرت در قفا می‌دید و می‌رفت

Равандаи саркашу ҷӯянда бе ҳол

رونده سرکش و جوینده بی‌حال

Кабӯтар мешуду шоҳин ба дунбол

کبوتر می‌شد و شاهین به دنبال

Чунин тошди гузар бар марғзорӣ

چنین تاشد گذر بر مرغزاری

Смнбр хайма зад зери чанорӣ

سمنبر خیمه زد زیر چناری

Ишорат кард хубонро ки пўинд

اشارت کرد خوبان را که پویند

Ғарибонро хабарҳо бози ҷӯянд

غریبان را خبرها باز جویند

Давиди озоди сар вай шуд хабари ҷӯй

دوید آزاد سر وی شد خبر جوی

Азон бегонагони ошно рӯй

ازان بیگانگان آشنا روی

Малик фармуд то шопӯри фаррух

ملک فرمود تا شاپور فرخ

Бигӯед дар хури прсндаҳи посух

بگوید در خور پرسنده پاسخ

Ҷавобаш дод шопӯр аз сари ҳуш

جوابش داد شاپور از سر هوش

Ки набӯд рози мо дар хӯрд ҳар гӯш

که نبود راز ما در خورد هر گوش

Агар худ пурсад аз мо бонӯии даҳр

اگر خود پرسد از ما بانوی دهر

Бгўӣим ончӣ дорем аз ҷаҳони баҳр

بگوئیم آنچه داریم از جهان بهر

Парастор ончӣ бишунид омад ва гуфт

پرستار آنچه بشنید آمد و گفت

Сеӣ сарв аз хушӣ чун лолаи бшгФт

سهی سرو از خوشی چون لاله بشگفت

Ба хизмат хонд шопӯр гузин ро

به خدمت خواند شاپور گزین را

Нишонд ва аз ҷабин бикшод чин ро

نشاند و از جبین بگشاد چین را

Бадв гуфт эй дилами моил ба сӯят

بدو گفت ای دلم مایل به سویت

Намӯдори хиради пайдои зи рӯят

نمودار خرد پیدا ز رویت

Кас ва кистанд ин раҳи навардон

کس و کیستند این ره نوردان

Чашон дорад ҳамеи зингўнаҳи гардон

چشان دارد همی زینگونه گردان

Тавозуъ кард шопӯри хирадманд

تواضع کرد شاپور خردمند

Дуоро бо тавозуъ дод пайванд

دعا را با تواضع داد پیوند

Ки эй нури саодат дар ҷабинат

که ای نور سعادت در جبینت

Сауди чархи бодо ҳам нишинат

سعود چرخ بادا هم نشینت

Дар он фавҷи он саворӣ корҷмнд аст

در آن فوج آن سواری کارجمند است

Фарси гулгун ва ӯ сарв баланд аст

فرس گلگون و او سرو بلند است

Бузургони давлаташро тез донанд

بزرگان دولتش را تیز دانند

Хитобаши хусрав парвиз хонанд

خطابش خسرو پرویز خوانند

Чу ширини ном хусрав кард дар гӯш

چو شیرین نام خسرو کرد در گوش

Намонад аз ношикебӣ дар сари ҳуш

نماند از ناشکیبی در سر هوش

зи бахтии комдши нохонда дар пеш

ز بختی کامدش ناخوانده در پیش

Муборак дид ширини толеъи хеш

مبارک دید شیرین طالع خویش

Хиромон рафт бо ҷони пари умед

خرامان رفت با جان پر امید

Заминро соя шуд дар пеши хуршед

زمین را سایه شد در پیش خورشید

Шаҳ аз ширин чу дид он тозаи рӯе

شه از شیرین چو دید آن تازه رویی

Шудаш тозаи зи сари девонаи хўӣӣ

شدش تازه ز سر دیوانه خوئی

Чу сар бар кард дар назораи нур

چو سر بر کرد در نظارهٔ نور

Бномизд чаҳ бинад чашми бади давр

بنامیزد چه بیند چشم بد دور

Ҷаҳонӣ дид аз ишқи офарӣда

جهانی دید از عشق آفریده

Ҷаҳонии пардаи ошиқи дарида

جهانی پردهٔ عاشق دریده

Азин сӯи з дидани гашт бе ҳуш

