Гӯяндаи ин куҳани фасона

گویندهٔ این کهن فسانه

Зон шуъла чунин кашад забона

زان شعله چنین کشد زبانه

Кони шамъи ниҳони гудози шаби хез

کان شمع نهان گداز شب خیز

Парвонаи сифат бар оташи тез

پروانه صفت بر آتش تیز

Кебекӣ ки шикаста бол бошад

کبکی که شکسته بال باشد

Шоҳин занадаш чаҳ ҳол бошад

شاهین زندش چه حال باشد

Чун ғам задаро дар он таҳайюр

چون غم زده را در آن تحیر

Аз хӯрдани ғам даруна шуд пар

از خوردن غم درونه شد پر

Баси кондаҳ сина шуд фузунаш

بس کانده سینه شد فزونش

Аз дил ба даҳан расед хунаш

از دل به دهن رسید خونش

Тимори дилаш , ба ҷон нагунҷед

تیمار دلش، به جان نگنجید

Ҷони худ чаҳ , ки дар ҷаҳон нагунҷед

جان خود چه، که در جهان نگنجید

Шуд дар паии онкӣ дил биковад

شد در پی آنکه دل بکاود

Вази ғам қадре бурун таровад

وز غم قدری برون تراود

Коғаз талабеду хомаи бардошт

کاغذ طلبید و خامه برداشت

Тартиби саводи номаи бардошт

ترتیب سواد نامه برداشت

Савдои ҷигар ба нома май рехт

سودای جگر به نامه می‌ریخت

Хунобаи зи нӯки хома май рехт

خونابه ز نوک خامه می‌ریخت

Коғаз чу тамом шуд , навардаш

کاغذ چو تمام شد، نوردش

Аз хӯни ду дида меҳр кардаш

از خون دو دیده مهر کردش

Вонгаҳ талабед қосидии чуст

وانگه طلبید قاصدی چست

Каз бод ба так ҳариф май ҷуст

کز باد به تک حریف می‌جست

Додаш ки : бабр бар он харобаш

دادش که: ببر بر آن خرابش

Бозовар ба ман расони ҷавобаш

باز آور به من رسان جوابش

Қосид шуд ва он саҳифаро барад

قاصد شد و آن صحیفه را برد

Вонҷо ки спрднист , биспурад

وآنجا که سپردنیست، بسپرد

Маҷнӯн , ки бидид номаи дӯст

مجنون، که بدید نامهٔ دوست

Май хости бурун фитодан аз пӯст

می‌خواست برون فتادن از پوست

Дид аз қалами ҷароҳати ангез

دید از قلم جراحت انگیز

Дар дӯда сиришта оташи тез

در دوده سرشته آتش تیز