Сари нома ба номи он худованд

سر نامه به نام آن خداوند

Ки дилҳоро ба хубон дод пайванд

که دلها را به خوبان داد پیوند

з ишқ орост лавҳи обу гул ро

ز عشق آراست لوح آب و گل را

Бидон ҷон , зиндагӣ бахшед дил ро

بدان جان، زندگی بخشید دل را

зи зулфу рух , батонро рӯз ва шаб дод

ز زلف و رخ، بتان را روز و شب داد

Вазони назораи ҷонҳоро тараб дод

وزان نظاره جانها را طرب داد

Қаламро дод савдои илоҳӣ

قلم را داد سودای الهی

Ки бинвишт ин сипедӣу сиёҳӣ

که بنوشت این سپیدی و سیاهی

Батон чину хубони тарозӣ

بتان چین و خوبان طرازی

Падед оварад баҳри ишқи бозӣ

پدید آورد بهر عشق بازی

Киришма дод чашми некӯон ро

کرشمه داد چشم نیکوان را

Шикор шер фармуд оҳӯон ро

شکار شیر فرمود آهوان را

Мусалсал кард зулфи моҳрӯён

مسلسل کرد زلف ماهرویان

Мушавваши рӯзгори меҳри ҷӯён

مشوش روزگار مهر جویان

зи ҳаии наққоши сӯратҳои зебо

ز هی نقاش صورت های زیبا

Ки пушти хок азу шуд рӯй дебо

که پشت خاک ازو شد روی دیبا

Намаки бахши даҳанҳои шукр ханд

نمک بخش دهن‌های شکر خند

Ҳаловатпарвар лабҳои чун қанд

حلاوت پرور لبهای چون قند

Биорояд ба марвориди гули пӯш

بیاراید به مروارید گل پوش

Арӯсони чаманро гардану гӯш

عروسان چمن را گردن و گوش

Наад дар субҳи Меҳрӣ кандар афлок

نهد در صبح مهری کاندر افلاک

Ба расми ошиқон доман кунад чок

به رسم عاشقان دامن کند چاک

з ҳастӣ ҳар чаҳ дорад сӯрат буд

ز هستی هر چه دارد صورت بود

зи сар ишқ кард он ҷумлаи мавҷӯд

ز سر عشق کرد آن جمله موجود

Бодам дод шамъу рўшноӣӣ

بادم داد شمع و روشنائی

Ниҳоди Иблисро доғи ҷдоӣӣ

نهاد ابلیس را داغ جدائی

Чу бар Нӯҳ аз туф ғайрат занад барқ

چو بر نوح از تف غیرت زند برق

Ба тӯфони мардум чашмаш кунад ғарқ

به طوفان مردم چشمش کند غرق

Ба нурӣ бахшад иброҳӣмро роҳ

به نوری بخشد ابراهیم را راه

Ки дар чашмаш наёяд анҷуму моҳ

که در چشمش نیاید انجم و ماه

Чу хоҳад айни ёқӯб аз писари нур

چو خواهد عین یعقوب از پسر نور

зи айнаши қурра алъайнаш кунад давр

ز عینش قرة العینش کند دور

Кунад бар Мӯсои он рози ошкоро

کند بر موسی آن راز آشکارا

Ки тоб он наёрад кӯҳи хоро

که تاب آن نیارد کوه خارا

Чу тоби меҳр бар рӯҳ аллоҳ ифшоанд

چو تاب مهر بر روح الله افشاند

зи меҳру дӯстии ҷон худаш хонд

ز مهر و دوستی جان خودش خواند

Чу меҳраш зад ба зулфи Мустафои даст

چو مهرش زد به زلف مصطفی دست

Чунон сад ҷон ба тори мӯии аўбст

چنان صد جان به تار موی اوبست

Ҷамолӣ дод Аҳмадро бадаргоҳ

جمالی داد احمد را بدرگاه

Ки чок афтод зон дар синаи моҳ

