Бозами ғами ишқ дар сар афтод

بازم غم عشق در سر افتاد

Бунёд сабурем бар афтод

بنیاد صبوریم بر افتاد

Бози ин дили хастаи дард нав кард

باز این دل خسته درد نو کرد

Худро ба ваболи ман гарав кард

خود را به وبال من گرو کرد

Бозам ҳавасӣ гирифт доман

بازم هوسی گرفت دامن

Каз ақл нишон намонад бо ман

کز عقل نشان نماند با من

Бози ин шаби тираи ҷигари сӯз

باز این شب تیرهٔ جگر سوز

Бар баст биравӣ ман дар рӯз

بر بست بروی من در روز

Дӯдӣ ки зи шавқ дар бар афтод

دودی که ز شوق در بر افتاد

Аз синаи гузашт ва дар сар афтод

از سینه گذشت و در سر افتاد

Гӯйанд ки то кӣ аз дару бом

گویند که تا کی از در و بام

Гуҳи номаи диҳӣу гоҳи пайғом

گه نامه دهی و گاه پیغام

Олӯда шудӣ баҳри даҳоне

آلوده شدی بهر دهانی

Афсона шудӣ баҳри забонӣ

افسانه شدی بهر زبانی

Бедард ки фориғасту хандон ,

بی درد که فارغست و خندان،

Кӣ донад ҳоли дардмандон ? !

کی داند حال دردمندان؟!

Ғофил ки ҳамеша бехабар зист ,

غافل که همیشه بی‌خبر زیست،

ӯро чаҳ хабар ки бедилӣ чист ? !

او را چه خبر که بی‌دلی چیست؟!

Бо ҳар ки ғамии даҳуми буруни ман

با هر که غمی دهم برون من

Донад ғами ман вале на чун ман

داند غم من ولی نه چون من

Гирам ки буд ба парда ҷоем

گیرم که بود به پرده جایم

Вази ҳуҷраи ғам бурун ниёем

وَز حجرهٔ غم برون نیایم

Ин хонаи шикоф , нолаи зор

این خانه شکاف، ناله زار

Пӯшида куҷо шавад ба девор

پوشیده کجا شود به دیوار

Акнӯн чаҳ кунам ҳиҷоби озарм

اکنون چه کنم حجاب آزرم

КоФтоди зи чеҳраи бурқаъи шарм

کافتاد ز چهره برقع شرم

Дар маҷлиси ишқи ҷом хӯрдан

در مجلس عشق جام خوردن

Вонгаҳи ғами нангу ном хӯрдан

وانگه غم ننگ و نام خوردن

Дасти ману остини ёрам

دست من و آستین یارم

Гар халқ кунанд сангсорам

گر خلق کنند سنگسارم

Коғаз чу шавад нишонаи тир

کاغذ چو شود نشانهٔ تیر

Ҷуз хӯрдан захм чист тадбир

جز خوردن زخم چیست تدبیر

Даф ҳар тарафӣ ки рӯ битобад

دف هر طرفی که رو بتابد

Аз латмаи куҷо халос ёбад ? !

از لطمه کجا خلاص یابد؟!

Ошиқ ки ба зер теғ шуд хам

عاشق که به زیر تیغ شد خم

Аз захми забон куҷо хӯрд ғам ? !

از زخم زبان کجا خورد غم؟!

Зини пас ману ёри меҳрбонам

زین پس من و یار مهربانم

Гар теғи кашанд вагар забонам

گر تیغ کشند و گر زبانم

Гар кушта шавам ба теғи пӯлод

گر کشته شوم به تیغ پولاد

Бории барҳами зи дасти бедод

باری بِرَهم ز دست بیداد

Мурғӣ ки бимонад аз паридан

مرغی که بماند از پریدن

Роҳат будаш гулӯ баридан

راحت بودش گلو بریدن

эй дӯст ки бе манӣ ва бо ман

ای دوست که بی منی و با من

Оташ зада ё туе ва ё ман

آتش زده یا تویی و یا من

Гар ту дили шохи шохи дорӣ

گر تو دل شاخ شاخ داری

Бории қадамии фарохи дорӣ

باری قدمی فراخ داری

Бо зоғу зағани чунонкии доне

با زاغ و زغن چنانکه دانی

Шарҳи ғами хеш май туоне

شرح غم خویش می‌توانی

Бе чораи ман ҳисори баста

بی‌چاره من حصار بسته

Дар зовия адам нишаста

در زاویهٔ عدم نشسته

Кунҷӣу ғамӣ ба сина чун кӯҳ

کنجی و غمی به سینه چون کوه

Зиндонии тангнои андӯҳ

زندانی تنگنای اندوه

Гар дами занам аз дарунаи танг

گر دم زنم از درونهٔ تنگ

Тарсам ки хӯрам зи бом ва дар санг

ترسم که خورم ز بام و در سنگ

Чашмам ба ситора роз гуяд

چشمم به ستاره راز گوید

Ҷонами ғами рафта боз гуяд

جانم غم رفته باز گوید

Ёди ту чунон баради зи ман ҳуш

یاد تو چنان برد ز من هوش

Каз ҳастӣ худ кунам фаромӯш

کز هستی خود کنم فراموش

Ногоҳ ки аз худ оядам ёд

ناگاه که از خود آیدم یاد

Бошам ба ҳалоки хештани шод

باشم به هلاک خویشتن شاد

Гар кард замона бе вафое

گر کرد زمانه بی وفایی

Борӣ ту макун ки ошноӣ

باری تو مکن که آشنایی

Хунобаи дидаи оби ман рехт

خونابهٔ دیده آب من ریخت

Дили ҳам сар худ гирифт ва бигурехт

دل هم سر خود گرفت و بگریخت

Гуфтӣ ки сабур бошу мхрўш

گفتی که صبور باش و مخروش

Ин қисса , намекунад дилами гӯш

این قصه، نمی‌کند دلم گوش

эй дӯст , зи дӯсти давр бӯдан ,

ای دوست، ز دوست دور بودن،

Вонгоаҳ , ба дил , сабур бӯдан ? !

وانگاه، به دل، صبور بودن؟!

Чун ман ба ҳалоки ҷони супурдам

چون من به هلاک جان سپردم

Давр аз ту зи даврии ту мардум

دور از تو ز دوری تو مردم

Ҳар чанд зи бахти худ ба ҷонам

هر چند ز بخت خود به جانم

Ҳар ҷавр ки байнам аз ту донам

هر جور که بینم از تو دانم

Доман ки зи куҳнагии бихандад

دامن که ز کهنگی بخندد

Тӯҳмат ба забони хори бандад

تهمت به زبان خار بندد

Ишқати зи дилам ки сар ба хӯни барад

عشقت ز دلم که سر به خون برد

Озори фалаки ҳамаи буруни барад

آزار فلک همه برون برد

Мо нтъи ҳаёт дар навиштем

ما نطع حیات در نوشتیم

Ту дайр бизӣ ки мо гузаштем

تو دیر بزی که ما گذشتیم