ازین سو ز دیدن گشت بی هوش

Вазони сӯ ӯ з ҳайрат монад хомӯш

وزان سو او ز حیرت ماند خاموش

Ду ошиқ рӯй дар рӯи масти дидор

دو عاشق روی در رو مست دیدار

Назар бар кору мондаи ақли бекор

نظر بر کار و مانده عقل بیکار

Чу ширин ёд кард аз худ замонӣ

چو شیرین یاد کرد از خود زمانی

Кашид аз раҳи ширинии забонӣ

کشید از ره شیرینی زبانی

Ки ёрб ин чаҳ давлат буд мо ро

که یارب این چه دولت بود ما را

Ки абрӣ чун ту меҳмон шуд гёро

که ابری چون تو مهمان شد گیارا

Чу омад офтоб аз байти маъмур

چو آمد آفتاب از بیت معمور

Сазадгар кулбаи моро диҳад нур

سزد گر کلبهٔ ما را دهد نور

Суханро кард хусрави бози бастӣ

سخن را کرد خسرو باز بستی

Каз осеб фалак дорам шикастӣ

کز آسیب فلک دارم شکستی

Маро корӣаст зинҷои бум бар бум

مرا کاریست زینجا بوم بر بوم

эй хеш хоҳам ронад то рӯм

همای خویش خواهم راند تا روم

Чу зонҷои бози гирдами шоду хандон

چو زانجا باز گردم شاد و خندان

Шавам меҳмони лутфи арҷмандон

شوم مهمان لطف ارجمندان

Ба зорӣ гуфт ширини к-эии дағои боз

به زاری گفت شیرین کای دغا باز

Чу дили барадии зи ман чандин макун ноз

چو دل بردی ز من چندین مکن ناز

Агар хуршед бар поем занад бӯс

اگر خورشید بر پایم زند بوس

зи пушти пои хешами хезади афсӯс

ز پشت پای خویشم خیزد افسوس

Чу худ май бӯсам акнӯн пушти поят

چو خود می‌بوسم اکنون پشت پایت

Ту пушти пои занӣ шояд зи роят

تو پشت پا زنی شاید ز رایت

Малик аз рухсати ани лаъл чун қанд

ملک از رخصت ان لعل چون قند

Зад андари пои ширини бӯсае чанд

زد اندر پای شیرین بوسه‌ای چند

Пас он ки гуфт босад гӯнаи зорӣ

پس آن که گفت باصد گونه زاری

Ки эй дар дили нишондаи тири корӣ

که ای در دل نشانده تیر کاری

Ман аз атфи Аннани мутлақи хеш

من از عطف عنان مطلق خویش

Туро май озмоим дар ҳақи хеш

ترا می‌آزمایم در حق خویش

Вагарнаи ман куҷои он пой дорам

وگرنه من کجا آن پای دارم

Ки аз Кувайт ба рафтан рой дорам

که از کویت به رفتن رای دارم

Шукр лаб гуфт бо хусрав ки ҳони хез

شکر لب گفت با خسرو که هان خیز

Чу давлати соя эй бар фарқи мо рез

چو دولت سایه‌ای بر فرق ما ریز

Маин бонӯ чу зон давлат хабар ёфт

مهین بانو چو زان دولت خبر یافت

Ки ма дар манзили парвин гузар ёфт

که مه در منزل پروین گذر یافت

Ба расми хусравони маҷлис бар орост

به رسم خسروان مجلس بر آراست

Хирадмандон нишастанд аз чапу рост

خردمندان نشستند از چپ و راست

Хиромони гашти соқии бода дар даст

خرامان گشت ساقی باده در دست

Вай аз май маст ва мехонон азуи маст

وی از می مست و می‌خوانان ازو مست

Чу моҳ чордаҳ бинишаста хусрав

چو ماه چارده بنشسته خسرو

Париваш дар тавозуъ чун маи нав

پریوش در تواضع چون مه نو

Лабаш май хости меҳмонро диҳад нӯш

لبش می‌خواست مهمان را دهد نوش

Киришмаи бонг бар мезад ки хомӯш

کرشمه بانگ بر میزد که خاموش