Шабӣ дода ҷаҳонро зевару рӯз

شبی داده جهان را زیور و روز

Маӣ чун офтоби олами афрӯз

مهی چون آفتاب عالم افروز

Фалаки нурӣ ки гирд оварда аз меҳр

فلک نوری که گرد آورده از مهر

Аз он гулгуна карда моҳро чеҳр

از آن گلگونه کرده ماه را چهر

Маии хуршеди вом аз нури ҷовид

مهی خورشید وام از نور جاوید

Ду чандон боз дода воми хуршед

دو چندان باز داده وام خورشید

Ба хоби хуш ҷаҳонӣ орамида

به خواب خوش جهانی آرمیده

Азин хуштар , ҷаҳони хобии надида

ازین خوشتر، جهان خوابی ندیده

Зимистону ҳавои онкии муштоқ

زمستان و هوای آنکه مشتاق

Набошад як нФш аз ҷуфти худ тоқ

نباشد یک نفش از جفت خود طاق

Наоне ваъдаи муҳками гашти хон ро

نهانی وعده محکم گشت خان را

Ки бо ҳам як танӣ бошад ду ҷон ро

که با هم یک تنی باشد دو جان را

Ҳамон шаби зи иттифоқи бахт ногоҳ

همان شب ز اتفاق بخت ناگاه

Талаб шуд шоҳи бонӯро ба даргоҳ

طلب شد شاه بانو را به درگاه

Шуд он мастураи исмати барони сӯй

شد آن مستورهٔ عصمت برآن سوی

Ба маснад карда баҳри бандагӣ рӯй

به مسند کرده بهر بندگی روی

Азин сӯ ёфт фурсати ошиқи маст

ازین سو یافت فرصت عاشق مست

Хизри хони коби Хизри оради фародаст

خضر خان کاب خضر آرد فرادست

Ба бесабрӣ шуда зон шамъи саркаш

به بی‌صبری شده زان شمع سرکش

Чу парвона ки пои кӯбад бар оташ

چو پروانه که پا کوبد بر آتش

На дил бар ҷо ки ғамро пой дорад

نه دل بر جا که غم را پای دارد

На саброн ки дил бар ҷой дорад

نه صبران که دل بر جای دارد

Парасторони муҳаррам низ зини дард

پرستاران محرم نیز زین درد

Дамида , дар чароғи ҷон , дами сард

دمیده، در چراغ جان، دم سرد

Чунон май хост рафтани ҷониби моҳ

چنان می‌خواست رفتن جانب ماه

Казон ақраби дшӣ кам гардад огоҳ

کزان عقرب دشی کم گردد آگاه

Чу духти алпхони бади ҷуфти ин тоқ

چو دخت الپخان بد جفت این طاق

Бродрзодаҳи бонӯии офоқ

برادرزادهٔ بانوی آفاق

Кигар дар ҳазрати бонӯии маъсӯм

که گر در حضرت بانوی معصوم

Шавад рамзӣ аз он дебочаи маълум

شود رمزی از آن دیباچه معلوم

Кунад Авни бродрзодаҳи хеш

کند عون برادرزادهٔ خویش

Шавад озурда аз фарзанди дили риш

شود آزرده از فرزند دل ریش

Диҳад даврии фузунтар ҳамдамон ро

دهد دوری فزون‌تر همدمان را

Буд бими сиёсати муҳаррамон ро

بود بیم سیاست محرمان را

Вази он сӯи чашм дар раҳи мондаи дилбанд

وز آن سو چشم در ره مانده دلبند

Ки ёрб кӣ ба чашм ояд худованд

که یارب کی به چشم آید خداوند

Ба худ мегуфт кишти ин моҳтобам

به خود می‌گفت کشت این ماهتابم

Ки шаб рафт ва наомад офтобам

که شب رفت و نیامد آفتابم

Парасторон ӯ низ андарин ғам

پرستاران او نیز اندرین غم

Чу мурғи кандаи пари афтодаи пар кам

چو مرغ کنده پر افتاده پر کم

Дар он маҳтоби равшан , хон бе сабр

در آن مهتاب روشن، خان بی صبر

Ҳамеи ҷусти осмонро пораи абр

همی جست آسمان را پاره ابر

Ба дарди дили тмноӣии ҳамеи пухт

به درد دل تمنائی همی پخت

Ба сӯзи синаи сўдоӣии ҳамеи пухт

به سوز سینه سودائی همی پخت

Ниёзӣ аз дил шӯрида ме кард

نیازی از دل شوریده می‌کرد

