Чу асҳоб ғараз гуфтанд ҳар чиз

چو اصحاب غرض گفتند هر چیز

Фаровони бехат бо нави он ғараз низ

فراوان بیخت با نو آن غرض نیز

Савоб он шуд казон фирдавси пари нур

صواب آن شد کزان فردوس پر نور

Ба қаср лаъл созад ҷои он ҳур

به قصر لعل سازد جای آن حور

Шаҳи он дам буд ҳозири пеши устод

شه آن دم بود حاضر پیش استاد

Китоби ошиқиро шарҳ ме дод

کتاب عاشقی را شرح می‌داد

Сухан дар қиссаи Юсуф ки ногоҳ

سخن در قصهٔ یوسف که ناگاه

Хбргўӣӣ Зулайхоаш омад аз роҳ

خبرگوئی زلیخاش آمد از راه

Мижа чун дидаи ёқӯб тар кард

مژه چون دیدهٔ یعقوب تر کرد

зи ҳоли байти аҳзонш хабар кард

ز حال بیت احزانش خبر کرد

Чу бишунид он хабари ҷони азизаш

چو بشنید آن خبر جان عزیزش

Намонад аз ҷони хабару зи ҳеҷ чизаш

نماند از جان خبر و ز هیچ چیزش

Ҷамоли Юсуфиро суд бар хок

جمال یوسفی را سود بر خاک

Зад аз меҳри Зулайхои перҳани чок

زد از مهر زلیخا پیرهن چاک

Чу гург бегуноҳ афтод берун

چو گرگ بی‌گناه افتاد بیرون

Ҳамаш пероҳан ва ҳам чеҳра бар хӯн

همش پیراهن و هم چهره بر خون

Нигор хеши рози он чашми хӯни зой

نگار خویش راز آن چشم خون زای

Ҳномӣ май басти гўӣӣ бар кафи пой

حنامی می‌بست گوئی بر کف پای

Парӣ чун дид дар пои фарқи ҷамшед

پری چون دید در پا فرق جمشید

Чу нилӯфар ба сафро шуд зи хуршед

چو نیلوفر به صفرا شد ز خورشید

Чу тоби он нмондш дар тани хеш

چو تاب آن نماندش در تن خویش

Ки мўӣии бугсалад зон мумён беш

که موئی بگسلد زان مومیان بیش

Басӣ печа бурид аз ҷаъд чун қӣр

بسی پیچه برید از جعد چون قیر

Ки оре май баради девонаи занҷир

که آری می‌برد دیوانه زنجیر

Набад ҷой баридан чун сари мӯӣ

نبد جای بریدن چون سر موی

Ҳаме бурид мӯии хеши азин рӯй

همی برید موی خویش ازین روی

Пас он мӯ дод бар дасташ ки борӣ

پس آن مو داد بر دستش که باری

Змн бипазир зинсони ёдгорӣ

زمن بپذیر زینسان یادگاری

Парии пайкар чу кард он мӯӣ бар даст

پری پیکر چو کرد آن موی بر دست

Аз он мӯяши сухан дар лаби гиреҳи баст

از آن مویش سخن در لب گره بست

Забонаши ҳамчу мӯӣ монад хомӯш

زبانش همچو موی ماند خاموش

Сар мўӣӣ намонад андари таниши ҳуш

سر موئی نماند اندر تنش هوش

Бар он мӯ кард лухтии гиряи зор

بر آن مو کرد لختی گریهٔ زار

Чу боронӣ ки борад дар шаби тор

چو بارانی که بارد در شب تار

Ба шоҳи он мӯӣ бар каф карда ме гуфт

به شاه آن موی بر کف کرده می‌گفت

Ки эй бо тори мӯяти ҷони ман ҷуфт

که ای با تار مویت جان من جفت

зи ту ҳар мӯии дили банди ҷаҳонӣ

ز تو هر موی دل بند جهانی

Каманди ақлу дасти овези ҷонӣ

کمند عقل و دست آویز جانی

Маро бояд ду сад ҷони вФоҷўӣ

مرا باید دو صد جان وفاجوی

Ки ҳар ҷонӣ бабандам дар яке мӯӣ

که هر جانی ببندم در یکی موی

Чу зинсони узр хоҳӣ кард бисёр

چو زینسان عذر خواهی کرد بسیار

Шудаш лобуди ҷавоби ҳадяи ёр

شدش لابد جواب هدیهٔ یار

Ба сад узр аз ду дасти нозанинаш

به صد عذر از دو دست نازنینش

Кашид ва дод ду ангштринш

کشید و داد دو انگشترینش

Чу он хотам ба даст шоҳ бинишаст

چو آن خاتم به دست شاه بنشست

Бимонад андари даҳонаш ангушт зон даст

بماند اندر دهانش انگشت زان دست

Ба зорӣ гуфт чун медод хотам

به زاری گفت چون می‌داد خاتم

Ки эй дастати сазои хотами ҷам

که ای دستت سزای خاتم جم

Ба ҳадягар ризо бошад дринт

به هدیه گر رضا باشد درینت

Даҳуми ангушт бо ангштринт

دهم انگشت با انگشترینت

Валек ангуштарии лухтии бпоид

ولیک انگشتری لختی بپاید

зи ангуштам вафодорӣ наёяд

ز انگشتم وفاداری نیاید

Ки олам бе тугар хулд барин аст

که عالم بی تو گر خلد برین است

Маро чун ҳалқа ангуштарин аст

مرا چون حلقهٔ انگشترین است

Дигар зон додмти зинсони хаёлӣ

دگر زان دادمت زینسان خیالی

Ки дорад аз даҳони ман мисолӣ

که دارد از دهان من مثالی

Нигаҳдорд гуҳи бӯси ниҳонам

نگهدارد گهٔ بوس نهانم

Расониданди якдигар наоне

رسانیدند یکدیگر نهانی

Видоъ икдгр карданд гирён

وداع یکدگر کردند گریان

Ба тӯфон ҳар ду ғарқ ва ҳар ду бирён

به طوفان هر دو غرق و هر دو بریان