Шоҳ ба рӯйиш чу назар кард чуст

شاه به رویش چو نظر کرد چست

Дид дарон ойинаи худро дуруст

دید دران آئینه خود را درست

Гарми фурӯи ҷусти зи тахти баланд

گرم فرو جست ز تخت بلند

Кард ба огўши тани арҷманд

کرد به آگوش تن ارجمند

Дошт ба оғӯши худаш то ба дайр

داشت به آغوش خودش تا به دیر

Сайр нашуд , чун шавад аз ъмрсир ? !

سیر نشد، چون شود از عمرسیر؟!