Хонандаи ин хати куҳани сол
خوانندهٔ این خط کهنسال
Зин гӯна намӯд сӯрати ҳол
زین گونه نمود صورت حال
Кони бут чу азин сарой ғам рафт
کان بت چو ازین سرای غم رفت
Бо ҳамраҳи ишқ дар адам рафт
با همرهٔ عشق در عدم رفت
Модар ки бидид ҳоли Лайлӣ
مادر که بدید حال لیلی
Бардошт ба навҳаи вои ?вилӣ
برداشت به نوحه وای ویلی
Оҳии зи ҷигар чунон баровард
آهی ز جگر چنان برآورد
Кохтар зи дамаш фиғон баровард
کاختر ز دَمَش فغان برآورد
Хуишон баҳам омаданд дили танг
خویشان بهم آمدند دل تنگ
Рухсора , зи хӯни дидаи гули ранг
رخساره، ز خون دیده گل رنگ
Карданд , ба дард , перҳани чок
کردند، به درد، پیرهن چاک
Дастор шараф заданд бар хок
دستار شرف زدند بر خاک
Маҷнӯни зи хабари кашии вафодор
مجنون ز خبر کشی وفادار
Огаҳ шуда буд заҳмати ёр
آگه شده بود زحمت یار
Озурдаи дилу ҷигари дарида
آزرده دل و جگر دریده
Бар дар , ба иёдаташи расида
بر در، به عیادتش رسیده
Комади зи дарун дар нафирӣ
کامد ز درون در نفیری
Вази хона падед шуд сарирӣ
وز خانه پدید شد سریری
Лайлии гӯйони бародару хеш
لیلی گویان برادر و خویش
Эшон зи пасу ҷиноза дар пеш
ایشان ز پس و جنازهٔ در پیش
Бурданди буруни ҷинозаи моҳ
بردند برون جنازهٔ ماه
Бархест фиғони зи кӯчау роҳ
برخاست فغان ز کوچه و راه
Ошиқ ки назорае чунон дид
عاشق که نظارهای چنان دید
Бардошти қадам ки ҳам Аннан дид
برداشت قدم که هم عنان دید
Дар пеш ҷиноза рафт хандон
در پیش جنازه رفت خندان
Неи дард , ва на доғи дардмандон
نی درد، و نه داغ دردمندان
Аз дидаи раҳи ҷинозаи мирўФт
از دیده ره جنازه میروفت
намегуфт сурӯду пой май кӯфт
میگفت سرود و پای میکوفت
Назм аз сарви ҷад ва ҳол мехонд
نظم از سرو جد و حال میخواند
Хуши хуши ғазал висол мехонд
خوش خوش غزل وصال میخواند
Колмнаҳи аллоҳ , аз чунин рӯз
کالمنه الله، از چنین روز
Каз ҳиҷр бараст , ҷони пари сӯз
کز هجر برست، جان پر سوز
Дар базми висол , хуш нишастем
در بزم وصال، خوش نشستیم
Вази нанги фироқ , бози рстим
وز ننگ فراق، باز رستیم
Бе миннати дида рӯй байнем
بی منت دیده روی بینیم
Бе заҳмати лаъл бӯса чинем
بی زحمت لعل بوسه چینیم
Бе пардаи халқ , ҷилва созем
بی پردهٔ خلق، جلوه سازیم
Бе таънаи хасм , ишқ бозем
بی طعنهٔ خصم، عشق بازیم
Он даст ки аз ҷаҳон бидорем
آن دست که از جهان بداریم
Дар гардани икдгр дар орем
در گردن یکدگر در آریم
Ҳам хона шавем мӯӣ дар мӯӣ
هم خانه شویم موی در موی
Ҳам хоба бӯем рӯй бар рӯй
هم خوابه بُویم روی بر روی
Зини хоби дароз бе маломат
زین خواب دراز بی ملامت
Сар бар накунем то қиёмат
سر بر نکنیم تا قیامت
Бояд лаҳадӣ ба танагӣ орост
باید لحدی به تنگی آراست
То ҳар ду ҷасад яке шавад рост
تا هر دو جسد یکی شود راست
Набӯд ман хастаро дарин шӯр
نَبوَد من خسته را درین شور
Хилвати кодае накӯтар аз гӯр
خلوت کدهای نکوتر از گور
Неи бениши дидаи бони бофусӯс
نی بینش دیده بان بافسوس
Неи дидаи кашии зи чашми ҷосус
نی دیده کشی ز چشم جاسوس
Афтода , ду ёри доғи дида
افتاده، دو یار داغ دیده
Вази ғам , ба аҷали фироқи дида
وز غم، به اجل فراغ دیده
эй комдаҳ эй ба таъни маҷнӯн ,
ای کامدهای به طعن مجنون،
Мардат хонам ,гар ое акнӯн
مردت خوانم، گر آیی اکنون
Зини сони ҳамаи раҳ тарона ме зад
زین سان همه ره ترانه میزد
Рақси хуш ошиқона ме зад
رقص خوش عاشقانه میزد
Онро ки дарунаи зинда вааш буд
آنرا که درونه زنده وش بود
Зини замзамаи фироқи хуш буд
زین زمزمهٔ فراق خوش بود
