Омад чу хазон ба ғорати боғ

آمد چو خزان به غارت باغ

Бинишаст ба ҷои булбулони зоғ

بنشست به جای بلبلان زاغ

Ҳар ғунча ки ҷилва кард густох

هر غنچه که جلوه‌ کرد گستاخ

Дар рехтан омад аз сари шох

در ریختن آمد از سر شاخ

Резони гулу лола , шаст дар шаст

ریزان گل و لاله، شست در شست

Молндаҳи чанор , даст дар даст

مالنده چنار، دست در دست

Гесуии бунафшаи хоки бӯсон

گیسوی بنفشه خاک بوسان

Чун зулфи хамидаи арӯсон

چون زلف خمیدهٔ عروسان

Ногуҳ ба чунин шукуфаи резӣ

ناگه به چنین شکوفه ریزی

Афтод гулӣ ба растхезӣ

افتاد گلی به رستخیزی

Лайлӣ , ки баҳори олимӣ буд

لیلی، که بهار عالمی بود

Зу чашмаи зиндагӣ наме буд

زو چشمهٔ زندگی نَمی بود

Оташ зада гашти навбаҳораш

آتش زده گشت نوبهارش

Ваз об бирафт чашма сораш

وز آب برفت چشمه‌سارش

Он риши куҳан ки дар ҷигар дошт

آن ریش کهن که در جگر داشت

Ҷони барад , ки сӯии ҷон гузар дошт

جان برد، که سوی جان گذر داشت

Он дил ки шудаш ба ишқи помол

آن دل که شدش به عشق پامال

Ҷон низ равон шудаш ба дунбол

جان نیز روان شدش به دنبال

Омехт ба сарви навҷуонаш

آمیخت به سرو نوجوانش

Бемории чашми натоонаш

بیماری چشم ناتوانش

Шуълаи зи таниши чунон баромад

شعله ز تنش چنان برآمد

Каши дӯди зи устихони бромд

کش دود ز استخوان برآمد

Паҳлу ба канор бистар оварад

پهلو به کنار بستر آورد

Сари пӯши аҷал ба сар дар оварад

سر پوش اجل به سر درآورد

Гашташи тани гавҳарин сафолин

گشتش تن گوهرین سفالین

Вази бистари ранҷ , сохт болин

وز بستر رنج، ساخت بالین

Гашташи хуии таби равон ба таъҷил

گشتش خوی تب روان به تعجیل

Ҳам васмаи зар ва бишуст ва ҳам нил

هم وسمه ز رو بشُست و هم نیل

Гесуи зи шиканҷ ноз монадаш

گیسو ز شکنج ناز ماندش

Наргиси зи киришмаи бозмондш

نرگس ز کرشمه بازماندش

Шуд тираи ҷамоли субҳи тобиш

شد تیره جمال صبح تابش

ВоФтод ба зардии офтобаш

وافتاد به زردی آفتابش

Таб ларза бсухт рӯй чун боғ

تب لرزه بسوخت روی چون باغ

Таби холаи ниҳод бар лабаши доғ

تب خاله نهاد بر لبش داغ

Ҳам ранҷи тан ва ҳаманда ёр

هم رنج تن و هم اندُه یار

Як ҷони бадви захми гуҳи гирифтор

یک جان به دو زخم‌گه گرفتار

Дар тлўсаҳи чунон ҷигари сӯз

در تلوسه‌ای چنان جگر سوز

намедид уқубатии ду се рӯз

می‌دید عقوبتی دو سه روز

Чун шуд гуҳи онкии мурғи дмсоз

چون شد گهِ آنکه مرغ دمساز

Аз банди қафас , шавад ба парвоз

از بند قفس، شود به پرواز

Зон нукта ки зад ба ҷонаши озар

زان نکته که زد به جانش آذر

Бикшод ҷаридаи пеши модар

بگشاد جریده پیش مادر

К-эии дард ман анда наҳант

کای درد من اندُهِ نهانت

Вондишаҳи ман хароши ҷонат

واندیشهٔ من خراش جانت

Зини ғам ки барои ман кашидӣ ,

زین غم که برای من کشیدی

Озурда шудӣ ва ранҷ дидӣ

آزرده شدی و رنج دیدی

Ночор , чу хӯнам аз тани тест

ناچار، چو خونم از تن تست

Бори дили ман ба гардани тест

بار دل من به گردن تست

Ранҷӣ ки ниҳанд бар ниҳодам

رنجی که نهند بر نهادم

Лобуди ту кашӣ , ки аз ту зодам

لابد تو کشی، که از تو زادم

Тимори маро ки паии фишурдӣ

تیمار مرا که پی فشردی

Заҳмати зи қиёс беш барадӣ

زحمت ز قیاس بیش بردی

Вақтаст кунун ки хезам аз пеш

وقتست کنون که خیزم از پیش

Зоил кунам аз ту заҳмати хеш

زایل کنم از تو زحمت خویش

Узрат ба кадом рой хоҳам ?

