Гӯяндаи чунин Фгнди бунёд

گوینده چنین فگند بنیاد

Кони лаҳза казон ғариби ношод

کان لحظه کزان غریب ناشاد

Маъшӯқи азиз , рӯй бнҳФт

معشوق عزیز، روی بنهفت

Он кушта ба хоб бехудӣ хуфт

آن کشته به خواب بی خودی خفت

Аз зндгиш набӯд асосӣ

از زندگیش نبود اساسی

То аз шаб тира рафт посӣ

تا از شب تیره رفت پاسی

Чун боз омад рамидаро ҳуш

چون باز آمد رمیده را هوش

Афтод , даруна , боз дар ҷӯш

افتاد، درونه، باز در جوش

Он соя офтоб гашта

آن سایهٔ آفتاب گشته

Рӯи шаста ба хӯн об гашта

رو شسته به خون آب گشته

намекунад , ба сад шиканҷа , ҷонӣ

می‌کند، به صد شکنجه، جانی

намезад , ба ҳазор ғами фиғонӣ

می‌زد، به هزار غم فغانی

Неи мурда на зинда буд то рӯз

نی مرده نه زنده بود تا روز

Чун нам зада машъалии гуҳи сӯз

چون نم زده مشعلی گهٔ سوز

Чун , мурғи саҳар , шуд арғунуни соз

چون، مرغ سحر، شد ارغنون ساز

Аз муаззини кӯ , баромади овоз

از موذن کو، برآمد آواز

Он хонаи фуруши кӣсаи пардоз

آن خانه فروش کیسه پرداز

Омад қадре ба хештани боз

آمد قدری به خویشتن باز

Афтони хезони з ҷой бархест

افتان خیزان ز جای برخاست

Бикшод ду дида дар чапу рост

بگشاد دو دیده در چپ و راست

Зон захм ки дар ҷигар раседаш

زان زخم که در جگر رسیدش

Хӯн аз раҳи дидаи мидўидш

خون از ره دیده میدویدش

Лухтӣ чу з бедилӣ фиғон кард

لختی چو ز بی‌دلی فغان کرد

Оҳанги ншид ошиқон кард

آهنگ نشید عاشقان کرد

Аз новаки сина санг месифт

از ناوک سینه سنگ میسفت

Венаи замзама фироқ мегуфт :

وین زمزمهٔ فراق می‌گفت: