Чаҳ хуш бошад дар оғози ҷавонӣ

چه خوش باشد در آغاز جوانی

Ду бедилро баҳами савдои ҷонӣ

دو بیدل را بهم سودای جانی

Хизри хону дували ронии дарин кор

خضر خان و دول رانی درین کار

Ду дил буданд якдигари гирифтор

دو دل بودند یکدیگر گرفتار

Кунун ҳарфӣ ки ман хондам дарин лавҳ

کنون حرفی که من خواندم درین لوح

Чунин бахшад ба дилҳо роҳату рӯҳ

چنین بخشد به دلها راحت و روح

Ки чун омад дўлронӣ ба даргоҳ

که چون آمد دولرانی به درگاه

Бишорат ёфт аз бахти нкўхўоаҳ

بشارت یافت از بخت نکوخواه

Ба расми бандагӣ бар пой май буд

به رسم بندگی بر پای می بود

Ба фарши хоси ҷбҳти соӣ май буд

به فرش خاص جبهت سای می بود

Ба фаррухи рӯзии андари хилвати қаср

به فرخ روزی اندر خلوت قصر

Хизри хонро бихонад Искандари аср

خضر خان را بخواند اسکندر عصر

Ишорат кард бонӯии ҷаҳон ро

اشارت کرد بانوی جهان را

Ки берун афганд рози ниҳон ро

که بیرون افگند راز نهان را

Халафро аз Халифа гуяд ин роз

خلف را از خلیفه گوید این راز

Ки гашти бахту давлати кори пардоз

که گشت بخت و دولت کار پرداز

Дўлронии хуҷастаи духтари крн

دولرانی خجسته دختر کرن

Ки норади чарх чун омад ма ба сад қарн

که نارد چرخ چون آمد مه به صد قرن

Шудаст аз баҳри тазвиҷати муҳайё

شد است از بهر تزویجت مهیا

Ки гардад хона зон моҳати сурайё

که گردد خانه زان ماهت ثریا

Чу хонро омад ин дебоча дар гӯш

چو خان را آمد این دیباچه در گوش

зи шарми шоҳ бонӯ монад хомӯш

ز شرم شاه بانو ماند خاموش

Дар он шармандагии зи айвон бурун рафт

در آن شرمندگی ز ایوان برون رفت

Валикини меҳраши андари ҷон дарун рафт

ولیکن مهرش اندر جان درون رفت

Дар он дам буд хони даҳ солаи рост

در آن دم بود خان ده ساله راست

Ки ин ҳангома шодяш бархест

که این هنگامه شادیش برخاست

Дували ронӣ ба қадари ҳашт сола

دول رانی به قدر هشت ساله

Ду ҳафтаи моҳро бастаи кулола

دو هفته ماه را بسته کلاله

Ҳамаи дандонаши масти шер бадар аст

همه دندانش مست شیر بدر است

Аз он мастӣ ҳаме афтод май хост

از آن مستی همی افتاد می‌خواست

Бародар дошт дар ҳар васфи шоён

برادر داشت در هر وصف شایان

Чароғи афрӯзи гавҳарҳои роён

چراغ افروز گوهرهای رایان

Ба сӯрати андакӣ бо хони кишвар

به صورت اندکی با خان کشور

Мушобеҳ буд ҳамчун рӯй бо руз

مشابه بود همچون روی با رز

зи ҳиҷрони бародар дар наонаш

ز هجران برادر در نهانش

Ғамӣ май зод ҳар дами туамонаш

غمی می‌زاد هر دم توامانش

Чу дидӣ рӯй хони чизе аз инсон

چو دیدی روی خان چیزی از انسان

Аз он рӯи нақши хонаш буд дар ҷон

از آن رو نقش خانش بود در جان

Чунон бе слхи моҳиро таҳи пӯст

چنان بی سلخ ماهی را ته پوست

Ба меҳри он бародар доштӣ дӯст