عذرت به کدام رای خواهم؟

Муздати магар аз худоӣ хоҳам

مزدت مگر از خدای خواهم

Чашмати пас азин наме мубиноад

چشمت پس ازین نَمی‌ مبیناد

Баъд аз ғами ман ғамии мубиноад

بعد از غم من غمی مبیناد

Бурдор зи бистари ҳалокам

بَردار ز بستر هلاکم

Вази оби ду дидаи шӯии покам

وز آب دو دیده شوی پاکم

Хӯни рез ба рӯй машк бӯем

خون ریز به روی مشک‌بویم

То ғозатар буд ба рӯем

تا غازهٔ تر بود به رویم

Гули зан ба ҷабини з рӯй хешам

گل زن به جبین ز روی خویشم

Кофур фишону мӯии хешам

کافور فشان و موی خویشم

Чун аз паии марқадам , наоне

چون از پی مرقدم، نهانی

Пӯшӣ ба либоси он ҷаҳонӣ

پوشی به لباس آن جهانی

Аз домани чоки ёри дилсӯз

از دامن چاک یار دلسوز

Як пора биор ва бар кафани дуз

یک پاره بیار و بر کفن دوز

То бо худ аз ани мусоҳиби пок

تا با خود از ان مصاحب پاک

Пайванди вафо барам таҳи хок

پیوند وفا برم ته خاک

Чун навбат он шавад ки аз тахт

چون نوبت آن شود که از تخت

Лайлӣ ба ҷинозаи брнҳди рахт

لیلی به جنازه برنهد رخت

Кам кун қадре рақиби мо ро

کم کن قدری رقیب ما را

Ва овози даҳ он ғариби мо ро

و آواز ده آن غریب ما را

Коед чу шаҳони дарин арӯсӣ

کاید چو شهان درین عروسی

Лаб соз кунад ба фарқи бӯсӣ

لب ساز کند به فرق بوسی

Дар ҷилва ман кунад назора

در جلوهٔ من کند نظاره

Вази синаи броўрди ҳрораҳ

وز سینه برآورد حراره

Аз рух ба замин шавад зари афшон

از رخ به زمین شود زر افشان

Вази гиряи талхи шукри афшон

وز گریهٔ تلخ شکر افشان

Рангин кунад аз ҷигари қабо ро

رنگین کند از جگر قبا را

Хунин кунад аз нафаси ҳаво ро

خونین کند از نفس هوا را

Мутриб шавад аз таронаи сӯз

مطرب شود از ترانهٔ سوز

Қорӣ шавад аз нафири дили дуз

قاری شود از نفیر دل دوز

Дар гиря , равон кунад дурудӣ

در گریه، روان کند درودی

Вази нола , баровард сурӯдӣ

وز ناله، برآورد سرودی

ӯ нағма ғам занад ба номам

او نغمهٔ غم زند به نامم

Ман рақси кунони буруни хиромам

من رقص‌کنان برون خرامم

Ояд қадре чу меҳрбонон

آید قدری چو مهربانان

То ҳуҷраи хобгоҳи ҷонон

تا حجرهٔ خوابگاه جانان

Вонгаҳ ба вафо , чунонкӣ донад

وانگه به وفا، چنانکه داند

Ҳам хоба шавад агар тавонад

همخوابه شود اگر تواند

Дар зиндагӣ , ар набӯд корӣ

در زندگی، ار نبود کاری

Дар хок , баҳам бӯем , борӣ

در خاک، به هم بُویم، باری

Гӯи ончӣ ки гуфтӣ , аз яқинаст ,

گو آنچه که گفتی، از یقین است

Башитоб , ки вақти он ҳамин аст

بشتاب، که وقت آن همین است

Инак рух , агар ҷамоли хоҳӣ

اینْک رُخ، اگر جمال خواهی

Винки ман , агар висоли хоҳӣ

وینْک من، اگر وصال خواهی

Шурӣ , заду колбуди барангез

شوری، ز دو کالبد برانگیز

Тан бо тану ҷон ба ҷон , баромез

تن با تن و جان به جان، برآمیز

Ранҷи ду ҷароҳат андакӣ кун

رنج دو جراحت اندکی کن

Хӯни ду шаҳидро яке кун

