Чун бар сари чархи лоҷувардӣ
چون بر سر چرخ لاجوردی
Хуршеди ниҳоди рӯ ба зардӣ
خورشید نهاد رو به زردی
Маъшуқаи офтоби поя
معشوقهٔ آفتاب پایه
Бардошти зи фарқи дӯсти соя
برداشت ز فرق دوست سایه
Бар азм шудани зи ҷой бар хост
بر عزم شدن ز جای بر خاست
Узрӣ ба ҳазор лутфи дархост
عذری به هزار لطف درخواست
ӯ дар сухану рафиқи хомӯш
او در سخن و رفیق خاموش
То поки дилаши ббрдаҳ аз ҳуш
تا پاک دلش ببرده از هوش
Ҳайрат зада меҳр бар даҳонаш
حیرت زده مهر بر دهانش
Таби ларзаи гирифтаи устихонаш
تب لرزه گرفته استخوانش
Донист мусофири хирадманд
دانست مسافر خردمند
Кӯро чаҳ шиканҷа шуд забони банд
کو را چه شکنجه شد زبان بند
Андеша ӯ хитоби пиндошт
اندیشهٔ او خطاب پنداشت
Хомӯшӣ ӯ ҷавоби пиндошт
خاموشی او جواب پنداشت
Лухтии кафи пои пари зи хораш
لختی کف پای پر ز خارش
Бӯсед ва гирифт дар канораш
بوسید و گرفت در کنارش
Пас маҳмили ноқаи ҷуст дар баст
پس محمل ناقه جست در بست
Бикшод ъқолу танг бар баст
بگشاد عقال و تنگ بر بست
Шуд бар шутур ва зимом биспурад
شد بر شتر و زمام بسپرد
Шоҳин бариседу Кебекро барад
شاهین برسید و کبک را برد
намерафт ва ду чашм хӯн фишон тар
میرفت و دو چشم خون فشانتر
Хунобаи чашм зу равон тар
خونابهٔ چشم زو روانتر
Чун моҳ ба бурҷ хештан шуд
چون ماه به برج خویشتن شد
Ваон сарви раванда дар чаман шуд
وان سرو رونده در چمن شد
Дар гӯша ғам нишаст маҳҷӯр
در گوشهٔ غم نشست مهجور
Тан аз дилу дили зи хуррамии давр
تن از دل و دل ز خرمی دور
Бо шаби зи рафиқ роз ме гуфт
با شب ز رفیق راز میگفت
Номаш мегуфт ва боз ме гуфт
نامش میگفت و باز میگفت
Чун хаста шуд аз дили сияҳи рӯз
چون خسته شد از دلِ سیهروز
Гуфт ин ғазал аз даруни пари сӯз
گفت این غزل از درونِ پُرسوز