Гӯйанд ки дар араб , ҷавонӣ
گویند که در عرب، جوانی
Бӯда сети зи нисбати шабоне
بودهست ز نسبت شبانی
Бахташ чу ба авҷ раҳбарӣ дошт
بختش چو به اوج رهبری داشت
Ҳиммат ба фалак баробарӣ дошт
همّت به فلک برابری داشت
Зон пеша каз асли кор будаш
زان پیشه کز اصل کار بودش
Иқболи раҳе дигар намӯдаш
اقبال رهی دگر نمودش
Зон ширдилӣ ки дошт бо хеш
زان شیردلی که داشت با خویش
Олӯда нашуд ба чарбии мяш
آلوده نشد به چربی میش
Рафтӣ падараш чу мустамандон
رفتی پدرش چو مستمندان
Дунбол чароӣ гўспндон
دنبال چرای گوسپندان
ӯ сабақ умед карда бар кор
او سبق امید کرده بر کار
Дар дарс адаб шудӣ ба такрор
در درس ادب شدی به تکرار
Чун ҳарфи қалам дуруст кардӣ
چون حرف قلم درست کردی
Доман ба силаҳ чуст кардӣ
دامن به سلاح چست کردی
То ёфт аз он ҳунари парастӣ
تا یافت از آن هنر پرستی
Дар ҳар ду ҳунари тамоми дастӣ
در هر دو هنر تمامدستی
Рӯзии падараш ба парда дар гуфт :
روزی پدرش به پرده در گفت:
К-эии ҷон ту гашта бо хиради ҷуфт
کای جان تو گشته با خرد جفت
Нав шуд чу шукуфаи ҷавонӣ
نو شد چو شکوفهٔ جوانی
Аз ҷуфт гурез нест , доне
از جفت گریز نیست، دانی
Гар фармое зи ҳамсарӣ чанд
گر فرمایی ز همسری چند
Хоҳеми бутӣ , сазои пайванд ?
خواهیم بتی، سزای پیوند؟
Гуфто ки : чу карданӣаст корӣ
گفتا که: چو کردنی است کاری
Ҷуфт аз насаби Халифаи борӣ
جفت از نسب خلیفه باری
Гуфташ падар : эй салими худ рой
گفتش پدر: ای سلیم خودرای
зи андозаи худ бурун манеҳ пой
ز اندازهٔ خود برون منه پای
Гирам ки диҳандат ончии дили хост
گیرم که دهندت آنچه دل خواست
Бехоста , кор чун шавад рост ?
بی خواسته، کار چون شود راست؟
Нақди сиррӣу савории ?ути кӯ ?
نقد سری و سواریات کو؟
Ва асбоби арӯси дории ?ути кӯ ?
و اسباب عروسداریات کو؟
Оварад ҷавони давлати андеш
آورد جوان دولتاندیش
Шамшеру қалами ниҳод дар пеш
شمشیر و قلم نهاد در پیش
Гуфт : ар сабаб дигар надорам
گفت: ار سبب دگر ندارم
Ин ҳар ду , на баси калиди корам ?
این هر دو، نه بس کلید کارم؟
Гӯйанд ба ҳиммат , он ҷавонмард
گویند به همّت، آن جوانمرد
Шуд бартар аз анкаҳ орзӯ кард
شد برتر از انکه آرزو کرد
Давлат чу бар ӯ фиканд соя
دولت چو بر او فکند سایه
Шуд муҳташамии баланди поя
شد محتشمی بلندپایه