Дуо мехонду об дида ме кард

دعا می‌خواند و آب دیده می‌کرد

Аз он ҷои коҳи ошиқи фатҳи дрҳост

از آن جا کاه عاشق فتح درهاست

Ниёзи дардмандонро асрҳост

نیاز دردمندان را اثرهاست

Қабул афтод дар ҳазрати ниёзаш

قبول افتاد در حضرت نیازش

Ба ком дил шуд ахтари кори созиш

به کام دل شد اختر کار سازش

Бромди тираи абрии ногуҳ аз ғайб

برامد تیره ابری ناگه از غیب

Ҳамаи гулҳои анҷум карда дар ҷайб

همه گل‌های انجم کرده در جیب

Гирифт аз пеши гардуни пардаи дорӣ

گرفت از پیش گردون پرده داری

Ниҳон шуд моҳ дар шбгўни иморӣ

نهان شد ماه در شبگون عماری

Канизии посбонро кард бар роҳ

کنیزی پاسبان را کرد بر راه

Ки гар ояд касе аз бонӯии шоҳ

که گر آید کسی از بانوی شاه

Бгўӣӣ коинкаст он бахти бедор

بگوئی کاینک است آن بخت بیدار

Ба хоби хуш чу бедорони хабари дор

به خواب خوش چو بیداران خبر دار

Чу хон кард ин васияти посбон ро

چو خان کرد این وصیت پاسبان را

Ба поси кори худ хуш кард ҷон ро

به پاس کار خود خوش کرد جان را

Дар он зулмот шуд азм наоне

در آن ظلمات شد عزم نهانی

Хизрро сӯии оби зиндагонӣ

خضر را سوی آب زندگانی

Чу ошиқ дар расед онҷо ки дили хост

چو عاشق در رسید آنجا که دل خواست

Ба хилвати ваъда бо дил хоҳ шуд рост

به خلوت وعده با دل خواه شد راست

Аз он сӯ дар расед он длстон низ

از آن سو در رسید آن دلستان نیز

Баҳори тозау сарви ҷавон низ

بهار تازه و سرو جوان نیز

Гули кар на ба наздаш буд чанде

گل کر نه به نزدش بود چندی

Даҳон ҳар гулӣ дар ним хндӣ

دهان هر گلی در نیم خندی

На танҳо буии гул буд он зи гулзор

نه تنها بوی گل بود آن ز گلزار

Ки бо он буд буии ёри ҳам ёр

که با آن بود بوی یار هم یار

Чу он бӯ , дар димоғи хон дарун рафт

چو آن بو، در دماغ خان درون رفت

Насими ҷон ба мағзи ҷон дарун рафт

نسیم جان به مغز جان درون رفت

Чу занбӯрони гул зон буи шуд маст

چو زنبوران گل زان بوی شد مست

Бидон наздики кофтад чун гул аз даст

بدان نزدیک کافتد چون گل از دست

На асбоби сабурии мондаи ҷон ро

نه اسباب صبوری مانده جان را

На ёроии сухани гуфтани забон ро

نه یارای سخن گفتن زبان را

Ситора ҳар ду чун ду сарви нўхиз

ستاره هر دو چون دو سرو نوخیز

Ба якдигар назарҳо дошта тез

به یکدیگر نظرها داشته تیز

Ду дида чор гашта гоҳи дидор

دو دیده چار گشته گاه دیدار

Бдидни зери миннати монда ҳар чор

بدیدن زیر منت مانده هر چار

Ду мардум дар ду чашми икдгри нур

دو مردم در دو چشم یکدگر نور

Чу ду дида ба як ҷоу зи ҳам давр

چو دو دیده به یک جا و ز هم دور

Ду тоўси ҷавон бо ҳам расида

دو طاوس جوان با هم رسیده

Вале тоўс ҳар ду пари бурӣда

ولی طاوس هر دو پر بریده

Ду гулбун , дар яке гулшан , шукр ханд

دو گلبن، در یکی گلشن، شکر خند

Ба буии икдгр аз давр хурсанд

به بوی یکدگر از دور خرسند

Ду шамъи шукри афшони шаби афрӯз

دو شمع شکر افشان شب افروز

зи сӯзи икдгри афтода дар сӯз

ز سوز یکدگر افتاده در سوز

Ду бедил рӯ бирав оварда муштоқ

دو بی‌دل رو برو آورده مشتاق

Назарҳо ҷуфт ва , дилҳо ҷуфт ва , тани тоқ