که چاک افتاد زان در سینهٔ ماه

Ба ёрнши ҳам зи дил чошнӣ дод

به یارنش هم ز دل چاشنی داد

зи сӯз , он шамъҳоро равшанӣ дод

ز سوز، آن شمعها را روشنی داد

Бомат ҳам расед он шуълаи шавқ

بامت هم رسید آن شعلهٔ شوق

Ки чун парвона ҷон доданд аз он завқ

که چون پروانه جان دادند از آن ذوق

Ҳамӯ ронад з дар номқблон ро

همو راند ز در نامقبلان را

Ҳамӯ хонд бахуди соҳиби дилон ро

همو خواند بخود صاحب دلان را

Гуҳӣ бахшад ҷунайдиро кулоҳӣ

گهی بخشد جنیدی را کلاهی

Ки танҳо зи аҳл дил бошад сипоҳӣ

که تنها ز اهل دل باشد سپاهی

Гуҳӣ бо шблии он ҳиммат кунад зм

گهی با شبلی آن همت کند ضم

Ки сайд хеш напасандад ду олам

که صید خویش نپسندد دو عالم

Гуҳӣ дар пеши шоди равони асрор

گهی در پیش شاد روان اسرار

Намояди ҷилваи Мансури бародар

نماید جلوهٔ منصور برادر

Ҳамӯ донад ки ин роз ниҳон чист

همو داند که این راز نهان چیست

Чаҳ донад мардум гум гашта , кон чист ?

چه داند مردم گم گشته، کان چیست؟

Шносои замири рози донон

شناسای ضمیر راز دانان

Муроди синаҳои поки ҷонон

مراد سینه‌های پاک جانان

зи Лайлӣ ӯ ба дафтар зад рақам ро

ز لیلی او به دفتر زد رقم را

Ҳамӯ пардохт аз маҷнӯни қалам ро

همو پرداخت از مجنون قلم را

Чунон бахшад ба хусрави шарбати ком

چنان بخشد به خسرو شربت کام

Ки аз ширину шукр хуш кунад ком

که از شیرین و شکر خوش کند کام

Кунад Фарҳодро рӯзии чунон танг

کند فرهاد را روزی چنان تنگ

Ки мерад , санг бар дил , дар дили санг

که میرد، سنگ بر دل، در دل سنگ

На ҷурмӣ дорад он кӯи ком кам ёфт

نه جرمی دارد آن کو کام کم یافت

На корӣ беш кард он кин карам ёфт

نه کاری بیش کرد آن کین کرم یافت

Навишта бар сари мо иФъли аллоҳ

نوشته بر سر ما یفعل الله

Чаро ва чун куҷо гунҷад дарин роҳ

چرا و چون کجا گنجد درین راه

Ҳар ончӣ ӯ кардгар хубаст вагар зишт

هر آنچه او کرد گر خوب است و گر زشت

Хирадманди он ҳамаи ҷуз хуб нанавишт

خردمند آن همه جز خوب ننوشت

Азуи дон ҳар чаҳ ҳаст ар ҳаст вар нест

ازو دان هر چه هست ار هست ور نیست

Ки ҳаст ва нест « кун » ҷузвӣ дигар нест

که هست و نیست «کن» جزوی دگر نیست

Баҳри каси неъмати шоёни супурда

بهر کس نعمت شایان سپرده

Хирадро ганҷ бе поёни супурда

خرد را گنج بی پایان سپرده

Пас онгаҳ ишқро карда ишорат

پس آنگه عشق را کرده اشارت

Ки андари ганҷ ақл афганда ғорат

که اندر گنج عقل افگنده غارت

зи ганҷи ақл « хусрав »ро хабар нест

ز گنج عقل «خسرو» را خبر نیست

Дарави ҷузи ошиқии айбӣ дигар нест

درو جز عاشقی عیبی دگر نیست