Оғози сухан ба номи шоҳӣ
آغاز سخن به نام شاهی
Корост чу чархи боргоҳӣ
کآراست چو چرخ بارگاهی
Созандаи гавҳари шаби афрӯз
سازندهٔ گوهر شب افروز
Рӯзии даҳ ҷонвари шабу рӯз
روزی دِهِ جانور شب و روز
Дебочаи гушои боғу бустон
دیباچه گشای باغ و بستان
Гуё кун булбулон ба дастон
گویا کن بلبلان به دستان
Кин қиссаи меҳнат аз ғминӣ
کاین قصهٔ محنت از غمینی
Бар сими барӣу нозанинӣ
بر سیم بری و نازنینی
Яъне зи ман хароби ранҷур
یعنی ز من خراب رنجور
Наздики ту эй зи мардумии давр
نزدیک تو ای ز مردمی دور
Бигузар зи ман итоби рӯзӣ ,
بگذر ز من عتاب روزی،
Чандам зи итоби талх , сӯзӣ ?
چندم ز عتاب تلخ، سوزی؟
Ман худ зи замона дар ҳалокам
من خود ز زمانه در هلاکم
Ту низ макаш ба хӯну хокам
تو نیز مکش به خون و خاکم
Акнӯн ки з даст шуд Аннанам ,
اکنون که ز دست شد عنانم،
Аз таъна чаҳ май зании синонам ?
از طعنه چه میزنی سنانم؟
Бо ту ба дилам , дигар нагунҷад
با تو به دلم، دگر نگنجد
Ҳқо ки хаёл дар нагунҷад
حقا که خیال در نگنجد
Бод , ар чаҳ гули орадам , зи Кувайт
باد، ار چه گل آردم، ز کویت
Гул нанигарам аз барои рӯят
گل ننگرم از برای رویت
Хоҳам шаби тира бо ту шинам
خواهم شب تیره با تو شینم
То соя баробарат набинам
تا سایه برابرت نبینم
Бо ҷузи ту чаҳ кор , то ту ҳастӣ ? !
با جز تو چه کار، تا تو هستی؟!
Дар қибла , хатост бути парастӣ
در قبله، خطاست بتپرستی
Ишқ , аз ду санам буд Аннани тоб
عشق، از دو صنم بود عنان تاب
Чун дайни зи тавваҷуҳи ду миҳроб
چون دین ز توجهٔ دو محراب
То як сари мӯ буд ба ҷоят
تا یک سر مو بود به جایت
Як мӯи нкшми сар аз ҳавоят
یک مو نکشم سر از هوایت
ӣнҷои ман ва длстонм онҷост
اینجا من و دلستانم آنجاست
Онҷост дилам , ки ҷонам онҷост
آنجاست دلم، که جانم آنجاست
Гар кард , сипеҳр бе тариқам
گر کرد، سپهر بیطریقم
Тӯҳмат зада дигар рафиқам
تهمت زدهٔ دگر رفیقم
Неи хоҳиши дили маро бар он дошт
نی خواهش دل مرا بر آن داشت
Каз қибла ба бути назар тавон дошт
کز قبله به بت نظر توان داشت
Бинишонад марои чунин бар озар
بنشاند مرا چنین بر آذر
Ҳукми падару ризои модар
حکم پدر و رضای مادر
Меҳрӣ ки ба сина дошт рӯем ,
مهری که به سینه داشت رویم،
Бар рӯй падар чигуна гӯям ?
بر روی پدر چگونه گویم؟
Он ёр ки , ҷузи ту , дар канораст
آن یار که، جز تو، در کنارست
Сарвасту маро дарахт хораст
سروست و مرا درخت خارست
Чашмат чу кунад ба рӯй ман ноз
چشمت چو کند به روی من ناز
Дар рӯй ту , дида чун кунам боз ?
در روی تو، دیده چون کنم باز؟
Ҳар чанд , ба ақд буд ҷуфтам
هر چند، به عقد بود جفتم
Нодидаи Рахш , талоқ гуфтам
نادیده رخش، طلاق گفتم
Гар буд назар ба дил фурӯзӣ
گر بود نظر به دل فروزی
Дидор туам мабод рӯзӣ
دیدار توام مباد روزی
Дар сар накунам дуе ҳамаи гоҳ
در سر نکنم دویی همهگاه
Гар сар ду кунӣ ба теғи кини хоҳ
گر سر دو کنی به تیغ کین خواه
Муъмин ба вафои ду рӯй набӯд
مؤمن به وفا دو روی نبود
Вар ҳаст ягона гӯй набӯд
ور هست یگانه گوی نبود
Бар ман чаҳ кашӣ , ба хашм , шамшер ?
