Гӯянда , ҳикояти он чунон кард

گوینده، حکایت آن چنان کرد

Кони хаста чу бо падар равон кард

کان خسته چو با پدر روان کرد

Омад ба сарои хеши ранҷур

آمد به سرای خویش رنجور

Наздик ба марг ва аз хиради давр

نزدیک به مرگ و از خرد دور

Модар чу бидид ҳоли фарзанд

مادر چو بدید حال فرزند

Бигусасти зи дарди бандаш аз банд

بگسست ز درد بندش از بند

Бӯсед , чу модарон , сараш ро

بوسید، چو مادران، سرش را

Тар кард ба гиряи пайкараш ро

تر کرد به گریه پیکرش را

Гуҳ ҷома дарид баҳри сомонаш

گه جامه درید بهر سامانش

Гоҳ аз мижа дӯхт чоки домонаш

گاه از مژه دوخت چاک دامانش

Гирёни нафасӣ ба сар кашидаш

گریان نفسی به سر کشیدش

Пас ҷомаи пора бар кашидаш

پس جامهٔ پاره بر کشیدش

Шаст аз нами дидагони нахусташ

شست از نم دیدگان نخستش

Аз машку гулоби бози шасташ

از مشک و گلاب باز شستش

Вонгоаҳи таниш чу нақши хома

وانگاه تنش چو نقش خامه

Орост ба ҷбаҳу ъамома

آراست به جبه و عمامه

Зини лобагарӣ чу боз пардохт

زین لابه گری چو باز پرداخت

Гармӣ ба сӯии матбахи хӯриши тохт

گرمی به سوی مطبخ خورش تاخت

Оварад , зи роҳи меҳрбонӣ

آورد، ز راه مهربانی

Модари пухтӣ , чунонкии доне

مادر پختی، چنانکه دانی

намеронад магаси з рӯй хониш

می‌راند مگس ز روی خوانش

намедод нўолаҳ дар даҳонаш

می‌داد نواله در دهانش

Маҷнӯн , ки дарунаи пари з ғам дошт ,

مجنون، که درونه پر ز غم داشت،

Зондишаҳи куҷои ғам шикам дошт

زاندیشه کجا غم شکم داشت

намехӯрд зи баҳр рӯй модар

می‌خورد ز بهر روی مادر

Неи луқма ки шълҳои озар

نی لقمه که شعلهای آذر

Чун худ ба қадари рағбат он хӯрд

چون خود به قدر رغبت آن خورد

Модари сари суфраро ба ҳам кард

مادر سر سفره را به هم کرد

Дар пеш нишаст ва зор бигирист

در پیش نشست و زار بگریست

Гуфто ки : бааст марг азин зист

گفتا که: به است مرگ ازین زیست

Мапаснд ки дар чунин замонӣ

مپسند که در چنین زمانی

Сӯзад ба ғамии гусастаи ҷонӣ

سوزد به غمی گسسته جانی

Ба гар нанаҳй , агар туоне

به گر ننهی، اگر توانی

Бар ман ситамӣ , бад-ӣни гаронӣ

بر من ستمی، بدین گرانی

Мардонаи қадам бар оре аз гул

مردانه قدم بر آری از گل

Бандӣ ба худои хештани дил

بندی به خدای خویشتن دل

Корӣ ки ба сабр бар кушоданд

کاری که به صبر بر گشادند

Бор дигараш гиреҳ надоданд

بار دگرش گره ندادند

Мо ҳам зи паии ?ут , чунончӣ донем

ما هم ز پی‌ات، چنانچه دانیم

Ҷаҳдӣ букунем , то тавонем !

جهدی بکنیم، تا توانیم!

Маҷнӯн , зи дарунаи пари озар ,

مجنون، ز درونه پر آذر،

Бигирист ба дард , пеши модар

بگریست به درد، پیش مادر

Гуфт : эй гуҳари марои хазина

گفت: ای گهر مرا خزینه

Парвардаи маро , чун ҷон ба сина

پرورده مرا، چون جان به سینه

Панди ту ки офият писандаст

پند تو که عافیت پسندست

Чун доруӣ талх сӯдмандаст

چون داروی تلخ سودمندست

Лекин , чу бабрад , девам аз ҳуш

لیکن، چو ببرد، دیوم از هوش

Девона ба бандагӣ наад гӯш

دیوانه به بندگی نهد گوش

ё нақди маро ба доман оред

یا نقد مرا به دامن آرید

ё дасти з доманам бидоред !

یا دست ز دامنم بدارید!

Модар , чу шинохти сари кораш

مادر، چو شناخت سر کارش

Каз даст шудаст ихтиёраш

کز دست شدست اختیارش

Ғмхўораҳ ӯ шуд аз сари дард

غمخوارهٔ او شد از سر درد

Май сӯхт ба дарду ғам ҳаме хӯрд

می‌سوخت به درد و غم همی خورد

Рӯзӣ ки ду се барг кор пардохт

روزی که دو سه برگ کار پرداخت

Ва асбоби арӯси як ба як сохт

و اسباب عروس یک به یک ساخت

Пас гуфт ба пирхонаҳ то зуд

پس گفت به پیرخانه تا زود

Перонаи дӯди зи баҳри мақсӯд

پیرانه دود ز بهر مقصود