به مهر آن برادر داشتی دوست

намедонист чун ӯ неку бад ро

نمی‌دانست چون او نیک و بد را

Гумони барадии бародари ҷуфти худ ро

گمان بردی برادر جفت خود را

Валикин буд хони аъзами огоҳ

ولیکن بود خان اعظم آگاه

Ки аз на тоқ ҷуфт ӯст он моҳ

که از نه طاق جفت اوست آن ماه

Бад-ӣни хуш буд он бози шикорӣ

بدین خوش بود آن باز شکاری

Ки зон ӯст Кебеки марғзорӣ

که زان اوست کبک مرغزاری

Бринсони меҳри он ҳар ду дили афрӯз

برینسان مهر آن هر دو دل افروز

Чу моҳи нави ҳамеи афзуд ҳар рӯз

چو ماه نو همی افزود هر روز

Ба бозӣ будашон ишқӣ ки як дам

به بازی بودشان عشقی که یک دم

Набудандии ҷудо дар бозӣ аз ҳам

نبودندی جدا در بازی از هم

Набад чун ишқ дар бозии маҷозӣ

نبد چون عشق در بازی مجازی

Шуд он бозӣ дар охири ишқи бозӣ

شد آن بازی در آخر عشق بازی

Чу Тифлоне ки бо ҳам лаъиби созанд

چو طفلانی که با هم لعب سازند

Баҳами гуҳи тоқ ва гоҳе ҷуфт бозанад

بهم گه طاق و گاهی جفت بازند

Наоне бохтндии он ду муштоқ

نهانی باختندی آن دو مشتاق

зи тоқи абрувони ҳам ҷуфт ва ҳам тоқ

ز طاق ابروان هم جفت و هم طاق

Ба якҷо хӯрдашон будӣ ҷудои хоб

به یکجا خوردشان بودی جدا خواب

Нахӯрданӣ дамӣ бе икдгри об

نخوردنی دمی بی یکدگر آب

Чунин то ҳашт солаи духтари рой

چنین تا هشت ساله دختر رای

Ниҳод аз даври гардун бар нуҳуми пой

نهاد از دور گردون بر نهم پای

Хизри хон чун ба сарсабзии чунон гашт

خضر خان چون به سرسبزی چنان گشت

Ки хоҳад олимиро соябони гашт

که خواهد عالمی را سایبان گشت

Бибояд кард нахлӣ ҳам нишинаш

بباید کرد نخلی هم نشینش

Ки бархӯрдор гардад миваи чинаш

که برخوردار گردد میوه چینش

Пас онгаҳ азм шуд султони дайн ро

پس آنگه عزم شد سلطان دین را

Ҳам он Маъсӯма пурҳ нишин ро

هم آن معصومهٔ پرهٔ‌نشین را

Ки чун хони Хизри хон « алпхон » аст

که چون خان خضر خان «الپخان» است

Ки зеби чеҳра давлат бидон аст

که زیب چهرهٔ دولت بدان است

Ба дарҷ исматаш дарӣаст мастур

به درج عصمتش دریست مستور

Ки чун хуршед натавон дидаш аз нур

که چون خورشید نتوان دیدش از نور

Кунандаш бо ҳазорон арҷмандӣ

کنندش با هزاران ارجمندی

Ба ақди ани зумурради ақди бандӣ

به عقد ان زمرد عقد بندی

Чу ин андешаи муҳками гашти шаҳ ро

چو این اندیشه محکم گشت شه را

Навид хостгорӣ дода ма ро

نوید خواستگاری داده مه را

Басӯи « алпхон » фармон фиристод

بسوی «الپخان» فرمان فرستاد

Аз он андешаи хайраш хабар дод

از آن اندیشهٔ خیرش خبر داد

Алпхони кон баландӣ ёфт аз бахт

الپخان کان بلندی یافت از بخت

БзирФти он мубораки мужда аз тахт

بزیرفت آن مبارک مژده از تخت

Муҳайё кард бо сад зинату зин

مهیا کرد با صد زینت و زین