نظر ها جفت و، دلها جفت و، تن طاق

Ба тороҷи табиати ҳайрату шарм

به تاراج طبیعت حیرت و شرم

Куҷои бозор ръноӣӣ шавад гарм

کجا بازار رعنائی شود گرم

Аҷаби ҳолеи зулол аз чашмаи ҷуста

عجب حالی زلال از چشمه جسته

Ҷигарҳоро ташна , лабҳо меҳри баста

جگرها را تشنه، لبها مهر بسته

Камони дорони рағбати тир дар шаст

کمان داران رغبت تیر در شست

На имкон задан бар оҳӯии маст

نه امکان زدن بر آهوی مست

Ҳавои дил ҳаме кард аз даруни ҷӯш

هوای دل همی‌کرد از درون جوش

Таҳайюри бонг бар мезад ки хомӯш

تحیر بانگ بر می‌زد که خاموش

Ҷавони ширии зи кори хеши хандон

جوان شیری ز کار خویش خندان

Ки сайдаши пеш ва ӯ барбаста дандон

که صیدش پیش و او بربسته دندان

Вази он сӯи нозанин бо ҷони пари ҷӯш

وز آن سو نازنین با جان پر جوش

зи ҳайрати нозро карда фаромӯш

ز حیرت ناز را کرده فراموش

Нишаста ҳар ду дилдори вафои ҷӯй

نشسته هر دو دلدار وفا جوی

Чу ду ойӣна бо ҳам рӯй дар рӯй

چو دو آیینه با هم روی در روی

Дили шери жён то қӯтӣ дошт

دل شیر ژیان تا قوتی داشت

Аннани ширӣ аз панҷаи нгзошт

عنان شیری از پنجه نگذاشت

Чу тоқат тоқ шуд дар синаи чок

چو طاقت طاق شد در سینهٔ چاک

Ба беҳӯшӣ фурӯ ғалатед дар хок

به بیهوشی فرو غلطید در خاک

Чу афтод он ниҳоли тоза ва тар

چو افتاد آن نهال تازه و تر

Санами худ буд шохи сабз бе бар

صنم خود بود شاخ سبز بی بر

Сари андари пои Хизри нозанини суд

سر اندر پای خضر نازنین سود

зи савдои Хизр , сафроаши брбўд

ز سودای خضر، صفراش بربود

Парасторон чу чашми он сӯи Фгнднд

پرستاران چو چشم آن سو فگندند

Ба нохун рӯйу вази сар мӯӣ канданд

به ناخن روی و وز سر موی کندند

зи ҳавли андар парешоне фитоданд

ز هول اندر پریشانی فتادند

зи чашми ашк пушаймонӣ кушоданд

ز چشم اشک پشیمانی گشادند

Намуданд андари он ҳолати шитобӣ

نمودند اندر آن حالت شتابی

Заданд он сабзау гулро гулобӣ

زدند آن سبزه و گل را گلابی

Чу зон сафрои дамии ҳушёри гаштанд

چو زان صفرا دمی هشیار گشتند

Ҳамон ғамро дигар ғами хўои ргштнд

همان غم را دگر غم‌خوا رگشتند

Шуда ҳар ду баҳоли хештани гум

شده هر دو بحال خویشتن گم

Ки чун гардад азинсони ҳоли мардум

که چون گردد ازینسان حال مردم

Канизон роҳам омад ҷон ба тани боз

کنیزان راهم آمد جان به تن باز

Ки бад ҳар як забони бастаи даҳани боз

که بد هر یک زبان بسته دهن باز

бад-инсон то гузашт аз шаби ду посӣ

بدینسان تا گذشت از شب دو پاسی

Набӯд аз коми дили ҷонро сипосӣ

نبود از کام دل جان را سپاسی

Бисӯз синаи ду ёри вафодор

بسوز سینه دو یار وفادار

Видоъ икдгр карданд ночор

وداع یکدگر کردند ناچار

зи дил бар чеҳра хӯн андоз гаштанд

ز دل بر چهره خون انداز گشتند

Пас аз ҳам дидаи пари хӯни бози гаштанд

پس از هم دیده پر خون باز گشتند

Ҷигари пари хӯн ва ҷонҳо пари ҳавас буд

جگر پر خون و جانها پر هوس بود

Қадам мерафт ва рӯҳо бози пас буд

قدم می‌رفت و روها باز پس بود

Хизри гўӣӣ ки Искандари ҳаваси гашт

خضر گوئی که اسکندر هوس گشت

Ки ташнаи зи оби ҳайвони бози пас гашт

که تشنه ز آب حیوان باز پس گشت