Вонкс ки надошт лиззати дард
وانکس که نداشت لذت درد
Дар гиряи зор ханда ме кард
در گریهٔ زار خنده میکرد
Халқӣ ба гумон ки мард бе ҳуш
خلقی به گمان که مرد بی هوش
Аз бехудӣ омадааст дар ҷӯш
از بی خودی آمده است در جوش
намерафт , бидон тараннуму тоб
میرفت، بدان ترنم و تاب
То хўобгаҳнигор хуши хоб
تا خوابگهٔ نگار خوش خواب
Чун шуд ки онкии даври афлок
چون شد که آنکه دور افلاک
Дар хок наад вадиати хок
در خاک نهد ودیعت خاک
Гирён , ҷигар замин кушоданд
گریان، جگر زمین گشادند
Ваон кони намак дарав ниҳоданд
وان کان نمک درو نهادند
Маҷнӯни зи миёни анҷумани ҷуст
مجنون ز میان انجمن جست
ВоФтод ба дахмаи лаҳади паст
وافتاد به دخمهٔ لحد پست
Бигирифт арӯсро дар оғӯш
بگرفت عروس را در آغوش
Рӯ дошт бар рӯйу дӯш бар дӯш
رو داشت بر روی و دوش بر دوش
Ду ахтари саъдро ба покӣ
دو اختر سعد را به پاکی
Афтод қирон ба бурҷи хокӣ
افتاد قران به برج خاکی
Хуишони санами зи шарми он кор
خویشان صنم ز شرم آن کار
Ҷустанд ба ғайрати андари ани ғор
جستند به غیرت اندر ان غار
Тосоз кунанд , хашму хӯни рез
تاساز کنند، خشم و خون ریز
Бар кушта зананд ханҷари тез
بر کشته زنند خنجر تیز
Чун даст ба панҷа дар задандаш
چون دست به پنجه در زدندش
Паии чоки ғазаб басар задандаш
پیچاک غضب بسر زدندش
ӯ аз сару панҷа бехабар буд
او از سر و پنجه بی خبر بود
Панҷаш ба шиканҷа дигар буд
پنجش به شکنجهٔ دگر بود
Бо ҳам шуда буд пӯст бо пӯст
با هم شده بود پوست با پوست
Парвоз намӯда дӯст бо дӯст
پرواز نموده دوست با دوست
Карданд ба ҷунбиши озмӯнаш
کردند به جنبش آزمونش
Аз ҷон рамақӣ надошт хунаш
از جان رمقی نداشت خونش
Бозу ки ҳамоили санами гашт
بازو که حمایل صنم گشت
Аз ҳам накушод , бас ки хами гашт
از هم نگشاد، بس که خم گشت
Афтод ба мағзашони ғуборӣ
افتاد به مغزشان غباری
Каз ёр ҷудо кунанд ёрӣ
کز یار جدا کنند یاری
Перии ду се аз бузургворон
پیری دو سه از بزرگواران
Гуфтанд ба чашми сайли борон
گفتند به چشم سیل باران
Кин кор на шаҳвати ҳавоист
کاین کار نه شهوت هواییست
Сиррии зи хазинаи худоист
سِرّی ز خزینهٔ خداییست
Варна ба ҳавас , кас наҷуед
ورنه به هوس، کس نجوید
Каз ҷони азиз даст шавед
کز جان عزیز دست شوید
Хуши вақт касе ки аз дили пок
خوش وقت کسی که از دل پاک
Дар роҳи вафо чунин шавад хок
در راه وفا چنین شود خاک
Васл ар чаҳ бар аҳл дил ваболаст
وصل ار چه بر اهل دل وبالست
Васлӣ ки чунин буд , ҳалоласт
وصلی که چنین بود، حلالست
Гар ошиқии ин мақом дорад ,
گر عاشقی این مقام دارد،
Тақвои ҷаҳон чаҳ ном дорад ?
تقوای جهان چه نام دارد؟
То ҳар ду , на дар муғок буданд
تا هر دو، نه در مغاک بودند
зи олоиши нафас пок буданд
ز آلایش نفس پاک بودند
Ва имрӯз ки шҳрбнд хоканд
و امروز که شهربند خاکند
Пайдост ки худ чигуна поканд !
پیداست که خود چگونه پاکند!
Аўлиٰ буд аз чунин нишоне
اولیٰ بُوَد از چنین نشانی
Покизаи танӣ ба поки ҷонӣ
پاکیزه تنی به پاک جانی
Дар ҳам макунед ҳоли эшон
در هم مکنید حال ایشان
Дар гардани мо ваболи эшон
در گردن ما وبال ایشان
Аз сӯзи дил , он ҳикояти зор
از سوز دل، آن حکایت زار
Кард он ҳамаро , даруни дили кор
کرد آن همه را، درون دل کار
Карданд , ба дарди ашки резӣ
کردند، به درد اشک ریزی
Бар ҳар ду фитодаи хоки безӣ
بر هر دو فتاده خاک بیزی
Зон равза ки дар гудози гаштанд
زان روضه که در گداز گشتند
Гирёни сӯии хонаи бози гаштанд
گریان سوی خانه باز گشتند