Оғози саҳифаи маъонӣ

آغاز صحیفهٔ معانی

Бар номи худои ҷовдонӣ

بر نام خدای جاودانی

Онро ки ҳидоятии расонад

آن را که هدایتی رساند

Андозаи кро , ки воситонад

اندازه کرا، که واستاند

Вонро ки кунад зи равшании давр

وآن را که کند ز روشنی دور

Он кист ки боз бахшадаш нур

آن کیست که باز بخشدش نور

Вонгаҳи зи хароши синаи хеш

وآنگه ز خراش سینهٔ خویش

Хунобаи фишонда аз дили риш

خونابه فشانده از دل ریش

Кин нома ки ҳаст чун нигорӣ

کاین نامه که هست چون نگاری

Аз длшдаҳ эй , ба бе қарорӣ

از دلشده‌ای، به بی‌قراری

Яъне зи ман ситами расида

یعنی ز منِ ستم رسیده

Наздики ту эй расани бурӣда

نزدیک تو ای رسن بریده

эй ошиқи даври монда , чунӣ ?

ای عاشق دور مانده، چونی؟

Ваии шамъи зи нури монда , чунӣ ?

وی شمع ز نور مانده، چونی؟

Чунаст сарат ба болаши хок ?

چونست سرت به بالش خاک؟

Хӯн аз рухи ту ки мекунад пок ?

خون از رخ تو که می‌کند پاک؟

Рӯзат донам ки шаб нишонаст

روزت دانم که شب نشانست

Шабҳои сиёҳ бар чаҳ сонаст ?

شبهای سیاه بر چه سانست؟

Аз ман ба ки май барии ҳикоят ?

از من به که می‌بری حکایت؟

ё худ з ки мекунӣ шикоят ?

یا خود ز که می‌کنی شکایت؟

Такяи бадар ки мекунӣ хост ?

تکیه بدر که می‌کنی خواست؟

Болингаҳи ту ки мекунад рост ?

