Чу субҳ аз пардаи роҳ ошиқон кард

چو صبح از پرده راه عاشقان کرد

Бурун зад шуълаи гарму дами сард

برون زد شعلهٔ گرم و دم سرد

Дигар раҳи бози ширин маҷлис орост

دگر ره باز شیرین مجلس آراست

Ҳарифони рости гаштанд аз чапу рост

حریفان راست گشتند از چپ و راست

Ду бе дили боз дар зории даромад

دو بی دل باز در زاری درامد

Ҷигарҳо дар ҷигари хории даромад

جگرها در جگر خواری درامد

зи нӯши соқёну нағмаи соз

ز نوش ساقیان و نغمهٔ ساز

Май аз дилҳои софӣ гашта ғаммоз

می از دلهای صافی گشته غماز

зи оҳӣ каз ду ғам парварда ме хост

ز آهی کز دو غم پرورده می‌خاست

Ҳаёро андаки андак парда ме хост

حیا را اندک اندک پرده می‌خاست

Нахуст аз дидаи хусрав хӯн таровид

نخست از دیده خسرو خون تراوید

Баси озори ҷигар берун таровид

بس آزار جگر بیرون تراوید

Ба ширин гуфт к-эии чашми марои нур

به شیرین گفت کای چشم مرا نور

Машав зингўнаҳ низ аз мардумии давр

مشو زینگونه نیز از مردمی دور

На меҳмони шиками гаштам ба Кувайт

نه مهمان شکم گشتم به کویت

Ки ҷон аз дида шуд меҳмони рӯят

که جان از دیده شد مهمان رویت

Чу хондӣ ташнаро бар чашмаи сорӣ

چو خواندی تشنه را بر چشمه‌ساری

Батар кардан лабӣ бигзор борӣ

به تر کردن لبی بگذار باری

Шукр посух шуд аз посухи шукри рез

شکر پاسخ شد از پاسخ شکر ریز

Ки ширини бод аз ман айши парвиз

که شیرین باد از من عیش پرویز

Ҳамаи оташи басӯи худ макун соз

همه آتش بسوی خود مکن ساز

Ки дорӣ дар яке савдои ду анбоз

که داری در یکی سودا دو انباز

Вагар ту носабурӣ каз ту даврам

وگر تو ناصبوری کز تو دورم

Чаҳ пиндорӣ ки бинии ман сабурам

چه پنداری که بینی من صبورم

Чаро хуш на?идм бо чун ту ёрӣ

چرا خوش نایدم با چون تو یاری

Гирифтани комӣ аз бӯсу канорӣ

گرفتن کامی از بوس و کناری

Вале номӯсу нанги подшоҳӣ

ولی ناموس و ننگ پادشاهی

Фитад зи осеби фисқи андари табоҳӣ

فتد ز آسیب فسق اندر تباهی

Биомезад миёни хоссау ом

بیامیزد میان خاصه و عام

Ба ҳам номи ҳарому ҳурмати ном

به هم نام حرام و حرمت نام

Агар бар ту касе дигар гузинам

اگر بر تو کسی دیگر گزینم

Ба аз ту кист ковро баргузинам

به از تو کیست کاو را برگزینم

Маи навгар дигар ҷо дидӣ умед

مه نو گر دگر جا دیدی امید

Нагаштӣ кФчаҳи дасташи пеши хуршед

نگشتی کفچه دستش پیش خورشید

Кунун савганд фардӣ мекунам ёд

کنون سوگند فردی می‌کنم یاد

Ки гетии ҷуфт ҷуфт афганд бунёд

که گیتی جفت جفت افگند بنیاد

Ки тор рўзикаҳ хоҳам дар замини ҷуфт

که تار روزیکه خواهم در زمین جفت

Ба ҷуз хусрав нахоҳам дар ҷаҳон хуфт

به جز خسرو نخواهم در جهان خفت

Вагар ҷони маро ғорат кунад нақд

وگر جان مرا غارت کند نقد

зи ман нгшоидши як уқда бе ақд

ز من نگشایدش یک عقده بی عقد

Ба осони ҳам ба ақд андар ниёем

به آسان هم به عقد اندر نیایم

Дилашро то фаровони нозмоим

دلش را تا فراوان نازمایم

Чу шаҳ дид он чунон савганд , аҳдӣ

چو شه دید آن چنان سوگند، عهدی

Дигар дар дил нанамуд ҷаҳдӣ

دگر در دل ننمود جهدی

Ба зулфу оризаш қонеъ шуд аз давр

به زلف و عارضش قانع شد از دور

Ба бўӣии дили ниҳод аз машку кофур

به بوئی دل نهاد از مشک و کافور