Чун рафт ба гӯш ҳар каси ин роз

چون رفت به گوش هر کس این راز

Ваз ҳар тарафии баромади овоз

وز هر طرفی برآمد آواز

Козодаҳи ҷавонӣ аз фалони кӯй

کازاده جوانی از فلان کوی

Шуд шефтаи фалони парӣ рӯй

شد شیفتهٔ فلان پری روی

Дар мактаб ишқ шуд ғуломаш

در مکتب عشق شد غلامش

Хонд шабу рӯзи лавҳи номаш

خواند شب و روز لوح نامش

Мақсӯди ваии он бут ягона аст

مقصود وی آن بت یگانه است

Вони дарси тааллумаш баҳона аст

وآن درس تعلمش بهانه‌است

Зу ҳар чаҳ шунид ёд гирад

زو هر چه شنید یاد گیرد

Таълим дигар ба бод гирад

تعلیم دگر به باد گیرد

Омухтанаш , куҷо буд ҳуш ? !

آموختنش، کجا بود هوش؟!

Комўхтаҳ мекунад фаромӯш

کاموخته می‌کند فراموش

Зини қисса , баҳр дар сарое

زین قصه، بهر در سرایی

намерафт наҳуфтаи моҷарое

می‌رفت نهفته ماجرایی

Тогшт з гуфту гӯии авбош

تاگشت ز گفت و گوی اوباش

Бар модари Лайлии ин хабари фош

بر مادر لیلی این خبر فاش

Модари зи наҳифи шарми ағёр

مادر ز نهیب شرم اغیار

Бинишаст ба гӯшае дили аФгор

بنشست به گوشه‌ای دل‌افگار

Зон оташи даҳ забона тарсид

زان آتش ده زبانه ترسید

Вази сарзаниш замона тарсид

وز سرزنش زمانه ترسید

Фарзанди хуҷастаро наоне

فرزند خجسته را نهانی

Бинишонад зи роҳи меҳрбонӣ

بنشاند ز راه مهربانی

Гуфт эй дилу дидаи марои нур

گفت ای دل و دیدهٔ مرا نور

Аз рӯй ту боди чашми бади давр

از روی تو باد چشم بد دور

Доне ки ҷаҳон Фрибнок аст

دانی که جهان فریبناک است

Осўдгиши ғам ва ҳалок аст

آسودگیش غم و هلاک است

Ҳар коса ки хон даҳр , дорад

هر کاسه که خوان دهر، دارد

Пинҳон , ба нўолаҳ , заҳр дорад

پنهان، به نواله، زهر دارد

Ҳар сурхи гулӣ ки дар баҳорӣаст

هر سرخ گلی که در بهاریست

Дар доман ӯ наҳуфтаи хорист

در دامن او نهفته خاریست

Ту содаи мизоҷӣу танги дил

تو ساده مزاجی و تنگ دل

Вази неку бади замонаи ғофил

وز نیک و بد زمانه غافل

Чун аҳли замонаро вафо нест

چون اهل زمانه را وفا نیست

зи эшон талаби вафо раво нест

ز ایشان طلب وفا روا نیست

Ҳон то накунӣ Аннани дили суст

هان تا نکنی عنان دل سست

КоФтодаҳи халос кам тавон ҷуст

کافتاده خلاص کم توان جست

Алқсаҳ шунидаам ки ҷое

القصه شنیده‌ام که جایی

Дории назарӣ ба ошноӣ

داری نظری به آشنایی

Тарсам ки чу гардад ин хабари фош

ترسم که چو گردد این خبر فاش

Бади номи шӯии миёни авбош

بد نام شوی میان اوباش

Оташ ки ба шох арзан уфтад

آتش که به شاخ ارزن افتد

Зуд ар накашӣ , ба хирман уфтад

زود ار نکشی، به خرمن افتد

Бо ин тани поку гавҳари пок

با این تن پاک و گوهر پاک

Олӯда чаро шӯии баҳри хок ?

آلوده چرا شوی بهر خاک؟

Ҷое манишин ки чу наҳй пой

جایی منشین که چو نهی پای

Тӯҳмат зада хезӣ , аз чунон ҷой

تهمت زده خیزی، از چنان جای

Чун шуҳра шавад арӯси маъсӯм ,

چون شهره شود عروس معصوم،

Покӣу палидиаш чаҳ маълум ?