بر من چه کشی، به خشم، شمشیر؟
Ман худ шудаам зи ҷони худ сайр !
من خود شدهام ز جان خود سیر!
Бедор , барои охирин хоб
بیدار، برای آخرین خواب
Чун уштури иду гови қассоб
چون اشتر عید و گاو قصاب
Имрӯз ки бад-ӣни харошам
امروز که بدین خراشم
Ту низ мазан ба давр бошам
تو نیز مزن به دور باشم
Ҷон , ҳайф буд баҳоии ин ғам ,
جان، حیف بود بهای این غم،
Охири ғами тест , чун занам кам
آخر غم تست، چون زنم کم
Ҳар ҷо ки кунам нишаст ё хост
هر جا که کنم نشست یا خاست
Чун дар нагарм , ғам ту онҷост
چون در نگرم، غم تو آنجاست
Шабҳо з ғамат бисӯз ман кист ?
شبها ز غمت بسوز من کیست؟
Ман донаму шаб , ки рӯз ман чист
من دانم و شب، که روز من چیست
Дар хоб , чу домани ту гирам
در خواب، چو دامن تو گیرم
Бедор шавам , вале бимирам
بیدار شوم، ولی بمیرم
Бар хок дар ту сангсорам
بر خاک در تو سنگسارم
Вари санг талаб кунӣ , надорам
ور سنگ طلب کنی، ندارم
Ту фориғу дили басӣ фиғон зад
تو فارغ و دل بسی فغان زد
Бар моҳи тпончаҳ чун тавон зад
بر ماه طپانچه چون توان زد
Осӯда , ки бо фироқ дил зист
آسوده، که با فراغ دل زیست
ӯ кӣ донад ки сӯз ман чист !
او کی داند که سوز من چیست!
Боғӣ ки хазон надида бошад
باغی که خزان ندیده باشد
Барг ва гулаш орамида бошад
برگ و گلش آرمیده باشد
Шоҳин ки диҳад кулангро хам
شاهین که دهد کلنگ را خم
Аз ранҷи дилаш куҷо хӯрд ғам ? !
از رنج دلش کجا خورد غم؟!
Бар куштани ман чу комкорӣ
بر کشتن من چو کامکاری
Мурдор шудан чарогузорӣ ?
مردار شدن چرا گذاری؟
Шуд сӯхта , ҷони нои шикебам
شد سوخته، جانِ نا شکیبم
То кӣ ба забони диҳии фиребам
تا کی به زبان دهی فریبم
Баси абр ки тунди сари برارد
بس ابر که تند سر برآرد
Овоз диҳад вале наборад
آواز دهد ولی نبارد
Бар бигнаҳ онгаҳ шуд ситами санҷ
بر بیگنه آنگه شد ستم سنج
Охир буд аз надоматаши ранҷ
آخر بود از ندامتش رنج
Он гург буд на одамии зод
آن گرگ بود نه آدمی زاد
Каз хӯрдан одамӣ шавад шод
کز خوردن آدمی شود شاد
Фарёд ки хӯрдем ҳамаи хӯн
فریاد که خوردیم همه خون
Зини фитна , халос чун буд чун ?
زین فتنه، خلاص چون بود چون؟
Бурдор зи матраҳи ҳалокам !
بردار ز مطرح هلاکم!
Афтода , раҳо макун ба хокам ? !
افتاده، رها مکن به خاکم؟!
Чун сабт шуд ончӣ буд шоён
چون ثبت شد آنچه بود شایان
Ваон нома дард шуд ба поён
وان نامهٔ درد شد به پایان
Таърихи фироқ ёвараш кард
تاریخ فراق یاورش کرد
Унвони сиришк бар сараш кард
عنوان سرشک بر سرش کرد
Биспурад ба қосиди сабки сайр
بسپرد به قاصد سبک سیر
То бастад ва бар парид чун тайр
تا بستد و بر پرید چون طیر
Баради он варақ ва ба нозанин дод
برد آن ورق و به نازنین داد
Ғунча ба канор ёсамин дод
غنچه به کنار یاسمین داد
Чун нома бидид моҳ бе сабр
چون نامه بدید ماه بی صبر
Аз навмидӣ гирист чун абр
از نومیدی گریست چون ابر
Аз пӯзишу узри бекаронаш
از پوزش و عذر بیکرانش
Таскин тамом ёфт ҷонаш
تسکین تمام یافت جانش
Аз хондани нома чун бипардохт
از خواندن نامه چون بپرداخت
Тъўизи гулӯии хештани сохт
تعویذ گلوی خویشتن ساخت