خون دو شهید را یکی کن

Гар чзи дами сарди мардум эй дӯст

گرچه‌ز دم سرد مردم ای دوست

Хӯн сард нашуд ҳануз дар пӯст

خون، سرد نشد هنوز در پوست

Бо гармии хӯнами ор дар бар

با گرمی خونم آر در بر

Пайванд , ба хӯни гарми беҳтар

پیوند، به خون گرم بهتر

Вар дил нашавад ки бар ман ое

ور دل نشود که بر من آیی

Чун ҷон , ба даричаи тани ое

چون جان، به دریچهٔ تن آیی

Гирӣ кам дӯст чун гаронон

گیری کم دوست چون گرانان

Ҷон , дўстрт буд зи ҷонон

جان، دوسترت بود ز جانان

Аз мардумии ту бар нигарадам

از مردمی تو برنگردم

Зон рӯй ки бе вафост мардум

زان روی که بی وفاست مردم

Ҳар каси пай зиндагон гузинад

هر کس پی زندگان گزیند

Кас рӯй гузаштагон набинад

کس روی گذشتگان نبیند

Бо он ки кунанд нолау шӯр

با آنکه کنند ناله و شور

Натавон пас мурда рафт дар гӯр

نتوان پس مرده رفت در گور

Бойени ҳама , ба манзили хеш

با این همه، به منزل خویش

Холӣ накунам зи ту , гули хеш

خالی نکنم ز تو، گل خویش

Чун хок шавад , вуҷӯди покам

چون خاک شود، وجود پاکم

Бар бод диҳад , замонаи хокам

بر باد دهد، زمانه خاکم

Бо боди сабои ғубори гирдам

با باد صبا غبار گردم

Пероҳани кӯии ёри гирдам

پیراهن کوی یار گردم

Гӯйанд ки гирди бод дар дашт

گویند که گرد باد در دشت

Ҷо нест зи тани рамида дар гашт

جا نیست ز تن رمیده در گشت

Ман низ ба ҷони даҳуми кушодӣ

من نیز به جان دهم گشادی

Гирдам ба сарат чу гирди бодӣ

گردم به سرت چو گرد بادی

Лекини ту на он касе ки бе дӯст

لیکن تو نه آن کسی که بی دوست

Ҳам хонаи ҷони шӯй , ба як пӯст

همخانهٔ جان شوی، به یک پوست

Умрӣаст ки ҷони ту ба ғам буд

عمریست که جان تو به غم بود

Дар ҷустани ҳамраҳи адам буд

در جستن همرهِ عدم بود

Башитоб ки сӯии он харобӣ

بشتاب که سوی آن خرابی

Ҳамроҳ дигар , чу ман , наёбӣ

همراه دگر، چو من، نیابی

Ҳамраҳ чаҳ буд ки ҷон чун нӯш

همره چه بود که جان چون نوش

Ҳам хобау ҳамдам ва ҳам оғӯш

همخوابه و همدم و هم‌آغوش

Ин роҳи дарози гоҳу бегоҳ

این راه دراز گاه و بیگاه

зи афсона ғам кунем кӯтоҳ

ز افسانهٔ غم کنیم کوتاه

Чандон зи ту интизори барадам

چندان ز تو انتظار بردم

Кандар раҳи интизори мардум

کاندر ره انتظار مُردم

Ва имрӯз ки гашти ҷони сабки пой

و امروز که گشت جان سبک پای

Ман мурдау интизори барҷоӣ

من مرده و انتظار بر جای

Даврӣ манимоӣ беш аз инам

دوری منمای بیش از اینم

Кози ктми адам , раҳи ту байнам

کز کتم عدم، رهِ تو بینم

Манишин ки бисот дар навиштам

منشین که بساط درنوشتم

Ту зуди биё ки ман гузаштам !

تو زود بیا که من گذشتم!

Гуфт ин сухану зи ҳол дар гашт

گفت این سخن و ز حال درگشت

Вази ҳолати хеш бе хабари гашт

وز حالت خویش بی‌خبر گشت

Ҷонаш ки миёни мавҷ хӯн рафт

جانش که میان موج خون رفت

Маҷнӯни гӯйони зи тан бурун рафт !

مجنون گویان ز تن برون رفت!