پاکی و پلیدی‌اش چه معلوم؟

Он кас ки магаси з коса ронад

آن کس که مگس ز کاسه راند

Нохӯрдан ва хӯрданаш ки донад ?

ناخوردن و خوردنش که داند؟

Ишқ ар чаҳ буд ба сидқу покӣ

عشق ار چه بود به صدق و پاکی

Холӣ набӯд зи шрмнокӣ

خالی نبود ز شرمناکی

Овоза чу гашт дар ҷаҳони ом

آوازه چو گشت در جهان عام

Сарфа накунад касе ба дашном

صرفه نکند کسی به دشنام

Гар дам назананд кордонон

گر دم نزنند کاردانان

Чун бози раҳеи зи бади гумонон ?

چون باز رهی ز بد گمانان؟

Модар ба ҳадиси неки хоҳӣ

مادر به حدیث نیک خواهی

Лайлӣ ба ҳалоку сина гоҳе

لیلی به هلاک و سینه گاهی

Бар зонуии дарди сари ниҳода

بر زانوی درد سر نهاده

Лаби бастау хӯни дили кушода

لب بسته و خون دل گشاده

Бо сӯхтагони ҳадиси парҳез

با سوختگان حدیث پرهیز

Равған буд андари оташи тез

روغن بود اندر آتش تیز

Бемори з ҳар чаҳ дориаш боз

بیمار ز هر چه داری اش باز

Лабро ба ҳамон хӯриш кунад соз

لب را به همان خورش کند ساز

Модар чу шинохт ков асираст

مادر چو شناخت کاو اسیرست

Вон кун макунаш , на ҷойгираст

وآن کن مکنش، نه جایگیرست

Тан зад зи насиҳатӣ ки ме гуфт

تن زد ز نصیحتی که می‌گفت

Гуфт он хабари наҳуфта бо ҷуфт

گفت آن خبر نهفته با جفت

Бишунид падар чу ҳоли фарзанд

بشنید پدر چو حال فرزند

Гум шуд зи хиҷолату сроФгнд

گم شد ز خجالت و سرافگند

Фармуд ки сарви навбаҳорӣ

فرمود که سرو نوبهاری

Дар парда чу гул шавад ҳисорӣ

در پرده چو گل شود حصاری

Аз пардаи бурун сухан наронад

از پرده برون سخن نراند

Хонд пас парда ҳар чаҳ хонд

خواند پس پرده هر چه خواند

Маро ба сарой банд карданд

مه را به سرای بند کردند

Девори саро баланд карданд

دیوار سرا بلند کردند

ӯ монад ба кунҷи ҳуҷраи дилтанг

او ماند به کنج حجره دلتنگ

намедод зи гиряи хокро ранг

می‌داد ز گریه خاک را رنگ

Ҳар нола ки ошиқона ме зад

هر ناله که عاشقانه می‌زد

Оташи зи лабаш забона ме зад

آتش ز لبش زبانه می‌زد

Шуд хонаи зи оҳи оташ андӯд

شد خانه ز آه آتش اندود

Чун турбати муҷримони пар аз дӯд

چون تربت مجرمان پر از دود

Сабрӣ на ки дил ба роҳ дорад

صبری نه که دل به راه دارد

Вондишаҳ ба дил нигоҳ дорад

واندیشه به دل نگاه دارد

Ёрӣ на ки синаро биковад

یاری نه که سینه را بکاود

Хунобаи дил бурун таровад

خونابهٔ دل برون تراود

Бо зистании чунон ки доне

با زیستنی چنان که دانی

Май буд ба маргу зиндагонӣ

می‌بود به مرگ و زندگانی

Ҳар чанд ки модар аз сари сӯз

هر چند که مادر از سر سوز

Май буд ба назд ӯ шабу рӯз

می‌بود به نزد او شب و روز

Лек онкии варо ҳавоӣ ёраст ,

لیک آنکه ورا هوای یارست،

Бо модар ва бо падар чаҳ кораст ! ?

با مادر و با پدر چه کارست!؟

Неи хеши з дӯст бошад афзӯн

نی خویش ز دوست باشد افزون

Кин ҷон азиз бошад , он хӯн ,

کاین جان عزیز باشد، آن خون،