بالینگهِ تو که می‌کند راست؟

Дардат з манастгар чаҳ ҳоле

دردت ز منست گر چه حالی

Ман низ ним зи дарди холӣ

من نیز نیم ز درد خالی

Шамъӣ ки бар оташаст то рӯз

شمعی که بر آتش است تا روز

Парвона кашасту хештани сӯз

پروانه کش است و خویشتن سوز

Чун зи оташи тези парниёни сӯхт

چون ز آتش تیز پرنیان سوخت

Аз сӯзану ришта кӣ тавон дӯхт

از سوزن و رشته کی توان دوخت

Бгдохт , зи сӯзи дил , вуҷӯдам

بگداخت، ز سوز دل، وجودم

Вази авҷи фалак , гузашти дӯдам

وز اوج فلک، گذشت دودم

Тугар чаҳ зи ишқи танги борӣ

تو گر چه ز عشق تنگ باری

Бории қадамии фарохи дорӣ

باری قدمی فراخ داری

Гар пешравони шӯй вагар пас

گر پیشروان شوی و گر پس

Дастӣ назанад ба доманати кас

دستی نزند به دامنت کس

Мискин , ман мустаманди бандӣ

مسکین، من مستمند بندی

Мавқуфи сарои дардмандӣ

موقوف سرای دردمندی

Ху карда ба гӯшаи надомат

خو کرده به گوشهٔ ندامت

Зиндонии дард , то қиёмат

زندانی درد، تا قیامت

Парварда ғам шудаст ҷонам

پروردهٔ غم شدست جانم

Фрсўди меҳнати устихонам

فرسود محنت استخوانم

То бистари ту замин шунидам

تا بستر تو زمین شنیدم

Ман низ ҳамон замин гузидам

من نیز همان زمین گزیدم

Гаштам ба ягонагии чунон чуст

گشتم به یگانگی چنان چست

Кин ҳастӣ ман з ҳастӣ тест

کاین هستی من ز هستی تست

Ҳар хорӣ ки пой ту кунад риш

هر خاری که پای تو کند ریش

Ман аз дили худ буруни кашами неш

من از دل خود برون کشم نیش

Ҳар тоб ки бар ту зоФтоб аст

هر تاب که بر تو زآفتاب است

Сӯзиши ҳама бар ман хароб аст

سوزَش همه بر من خراب است

Ҳар обилаи коФтдт ба рафтор

هر آبله کافتدت به رفتار

Аз дида ман таровад озор

از دیدهٔ من تراود آزار

Ҳар санг ки паҳлавии ту хастаи сет

هر سنگ که پهلوی تو خسته‌ست

Инак тани ман аз он шикастаи сет

اینک تنِ من از آن شکسته‌ست

Ҳар бод ки аз раҳи ту хезад

هر باد که از ره تو خیزد

Дар синаи ман ғубори безад

در سینهٔ من غبار بیزد

Ман бе ту , чунин ба ғам нишаста

من بی تو، چنین به غم نشسته

Аз ҳар ки ба ҷузи ту , рӯй баста

از هر که به جز تو، روی بسته

эй хор , чу паҳлуяш кунӣ риш

ای خار، چو پهلویش کنی ریش

Аз оташи оҳ ман биандеш

از آتش آه من بیندیش

эй гирд , чу бар таниши нишинӣ

ای گرد، چو بر تنش نشینی

Борони сиришк ман бибинӣ

باران سرشک من ببینی

Рӯ , эй дами сарди ман , ба роҳаш

رو، ای دم سرد من، به راهش

Хошок бичин зи такяи гоҳаш

خاشاک بچین ز تکیه‌گاهش

Инам на гумон ки ёри дилсӯз

اینم نه گمان که یار دلسوز

Шабҳо ба висол мекунад рӯз

شبها به وصال می‌کند روز

Дар кӯй дигар ҳаме занад гом

در کوی دگر همی‌زند گام

Бо ёр дигар ҳаме кашад ҷом

با یار دگر همی‌کشد جام

Гар ёр нав омадат дар оғӯш

گر یار نو آمدت در آغوش

Аз ёр куҳан макун фаромӯш

از یار کهن مکن فراموش

Бегона машав чунин ба якбор

بیگانه مشو چنین به یکبار

Охири ҳақи суҳбатии нигаҳи дор

آخر حق صحبتی نگه‌دار

Гар бода вагар хумор будем ,

گر باده و گر خمار بودیم،

Рӯзӣ , на ман ва ту ёр будем ?

روزی، نه من و تو یار بودیم؟

Гар лолау сарв дар шумораст ,

گر لاله و سرو در شمار است،

Охири хасу хори ҳам ба кораст !

آخر خس و خار هم به کارست!

Гирам ки турост лаъл дар чанг

گیرم که تراست لعل در چنگ

МФгн ба дукони шишагар санг

مفگن به دکان شیشه‌گر سنگ

Дидӣ ки ба маърази ҳалокам

دیدی که به معرض هلاکم

Чун бод бурун шудӣ зи хокам

چون باد برون شدی ز خاکم

Бегонаи сифат хиром кардӣ

بیگانه صفت خرام کردی

Бегонагӣ тамом кардӣ

بیگانگیِ تمام کردی

Бисёр меҷафо чашидӣ

بسیار مِیِ جفا چشیدی

Бехобӣ ва бедилӣ кашидӣ

بی‌خوابی و بی‌دلی کشیدی

Акнӯн ки ба васли хуфтае шод ,

اکنون که به وصل خفته‌ای شاد،

Ҳам хобаи нави муборакати бод !

هم خوابهٔ نو مبارکت باد!

Бо ин ҳамаи дӯстдор ва ёрем

با این همه دوستدار و یاریم

Бо ёри ту низ дӯстдорем

با یار تو نیز دوستداریم

Бахти ман , агар з ман шуд озод

بخت من، اگر ز من شد آزاد

Онро ки расед , ёр ӯ бод

آنرا که رسید، یار او باد

ӯгар чаҳ ки душманӣаст дар пӯст

او گر چه که دشمنیست در پوست

Аз дӯстяти грФтмши дӯст

از دوستیت گرفتمش دوست

Он ёр ки дӯст дошт ёрам

آن یار که دوست داشت یارم

Душмани бум ар на , дӯст дорам

دشمن بُوَم ار نه، دوست دارم

Дарди ту рафиқи ҷони ман бод

درد تو رفیق جان من باد

Ҳам хобаи хокдони ман бод

هم خوابهٔ خاکدان من باد

Чун хонда шуд ин варақи тамомӣ

چون خوانده شد این ورق تمامی

Дили сӯхта пухта шуд зи хомӣ

دل سوخته پخته شد ز خامی

Ғалтид миёни хок , лухтӣ

غلتید میان خاک، لَختی

Чун бод зада куҳани дарахтӣ

چون بادِ زده کهن درختی

Пас қосиди номаро бифармуд

پس قاصد نامه را بفرمود

Корди қаламӣу коғазӣ , зуд

کآرد قلمی و کاغذی، زود

Қосиди басӯи қабӣла шуд рост

قاصد بسوی قبیله شد راست

Ва овараду супурдаши ончии дархост

و آورد و سپردش آنچه درخواست

Девонаи зи рози пардаи бардошт

دیوانه ز راز پرده برداشت

Май рехти ғамӣ ки дар ҷигар дошт

می‌ریخت غمی که در جگر داشت

Аввали бгаҳи қалами гузорӣ

اول بگهٔ قلم گزاری

Кард аз сари хастагӣу зорӣ

کرد از سر خستگی و زاری