зи баҳри чашми малики он қурраи алъайн

ز بهر چشم ملک آن قره العین

Шуданд аҳли ҳарами зини нуктаи огоҳ

شدند اهل حرم زین نکته آگاه

Даруни рафтанди пеши бонӯии шоҳ

درون رفتند پیش بانوی شاه

Ба расми бандагӣу неки хоҳӣ

به رسم بندگی و نیک خواهی

Намуданд андарон дар гоҳи шоҳӣ

نمودند اندران در گاه شاهی

Ки духти алпхон чун шуд муқарар

که دخت الپخان چون شد مقرر

Ки гардад ҳам нишин бо хони кишвар

که گردد هم‌نشین با خان کشور

На ӯ бегона шуд аз даври пайванд

نه او بیگانه شد از دور پیوند

Ки ӯ ҳам шоҳи бонӯи рости фарзанд

که او هم شاه بانو راست فرزند

Хизри хон каз баҳори зиндагонӣ

خضر خان کز بهار زندگانی

Баҳр сӯ мезанад шохи ҷавонӣ

بهر سو میزند شاخ جوانی

Набояд кони гулии каш бор гардад

نباید کان گلی کش بار گردد

зи хори ғайраташи аФгори гирд

ز خار غیرتش افگار گرد

Аз он гоҳе ки духт « крн » гҷрот

از آن گاهی که دخت «کرن» گجرات

Ҳўолт кард шоҳаншаҳ бидон зот

حوالت کرد شاهنشه بدان ذات

Ба гӯш ӯ ки ин гуфтор дар шуд

به گوش او که این گفتار در شد

Ту гўӣӣ дар таниши ҷон дигар шуд

تو گوئی در تنش جان دگر شد

Баранд аз ҳам ду пайкари ошноӣӣ

برند از هم دو پیکر آشنائی

Муяссар нест эшонро ҷдоӣӣ

میسر نیست ایشان را جدائی

Савоб он шуд ки ду лўлўии ҳам дарҷ

صواب آن شد که دو لولوی هم درج

Шавад ҳар як чароғӣ дар дигар бурҷ

شود هر یک چراغی در دگر برج

Хуш омад ин сухани бонӯии шаҳ ро

خوش آمد این سخن بانوی شه را

Ду манзил шуд муайян ҳар ду ма ро

دو منزل شد معین هر دو مه را

Биҷой шаҳ шуду ҷой дигар дӯст

بجای شه شد و جای دگر دوست

Ду ҷони як ҷоу фориғи пӯст аз пӯст

دو جان یک جا و فارغ پوست از پوست

Ҳамин шуд расми даврони ситами соз

همین شد رسم دوران ستم ساز

Ки натавонади ду касро дид дмсоз

که نتواند دو کس را دید دمساز

Куҷои бурҷ аз ду кавкаб кард маъмур

کجا برج از دو کوکب کرد معمور

Ки боз аз икдгри нФгндшони давр

که باز از یکدگر نفگندشان دور

Куҷои ду мурғро хонаи баҳами сохт

کجا دو مرغ را خانه بهم ساخت

Ки бози андари миён сангӣ нияндохт

که باز اندر میان سنگی نینداخت

Ғараз ҳар як ба хилвати ҷоӣӣ худ рафт

غرض هر یک به خلوت جائی خود رفت

Ба пой дигарон наз пой худ рафт

به پای دیگران نز پای خود رفت

Пас аз як ҳафтаи он моҳи ду ҳафта

پس از یک هفته آن ماه دو هفته

Ба хизмат омадӣ аз тоби рафта

به خدمت آمدی از تاب رفته

Хзрхон кардӣ аз давраши нигоҳӣ

خضرخان کردی از دورش نگاهی

Баровардӣ зи дили дуздидаи оҳӣ

برآوردی ز دل دزدیده آهی

Дували ронии ҳам аз дунболаи чашм

دول رانی هم از دنبالهٔ چشم

Бидидӣу Фгндии шуъла дар пашм

بدیدی و فگندی شعله در پشم

