Мо ҳеҷ касон кӯй ёрем

ما هیچ کسان کوی یاریم

Мо сӯхтагон хом корем

ما سوختگان خام کاریم

Чу гули зи хушӣ ба ханда кӯшем

چو گل ز خوشی به خنده کوشیم

Ҳар чанд либос жанда пӯшем

هر چند لباس ژنده پوشیم

Бо шеру гавазн ҳам Аннанем

با شیر و گوزن هم عنانیم

Бо зоғу заған ҳам ошёнем

با زاغ و زغن هم آشیانیم

Ганҷӣаст ғами андаруни сина

گنجیست غم اندرون سینه

Мо рости калиди он хазина

ما راست کلید آن خزینه

эй омадау гузашта ногоҳ

ای آمده و گذشته ناگاه

Бахтами ту зи мондаи дасти кӯтоҳ

بختم تو ز مانده دست کوتاه

Нохонда расӣдан ин чаҳ розаст

ناخوانده رسیدن این چه رازست

Ногуфтаи гузаштани ин чаҳ ноз аст

ناگفته گذشتن این چه ناز است

Ҷонам , зи фироқ , бар лаб омад ,

جانم، ز فراق، بر لب آمد،

Май ое ? ва ё буруни хиромад ? !

می آیی؟ و یا برون خرامد؟!

Ҷузи ним дамӣ намонад ҳоле

جز نیم دمی نماند حالی

Бози ой ки хонаи гашти холӣ

باز آی که خانه گشت خالی

Гар ҷавр кунӣ ва гар кунӣ ноз

گر جور کنی و گر کنی ناز

Инак ману дили баҳри ду дмсоз

اینک من و دل بهر دو دمساز

Теғами зан ва остон макун пок

تیغم زن و آستان مکن پاک

Бигзор ки бар дарат шавам хок

بگذار که بر درت شوم خاک

Дил рафт ки бо ғамат бароед

دل رفت که با غمت براید

То зини ду кадом бар сар ояд

تا زین دو کدام بر سر آید

Гирами хушу шодмон тавон зист

گیرم خوش و شادمان توان زیست

Ҳайҳот ки бе ту чун тавон зист

هیهات که بی تو چون توان زیست

То номи ту бар забон наёяд

تا نام تو بر زبان نیاید

Дар қолаби мурда ҷон наёяд

در قالب مرده جان نیاید

Фарёд ки ҷони зи ғам забун шуд

فریاد که جان ز غم زبون شد

Вази рахнаи дидаи дил бурун шуд

وز رخنهٔ دیده دل برون شد

Ин тан , ки хамида буд бишикаст

این تن، که خمیده بود بشکست

Ваон дил ки надоштам , шуд аз даст

وان دل که نداشتم، شد از دست

Бар сӯзи дилам ки растхезаст

بر سوز دلم که رستخیزست

Ангушт манеҳ ки шуъла тезаст

انگشت منه که شعله تیزست

эй ғунчаи танги хуй , чунӣ ?

ای غنچهٔ تنگ خوی، چونی؟

Ваии душмани дӯст рӯй , чунӣ ?

وی دشمن دوست روی، چونی؟

Чашм сияҳат биноз чунаст ?

چشم سیهت بناز چونست؟

Хобат ба шаб дароз чунаст ?

خوابت به شب دراز چونست؟

Дар хӯн ки май шӯии сабки хез ?

در خون که می‌شوی سبک خیز؟

Бар ҷон ки ғамза мекунӣ тез

بر جان که غمزه می‌کنی تیز

Аз даст ки бода май сетоне ?

از دست که باده می‌ستانی؟

Дар базм ки ҷуръа мефишонӣ ?

در بزم که جرعه می‌فشانی؟

Гаштами бадарат чу хоки ночиз

گشتم بدرت چو خاک ناچیز

Як ҷуръа бирез бар серум низ

یک جرعه بریز بر سرم نیز

Баси ваъда ки дод бахти гуми ном

بس وعده که داد بخت گم نام

Кат аз май васл хуш кунам ком

کت از می وصل خوش کنم کام

Омад бмни он шароби гулранг

آمد بمن آن شراب گلرنگ

Лекин чу фитод шиша бар санг

لیکن چو فتاد شیشه بر سنگ

Аз рӯй ту ҳар чаҳ дид ҷонам

از روی تو هر چه دید جانم

Бар рӯй ту гуфт чун тавонам

بر روی تو گفت چون توانم

Ҳар қатраи хӯни барин рухи зард

هر قطرهٔ خون برین رخ زرد

Пиндор ки чашмаи ист аз дард

پندار که چشمه ایست از درد

Меҳри ту дар устихони ман бод

مهر تو در استخوان من باد

Дарди ту давои ҷони ман бод !

درد تو دوای جان من باد!

Маҷнӯн чу бад-ӣни дами дили ангез

مجنون چو بدین دم دل انگیز

Аз сина бурун зад оташи тез

از سینه برون زد آتش تیز

Гирд аз ҷигараш ба хӯн даромад

گرد از جگرش به خون درآمد

Фарёди зи ваҳшёни бромд

فریاد ز وحشیان برامد

Ҳар рӯзи бад-ӣни ниёзмандӣ

هر روز بدین نیازمندی

Май гашт ба пастӣу баландӣ

می‌گشت به پستی و بلندی

Шаб то саҳару зи субҳ то шом

شب تا سحر و ز صبح تا شام

Як лаҳза дилаш накардӣ ором

یک لحظه دلش نکردی آرام