Хзрхон рост кардӣ музей аз пеш

خضرخان راست کردی موزه از پیش

Чунин кардӣ саломи дилбари хеш

چنین کردی سلام دلبر خویش

Смнбри хизмат дигар гирифтӣ

سمنبر خدمت دیگر گرفتی

Гул афгандӣ ба хок ва бар гирифтӣ

گل افگندی به خاک و بر گرفتی

Ҷасадҳо давр ва ҷонҳо икдгри ёр

جسدها دور و جانها یکدگر یار

Забонҳо гунг ва абрӯҳо ба гуфтор

زبان‌ها گنگ و ابروها به گفتار

Ба пурсиш , ҳар назари зини сӯ беоне

به پرسش، هر نظر زین سو بیانی

Ба посух , ҳар мижа зон сӯи забонӣ

به پاسخ، هر مژه زان سو زبانی

Ба меҳри ин дар дарун ӯ ҷигар вааш

به مهر این در درون او جگر وش

Ба нози овози даруни ин ҷигари каш

به ناز آواز درون این جگر کش

Даруни икдгр дар рафтаи пинҳон

درون یکدگر در رفته پنهان

На қолаб дар миён гунҷида неи ҷон

نه قالب در میان گنجیده نی جان

Чу рафтандӣ дигар дар хилвати обод

چو رفتندی دگر در خلوت آباد

Шудандӣ бо хаёли икдгри шод

شدندی با خیال یکدگر شاد

Миёни он ду сару пой дар гул

میان آن دو سر و پای در گل

Парасторон басӣ буданд як дил

پرستاران بسی بودند یک دل

Ғарази он муҳаррамон дар шому шабгир

غرض آن محرمان در شام و شبگیر

Шудаи ҷосуси чашми фитна чун тир

شده جاسوس چشم فتنه چون تیر

Даруни сӯ , роз ҷонҳо доштандӣ

درون سو، راز جانها داشتندی

Бурун , пос забонҳо доштандӣ

برون، پاس زبانها داشتندی

Ба ғамҳо мӯниси ду ёри ҷонӣ

به غمها مونس دو یار جانی

Ки бе мӯниси мабодои зиндагонӣ

که بی مونس مبادا زندگانی

Ғарази алқсаҳ чун бонӯии офоқ

غرض القصه چون بانوی آفاق

Ба пардаи бехати рози он ду муштоқ

به پرده بیخت راز آن دو مشتاق

Ишорат кард то хосони даргоҳ

اشارت کرد تا خاصان درگاه

Баранд он моҳро зи он ҷои шабонгоҳ

برند آن ماه را ز آن جا شبانگاه

Ба « қасри лаъл » дорандаш наоне

به «قصر لعل» دارندش نهانی

Чунон ки андари хазинаи лаъли конӣ

چنان که اندر خزینه لعل کانی

з ман бишинав ки хуй осмон чист

ز من بشنو که خوی آسمان چیست

Ба корӣ космон мегардад он чист

به کاری کاسمان می‌گردد آن چیست

з баҳр онаст ин гардандаи пари кор

ز بهر آنست این گردنده پر کار

Ки ёриро ҷудо гирданд аз ёр

که یاری را جدا گرداند از یار

Куҷо бо ҳам ду танро дод пайванд

کجا با هم دو تن را داد پیوند

Ки аз ҳам бозашони даврии ниФгнд

که از هم بازشان دوری نیفگند

Чу ҳол инаст он ба кодмии зод

چو حال اینست آن به کادمی زاد

Дамӣ бошад биравӣ дӯстони шод

دمی باشد بروی دوستان شاد

Диҳад аз рӯй ёрони дидаро нур

دهد از روی یاران دیده را نور

Замонӣ набӯд аз ҳам суҳбатони давр

زمانی نبود از هم صحبتان دور

Чу хоҳад оқибат бӯдани ҷдоӣӣ

چو خواهد عاقبت بودن جدائی

Ғанимат дошт бояд ошноӣӣ

غنیمت داشت باید آشنائی